Του Γιώργη Γιαννακέλλη

«Το μόνο βέβαιο είναι πως ο “ανιψιός του συστήματος” — σ.σ. ο Γρηγόρης Δημητριάδης — εξακολουθεί να πλανάται σαν σκιά πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου, υπενθυμίζοντας ότι στα άδυτα της εξουσίας οι προσωπικές σχέσεις συχνά μετατρέπονται στα πιο εκρηκτικά πολιτικά όπλα», έγραφε την περασμένη Κυριακή η Δήμητρα Κρυστάλη στο ΒΗΜΑ.

Και φαίνεται πως η συγκεκριμένη διαπίστωση μόνο τυχαία δεν ήταν.

Από το ίδιο συγκρότημα και στο ίδιο ακριβώς θέμα επανέρχεται σήμερα, μέσα από τη στήλη του στα ΝΕΑ, ο Γιώργος Παπαχρήστος, περιγράφοντας ένα κλίμα που παραπέμπει περισσότερο σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ «νονών» της εξουσίας παρά σε πολιτική διαφωνία εντός κυβερνητικού στρατοπέδου.

Γιατί όταν διαβάζεις — αν φυσικά ισχύουν όσα μεταφέρονται — για τηλεφωνικούς καβγάδες με απειλές, για «θα σου δείξω εγώ» και «δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις», για «βαριά εκπεφρασμένα λόγια» και υπαινιγμούς που «αγγίζουν τα όρια του εκβιασμού», τότε δεν μιλάμε απλώς για μια οικογενειακή διένεξη. Μιλάμε για εικόνες σήψης στην κορυφή της εξουσίας.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είναι ένας τυχαίος παράγοντας που πέρασε και χάθηκε από το Μαξίμου. Είναι ο άνθρωπος που βρέθηκε στον σκληρό πυρήνα του «επιτελικού κράτους», ο στενότερος ίσως πολιτικός και προσωπικός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο άνθρωπος που το όνομά του συνδέθηκε όσο λίγων με το σκοτεινό σκάνδαλο των υποκλοπών.

Και τώρα, σύμφωνα με όσα διαρρέονται από φιλοκυβερνητικά δημοσιογραφικά κέντρα, παρουσιάζεται μια σχέση όπου ο πρώην πανίσχυρος ανιψιός μοιάζει να υπενθυμίζει πως γνωρίζει πολλά. Πάρα πολλά.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ίδιες οι κυβερνητικές εφημερίδες και οι παραδοσιακοί συνομιλητές του συστήματος αρχίζουν να περιγράφουν το παρασκήνιο με όρους σχεδόν μαφιόζικους. Ούτε είναι τυχαίο ότι η λέξη «εκβιασμός» μπαίνει πλέον δημόσια στο τραπέζι, έστω και συγκαλυμμένα.

Οταν ένα καθεστώς οικοδομείται πάνω στην αδιαφάνεια, στις προσωπικές εξαρτήσεις, στους μηχανισμούς παρακολούθησης και στην αίσθηση ότι κάποιοι βρίσκονται υπεράνω νόμων και θεσμών, τότε αργά ή γρήγορα οι εσωτερικές συγκρούσεις παίρνουν τέτοια χαρακτηριστικά.

Το πρόβλημα, φυσικά, δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Γιατί όταν οι κορυφαίοι διαχειριστές της εξουσίας εμφανίζονται να ανταλλάσσουν απειλές και να κινούνται «στα όρια του εκβιασμού», τότε η ίδια η εικόνα του περιβόητου «επιτελικού κράτους» αποκαλύπτεται ως αυτό που πραγματικά είναι: ένα πλέγμα προσωπικών μηχανισμών, αλληλοεξαρτήσεων και σκοτεινών ισορροπιών.

Και όσο κι αν επιχειρούν να εμφανίσουν το ζήτημα ως έναν «ενδοοικογενειακό καβγά», η κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου παίζεται κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια απλή οικογενειακή παρεξήγηση.

Υ.Γ: Αυτό δεν είναι «ενδοοικογενειακός καβγάς». Είναι η φυσική κατάληξη ενός συστήματος που στηρίζεται στην οικογενειοκρατία, τις προσωπικές εξαρτήσεις και τα κοινά βρώμικα μυστικά. Όταν ο «ανιψιός» που έστησε μαζί του το παρακράτος αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος, ο «θείος» πανικοβάλλεται. Και όταν η Δεξιά αρχίζει να τρώει τις σάρκες της με αυτόν τον τρόπο, δεν χρειαζόμαστε άλλη απόδειξη: το καθεστώς Μητσοτάκη σαπίζει από μέσα. Και η σήψη μυρίζει όλο και πιο έντονα.