Γράφει ο Συνεργάτης

Η υπόθεση Predator δεν είναι ένα ακόμη «σκάνδαλο» που θα ξεχαστεί στον θόρυβο της επικαιρότητας. Είναι το βαθύ, σάπιο τραύμα του μηχανισμού εξουσίας που στήθηκε τα τελευταία χρόνια — ένα απόστημα που όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά συνεχίζει να στάζει αποκαλύψεις.

Και τώρα, τα πράγματα σοβαρεύουν πραγματικά.

Το σημερινό ρεπορτάζ του «Μικροπολιτικού» στα ΝΕΑ αποτυπώνει κάτι που στο Μαξίμου αντιλαμβάνονται καλά: ο έλεγχος χάνεται. Η υπόθεση δεν περιορίζεται πια σε διαρροές και πολιτικές αντιπαραθέσεις. Μπαίνει σε τροχιά όπου τον λόγο τον έχει —έστω και συρρόμενη— η αστική “Δικαιοσύνη”.

Και η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου είναι ξεκάθαρη και επικίνδυνη για πολλούς: η έρευνα δεν κλείνει. Αντίθετα, βαθαίνει. Και μαζί της βαθαίνει και το ρήγμα στο κυβερνητικό στρατόπεδο.

Το ίδιο το δικαστήριο μιλά για πιθανή τέλεση ακόμη και του αδικήματος της κατασκοπείας. Όχι γενικά και αόριστα — αλλά με αναφορά σε «κατηγορουμένους και τυχόν τρίτους συμμετέχοντες». Με άλλα λόγια, ανοίγει διάπλατα η πόρτα για ευθύνες που δεν σταματούν σε ιδιώτες.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Γιατί τα πρόσωπα που καλούνται να καταθέσουν δεν είναι «περιφερειακά». Είναι ο πυρήνας της κρατικής μηχανής:

• Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
• Νίκος Δένδιας
• Κωνσταντίνος Φλώρος
• Καραμαλάκης

Υπουργοί, στρατιωτική ηγεσία, άνθρωποι που βρέθηκαν στην καρδιά της εξουσίας. Και τώρα καλούνται να εξηγήσουν πώς βρέθηκαν στο στόχαστρο ενός λογισμικού που —όπως όλα δείχνουν— δεν λειτουργούσε σε πολιτικό κενό.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπήρξε παρακολούθηση.
Το ερώτημα είναι: ποιος ήξερε, ποιος ενέκρινε, ποιος κάλυψε.

Και κυρίως: μέχρι πού φτάνει η αλυσίδα.

Το Μαξίμου αντιλαμβάνεται ότι αν η διαδικασία προχωρήσει «κανονικά», όπως επιτάσσει η δικαστική απόφαση, τότε η υπόθεση μπορεί να ξεφύγει πλήρως από κάθε έλεγχο. Να αρχίσουν καταθέσεις που δεν θα είναι διαχειρίσιμες. Να ειπωθούν πράγματα που μέχρι τώρα ψιθυρίζονταν μόνο σε κλειστά γραφεία.

Και ήδη φαίνονται τα πρώτα σημάδια πίεσης.

Χαρακτηριστική —και ενδεικτική του κλίματος— ήταν η αμήχανη, σχεδόν τραγελαφική απάντηση που έδωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, όταν ρωτήθηκε για τον λόγο που ο Γιάννης Λαβράνος —πρόσωπο που έχει συνδεθεί με σκοτεινές υποθέσεις— συνόδευε τον κουμπάρο του Νίκο Παναγιωτόπουλο, πρώην υπουργό Άμυνας, σε επίσημο ταξίδι στο Ισραήλ.

Δεν υπήρξε καμία πειστική εξήγηση.
Μόνο υπεκφυγές, αοριστίες και μια εμφανής προσπάθεια να κλείσει άρον-άρον το θέμα.

Αυτή η αμηχανία δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Γιατί αν σε μια «απλή» ερώτηση η απάντηση είναι τέτοια, τι θα συμβεί όταν οι ίδιες σχέσεις, οι ίδιες διαδρομές και οι ίδιες επαφές μπουν στο μικροσκόπιο της δικαστικής διαδικασίας;

Όταν αρχίσουν οι καταθέσεις, η αμηχανία θα μετατραπεί σε πανικό. Οπως υπογραμμίζει και ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαχρήστος σήμερα, στο ίδιο έντυπο, τα ερωτήματα είναι αμείληκτα και ζητούν απαντήσεις.

Η κυβέρνηση επιχείρησε για καιρό να περιορίσει την υπόθεση: «κάποιοι δημοσιογράφοι», «κάποιοι πολιτικοί της αντιπολίτευσης». Όμως η πραγματικότητα είναι πιο επικίνδυνη. Το Predator αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα του κράτους. Eνα δίκτυο παρακολούθησης λειτουργούσε με εντολή του πρωθυπουργού όμως δήλωσε δημόσια ο γ.γ του ΚΚΕ, Δημήτης Κουτσούμπας.  

Και τώρα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, κάτι δεν πήγε σύμφωνα με το σχέδιο.

Το ερώτημα είναι πλέον απλό:

θα φτάσει η υπόθεση μέχρι τέλους ή θα σταματήσει κάπου στη μέση;

Γιατί αν δεν σταματήσει, τότε το Predator δεν θα είναι απλώς ένα σκάνδαλο.
Θα γίνει η υπόθεση που θα γυρίσει και θα δαγκώσει το ίδιο το σύστημα που το γέννησε.

Και τότε, πράγματι, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.