Από το συντροφικό μουσικό συγκρότημα Υπεραστικοί, λάβαμε και παραθέτουμε:

“Πρωτομαγιά 1944”

Στίχοι – Μουσική – Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί

Ηχοληψία: Γιωργής Νταβαρίνος – Αλέξανδρος Βαφειάδης

Μίξη ήχου: Γιωργής Νταβαρίνος

Επεξεργασία video: Γιώργος Παπαϊωάννου

«Η σκυτάλη της πάλης και της νίκης του λαού μας περνά,

 δεκάδες τώρα χρόνια, από εκατοντάδες άξια χέρια, 

τραβώντας πάντα προς το τέρμα, πάντα πιο ψηλά, 

προς τα ιδανικά του λαού, της ανθρωπότητας».

«Αυτοί νικούν και όταν πέφτουν».  

Ν. Ζαχαριάδης

“Πρωτομαγιά 1944”

Στο «σύνορο του κόσμου», λες, κρατώντας τη σκυτάλη,

με το αίμα της, με την καρδιά –ποτέ σκυφτό κεφάλι–

στον τοίχο της Καισαριανής ήταν η μια πατρίδα,

κι η άλλη τη σημάδευε, να πάρει την παρτίδα.

Ο αστισμός με το σχοινί και των ναζί τις κάνες

κι αντίκρυ οι κομμουνιστές κι οι μαυροφόρες μάνες.

Διακόσιοι, του λαού ο ανθός, τον θάνατο αψηφούνε

και με σφιγμένη τη γροθιά στην πάλη μας καλούνε.

Έσφιγγε τούτη η γροθιά τους κραδασμούς του αιώνα,

απ’ του Οχτώβρη τη γενιά χτισμένη στον αγώνα,

στα βάσανα, στις φυλακές, στης εξορίας τους τόπους

στη φτώχεια, στη βαθιά ανθρωπιά και στου λαού τους τρόπους.

Ακροναυπλία, Κέρκυρα, Ανάφη και Χαϊδάρι,

ο ήλιος σπιθοβόλαγε στο άγριο το θυμάρι,

οι βράχοι πάντα ακλόνητοι δέναν με την αρμύρα

κι ο Άη Στράτης λάξευε στα δάχτυλα τη μοίρα.

Με φιλελεύθερη προβιά, του Βενιζέλου χάρη,

ή με φασιστικό λουρί, του Μεταξά καμάρι,

κράδαινε το «Ιδιώνυμο» όλη η πλουτοκρατία,

μην και κινήσουμε και δω για τη λαοκρατία.

Κεντρί μοναρχοφασισμού, και αγγλικές οι πλάτες,

«πατρίς, θρησκεία, φαμελιά» και σφαίρες στους εργάτες.

Κι απ’ τα κελιά οι κομμουνιστές ανάβαν θρυαλλίδα

για λεύτερη, ανεξάρτητη και του λαού πατρίδα.

Μέσα στο ΟΧΙ του λαού, βαθιά η φωνή αντηχούσε

των δέσμιων κομμουνιστών, σε αντίσταση καλούσε.

Να μπουν στην πρώτη τη γραμμή, το όπλο να κρατήσουν,

τον φασισμό ζητούσανε να βγουν να πολεμήσουν.

Με τη Γκεστάπο έσμιξε του Μανιαδάκη η βρώμα

και τους δεσμώτες έριξε μες στων ναζί το στόμα.

Η αστική κυβέρνηση στην Αίγυπτο λακίζει,

κι είν’ ο ΕΛΑΣ για λευτεριά που τ’ άρματα οπλίζει.

Κάιρο κι Αλεξάνδρεια και βόλτες στα Λονδίνα,

με τα Εγγλεζάκια οι Τσουδεροί –η Αθήνα με την πείνα–

κυβέρνηση και βασιλιάς στη σιγουριά τρυπώνουν,

ενώ ΕΑΜ και ΚΚΕ με τον λαό ματώνουν.

Ακροναυπλία, Κέρκυρα, Ανάφη και Χαϊδάρι,

ο ήλιος σπιθοβόλαγε στο άγριο το θυμάρι,

οι βράχοι πάντα ακλόνητοι δέναν με την αρμύρα

κι ο Άη Στράτης λάξευε στα δάχτυλα τη μοίρα.

Οι σπιούνοι, οι δωσίλογοι, οι Ταγματασφαλίτες

του Ράλλη τα καθάρματα, οχιές μαυραγορίτες,

λακέδες του κατακτητή, προδότες με πατέντα,

η εφεδρεία του αστισμού να του φυλά τη ρέντα.

Γκεστάπο, Άγγλοι και ΕΔΕΣ και Γερμανοτσολιάδες

ενάντια σ’ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, να μας κρατούν ραγιάδες.

Παρακεντέδες, πράκτορες μ’ εγγλέζικα γαλόνια,

του Τσόρτσιλ τα ανδρείκελα, οι «Παπατζήδες» πιόνια.

Απ’ τους Μολάους φτάσανε των ανταρτών μαντάτα,

καθάριζαν απ’ τους ναζί της Λακωνίας τη στράτα.

Του Παπαδόγγονα λυσσούν τα γερμανοτσιράκια,

σκοτώνουνε κομμουνιστές σε δρόμους και σοκάκια

κι ύστερα βγάζουν οι ναζί –για αντίποινα– φιρμάνι

διακόσιους κομμουνιστές να σημαδέψει η κάνη.

Απ’ το Χαϊδάρι ξεκινούν ναζιστικά καμιόνια

και στης Καισαριανής τραβούν τα μαρμαρένια αλώνια.

Την Κόκκινη Πρωτομαγιά, ελεύθεροι δεσμώτες

στη μάχη πάνε αλύγιστοι και του λαού στρατιώτες

και τη σκυτάλη που κρατούν, με αγέρωχο το βλέμμα,

περήφανοι αποθέτουνε κει που κυλάει το αίμα…