Άλλη μια ηχηρή κατάρρευση των μπατσικών συλλήψεων «στον σωρό»

Μια ακόμη υπόθεση που παρουσιάστηκε με τυμπανοκρουσίες από το κράτος και τα συστημικά ΜΜΕ κατέληξε εκεί όπου συχνά καταλήγουν οι κατασκευασμένες διώξεις: στην πλήρη κατάρρευση μέσα στη δικαστική αίθουσα.

Σήμερα, 12 Μάη 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ομόφωνα αθώους τους τρεις κατηγορούμενους –δύο άνδρες και μία γυναίκα– για την υπόθεση της παρέμβασης στο γραφείο του τότε πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, Δημήτρη Μπουραντώνη, τον Οκτώβρη του 2020.

Θυμίζουμε ότι τότε ομάδα κουκουλοφόρων εισέβαλε στο γραφείο του πρύτανη, προκάλεσε φθορές, του πέρασε πινακίδα στον λαιμό με σύνθημα αλληλεγγύης στις καταλήψεις και τον φωτογράφισε. Το περιστατικό αξιοποιήθηκε πολιτικά στο έπακρο από κυβέρνηση, αστυνομία και τηλεοπτικά πάνελ, ώστε να στηθεί για άλλη μια φορά το αφήγημα περί «ανομίας στα πανεπιστήμια» και να νομιμοποιηθεί η ακόμα πιο σκληρή καταστολή μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Ακολούθησε το γνωστό έργο των διωκτικών αρχών: συλλήψεις «στον σωρό», στοχοποίηση γνωστών αγωνιστών και ποινικοποίηση πολιτικών σχέσεων και παρουσιών. Οκτώ άτομα βρέθηκαν αρχικά αντιμέτωπα με βαριές κακουργηματικές κατηγορίες, ανάμεσά τους και ο Νίκος Ρωμανός. Στην πορεία, πέντε απαλλάχθηκαν με βούλευμα, ενώ οι υπόλοιποι τρεις οδηγήθηκαν σε δίκη για πλημμελήματα όπως παράνομη κατακράτηση, παράνομη βία, διατάραξη λειτουργίας δημόσιας υπηρεσίας και φθορά ξένης ιδιοκτησίας.

Και τι αποδείχθηκε τελικά στο δικαστήριο; Απολύτως τίποτα.

Ούτε ο ίδιος ο Μπουραντώνης, ούτε ο αντιπρύτανης, ούτε ο φύλακας του πανεπιστημίου αναγνώρισαν τους κατηγορούμενους. Οι δράστες φορούσαν κουκούλες και δεν υπήρχε κανένα ουσιαστικό αποδεικτικό στοιχείο που να συνδέει τους τρεις με την ενέργεια. Το μόνο που υπήρχε ήταν η παρουσία τους εκείνη την ημέρα στη σχολή και στα Εξάρχεια — δηλαδή η γνωστή αστυνομική λογική ότι «κάποιος γνωστός στον χώρο κάτι θα έκανε».

Η ίδια η πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν καταπέλτης, δηλώνοντας πως: «Το δικαστήριο δεν μπορεί να σχηματίσει πλήρη δικανική πεποίθηση προκειμένου να στηρίξει καταδικαστική κρίση».

Ακόμα και η εισαγγελέας πρότεινε την αθώωση, πρόταση που έγινε ομόφωνα δεκτή από το δικαστήριο.

Το πραγματικό σκάνδαλο είναι αλλού

Το ζήτημα δεν είναι μόνο η αθώωση. Το πραγματικό σκάνδαλο είναι ότι άνθρωποι σύρονται επί χρόνια σε ανακρίσεις, δικαστήρια και δημόσια διαπόμπευση χωρίς ουσιαστικά στοιχεία, μόνο και μόνο επειδή είναι πολιτικά ενεργοί ή γνωστοί στους μηχανισμούς καταστολής.

Η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει ξανά τον τρόπο λειτουργίας του κρατικού μηχανισμού: προληπτικές διώξεις, πολιτική στοχοποίηση, «δεσίματα» υποθέσεων με εικασίες και προσπάθεια κατασκευής ενόχων για επικοινωνιακή κατανάλωση.

Ο Νίκος Ρωμανός, που βρέθηκε για άλλη μια φορά στο στόχαστρο, έχει πλέον αθωωθεί και σε δεύτερη πρόσφατη υπόθεση. Κι αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι η επιβεβαίωση μιας διαρκούς πρακτικής δίωξης ανθρώπων όχι για όσα αποδείχθηκε ότι έκαναν, αλλά για το ποιοι είναι και τι πολιτικά εκπροσωπούν στα μάτια της εξουσίας.

Σε μια περίοδο όπου το κράτος επιχειρεί να μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε αποστειρωμένους χώρους αστυνόμευσης και πειθαρχίας, κάθε κινηματική δράση αντιμετωπίζεται περίπου ως εγκληματική ενέργεια. Η σημερινή απόφαση αποτελεί μια μικρή αλλά σημαντική ρωγμή απέναντι σε αυτή την αυθαιρεσία.

Δεν αναιρεί, βέβαια, τα χρόνια ταλαιπωρίας, την ψυχολογική και πολιτική φθορά, ούτε το στίγμα που επιχειρείται να επιβληθεί σε όσους αγωνίζονται.