Σαν σήμερα, 1η Μάη 1891, στο μικρό βιομηχανικό χωριό Φουρμί της βόρειας Γαλλίας, γράφτηκε μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Η ειρηνική διαδήλωση εργατών για το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες ζωής κατέληξε σε λουτρό αίματος, όταν ο στρατός άνοιξε πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών.
Η κινητοποίηση εντασσόταν στο ευρύτερο κύμα των εργατικών αγώνων της Πρωτομαγιάς, που ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα είχε αρχίσει να αποκτά διεθνή χαρακτήρα. Οι εργάτες των υφαντουργείων του Φουρμί, πολλοί από τους οποίους ήταν γυναίκες και παιδιά, διεκδικούσαν με αξιοπρέπεια τη μείωση του εξαντλητικού ωραρίου εργασίας που συχνά ξεπερνούσε τις 12 ώρες ημερησίως.
Η ένταση κλιμακώθηκε όταν οι αρχές της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τη διαδήλωση ως απειλή για τη δημόσια τάξη. Στρατιωτικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην πόλη και, μέσα σε κλίμα φόβου και καταστολής, δόθηκε η εντολή για πυρ. Μέσα σε λίγα λεπτά, 9 άνθρωποι –ανάμεσά τους έφηβοι– έπεσαν νεκροί και δεκάδες τραυματίστηκαν.
Η «Σφαγή του Φουρμί» δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό. Αντανακλούσε τη βαθιά κοινωνική σύγκρουση ανάμεσα στην ανερχόμενη εργατική τάξη και το κράτος που προστάτευε τα συμφέροντα της βιομηχανικής αστικής τάξης. Η βία που ασκήθηκε εκείνη την ημέρα αποκάλυψε με τον πιο ωμό τρόπο τα όρια της «δημοκρατίας» όταν αυτή απειλείται από λαϊκές διεκδικήσεις.
Το γεγονός συγκλόνισε τη γαλλική κοινωνία και προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Παράλληλα, λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για το εργατικό κίνημα, ενισχύοντας την αποφασιστικότητα για οργάνωση και αγώνα. Η μνήμη των θυμάτων του Φουρμί έγινε σύμβολο θυσίας και αντίστασης, χαραγμένη για πάντα στην ιστορία της εργατικής τάξης.
Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, η σφαγή στο Φουρμί υπενθυμίζει ότι τα εργατικά δικαιώματα δεν χαρίστηκαν – κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες, συγκρούσεις και αίμα. Και ότι κάθε Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια ημέρα μνήμης, αλλά μια ζωντανή υπενθύμιση της ανάγκης για συνέχιση του αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση.
0 Comments