Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν στιγμές που η θεσμική αλαζονεία ξεπερνά κάθε όριο και μετατρέπεται σε πολιτική πρόκληση απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία. Η περίπτωση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα ανήκει πλέον σ’ αυτή την κατηγορία.

Παρά το πρωτοφανές κύμα κατακραυγής από πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κορυφαίους συνταγματολόγους, Δικηγορικούς Συλλόγους και έγκριτους νομικούς, ο κ. Τζαβέλλας εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ούτε μια λέξη αυτοκριτικής. Ούτε μια εξήγηση. Ούτε καν η στοιχειώδης ευθιξία που θα επέβαλλε η θεσμική του θέση.

Η παχυδερμία του έχει πλέον πολιτικά χαρακτηριστικά.

Με την απόφασή του να θάψει οριστικά τη δικογραφία των υποκλοπών, ολοκληρώθηκε αυτό που ένα τεράστιο κομμάτι της νομικής κοινότητας περιγράφει ως ωμή και προκλητική συγκάλυψη του μεγαλύτερου σκανδάλου παρακολουθήσεων που γνώρισε η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος μίλησε ανοιχτά για θεσμική εκτροπή και καίριο πλήγμα στο Κράτος Δικαίου, επισημαίνοντας ότι: «Οι χειρισμοί αυτοί αφήνουν στο σκοτάδι της ανοχής ή και της συγκάλυψης πρακτικές οφθαλμοφανούς παραβίασης του άρθρου 19 του Συντάγματος».

Την ίδια στιγμή, στην «ΑΥΓΗ της Κυριακής», ο Γιάννης Ματζουράνης και ο αντιπρόεδρος του ΔΣΑ Θόδωρος Μαντάς ζητούν ξεκάθαρα πειθαρχικό και ποινικό έλεγχο του Τζαβέλλα για κατάχρηση εξουσίας, παράβαση καθήκοντος και αποσιώπηση λόγου εξαίρεσης λόγω της προηγούμενης εμπλοκής του στην ΕΥΠ. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έχει ήδη ζητήσει την παραίτησή του.

Ακόμη πιο καταπέλτης εμφανίζεται ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Σύμβουλος Επικρατείας ε.τ. Γιώργος Κουβέλακης, ο οποίος σε άρθρο του σήμερα στα «ΝΕΑ» αποδομεί πλήρως το εισαγγελικό πόρισμα: «Η προσπάθεια αποδόμησης του πορίσματος είναι σαν να κλέβεις εκκλησία… Δεν υπάρχει ούτε ίχνος λογικής ούτε απάντηση στο γιατί μια διεύρυνση της έρευνας δεν θα εξυπηρετούσε το εθνικό συμφέρον».

Και ολοκληρώνει με τη δηλητηριώδη παραπομπή στον Σαίξπηρ: «Δεν θα ήμουν λύκος αν οι Ρωμαίοι δεν ήταν πρόβατα».

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι και η στάση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος.

Στην αρχή έσπευσε να υψώσει ασπίδα προστασίας γύρω από τον Τζαβέλλα, καταγγέλλοντας τις «ακραίες επιθέσεις» εναντίον του και λειτουργώντας με καθαρά συντεχνιακά αντανακλαστικά.

Όταν όμως άρχισαν να παρεμβαίνουν δημόσια πρόσωπα με βαρύ θεσμικό και νομικό κύρος — όπως ο Παυλόπουλος και ο Κουβέλακης — η άλλοτε λαλίστατη Ένωση βυθίστηκε σε εκκωφαντική σιωπή.

Ούτε ανακοίνωση.
Ούτε απάντηση.
Ούτε υπεράσπιση.

Σιωπή συνενοχής.

Και αυτή ακριβώς η στάση φωτίζει το πραγματικό πρόβλημα: ότι το συνδικαλιστικό όργανο των εισαγγελέων λειτουργεί περισσότερο ως συντεχνία αλληλοκάλυψης παρά ως θεματοφύλακας της νομιμότητας και της δημοκρατικής λογοδοσίας.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο

Ο Τζαβέλλας δεν εμφανίζεται πλέον απλώς ως ένας εισαγγελικός λειτουργός που έκανε μια αμφιλεγόμενη επιλογή. Εμφανίζεται ως θεσμικός παράγοντας που εκπέμπει το μήνυμα ότι δεν λογοδοτεί σε κανέναν.

Δεν πτοείται από την κατακραυγή.
Δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να απαντήσει.
Δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα.

Αυτή η παχυδερμία δεν είναι προσωπικό χαρακτηριστικό. Είναι πολιτική στάση. Εκφράζει την αλαζονεία ενός συστήματος εξουσίας που θεωρεί πως μπορεί να παρακολουθεί, να κατασκοπεύει, να συγκαλύπτει και τελικά να μένει στο απυρόβλητο χωρίς καμία συνέπεια.

Και όσο ο Τζαβέλλας παραμένει αμετακίνητος, ενώ η Ένωση Εισαγγελέων κρύβεται πίσω από τη σιωπή της, τόσο βαθύτερα θα σαπίζει η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στη Δικαιοσύνη τους.

Η συγκάλυψη των υποκλοπών δεν είναι μια απλή δικαστική υπόθεση.

Είναι πολιτικό έγκλημα απέναντι ακόμη και στους στοιχειώδεις κανόνες της αστικής δημοκρατίας.