Πηγή: Γιώργος Παπαχρήστος – Βήμα
Στο σκάνδαλο των υποκλοπών, βαρύ και βαθύ πλήγμα κατά των θεσμών της χώρας, φτάσαμε στο επίπεδο της γελοιότητας, ο σοβαρός πρωθυπουργός της χώρας να υποδύεται πως δεν γνωρίζει, το όνομα του απόστρατου ισραηλινού συνταγματάρχη ο οποίος τον εκβιάζει ανοιχτά. «Αυτός ο Νίλιαν ή Ντίλαν, δεν ξέρω πώς τον λένε», διερωτήθηκε από το βήμα της Βουλής, ευτελίζοντας κάθε σοβαρότητα που είχε ένα θέμα για το οποίο θα έπρεπε να είχε σημάνει ο ίδιος κόκκινο συναγερμό. Ξένοι πράκτορες, μέλη ενός παρακρατικού μηχανισμού, παρακολουθούσαν πολιτικούς, δημοσιογράφους, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, το μισό Υπουργικό Συμβούλιο, κι εκείνος, τάχα μου, δεν ήξερε ούτε το όνομα αυτού που έφερε στην Ελλάδα το κατασκοπευτικό λογισμικό με το οποίο έγιναν όλα αυτά.
Ταυτόχρονα ο επικοινωνιακός μηχανισμός που χρησιμοποιείται μας γύρισε τέσσερις δεκαετίες πίσω, για να μας θυμίσει την περίοδο Τόμπρα στον ΟΤΕ, παρακάμπτοντας τις υποκλοπές Γρυλλάκη – Μαυρίκη επί κυβερνήσεως πατρός Μητσοτάκη. Γιατί το έκανε αυτό; Διότι κινήθηκε πάλι στη «γραμμή» του «όλοι ίδιοι είμαστε». Προφανώς κατ’ εντολήν. Αντί να παρθούν άμεσα όλα εκείνα τα μέτρα τα οποία θα αποτρέψουν στο μέλλον τη δράση μηχανισμών όπως ο συγκεκριμένος του Predator.
Ναι, αλλά έτσι, με συμψηφισμούς και αναγωγές σε ένα παρελθόν το οποίο η χώρα έχει αφήσει πίσω της εδώ και δεκαετίες, δεν πάει πουθενά το πράγμα. Θα μένει καρφωμένο στη μιζέρια και την οπισθοδρόμηση. Στον λαϊκισμό και την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών. Στον μιθριδατισμό του «έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι». Αλήθεια, ποιος θέλει μια τέτοια χώρα;
0 Comments