Σαν σήμερα, 23 Μάη 1974, μέσα στη σκοτεινή ατμόσφαιρα της δικτατορίας, τα δικαστήρια της Αθήνας μετατράπηκαν σε σκηνικό θρησκευτικού παροξυσμού. Δεκάδες οπαδοί του μητροπολίτη Φλώρινας Αυγουστίνου Καντιώτη — ρασοφόροι, παλαιοημερολογίτες και κάθε λογής φανατικοί «υπερασπιστές της πίστης» — συνέρρευσαν για να υπερασπιστούν έναν 22χρονο που είχε εισβάλει με σιδεροπρίονο στον κινηματογράφο «Αττικόν» επιχειρώντας να καταστρέψει την κόπια του Jesus Christ Superstar.
Το «έγκλημα» της ταινίας ήταν πως, κατά τους σκοταδιστές της εποχής, «προσέβαλλε τον Θεό».
Δεν επρόκειτο για την παρανοϊκή πράξη ενός μεμονωμένου ανθρώπου. Ηταν μια οργανωμένη εκστρατεία θρησκευτικού φανατισμού, με ιδεολογικούς καθοδηγητές ιεράρχες σαν τον Καντιώτη — έναν από τους πιο ακραίους εκπροσώπους του σκοταδισμού στη μεταπολεμική Ελλάδα.
Και μπορεί να πέρασαν πενήντα δύο χρόνια, αλλά η νοοτροπία αυτή όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε· απλώς άλλαξε εργαλεία.
Σήμερα, ο Χριστόφορος Ζαραλίκος βρίσκεται αντιμέτωπος με την ίδια ακριβώς λογική. Οχι πλέον με σιδεροπρίονα και επιδρομές σε κινηματογράφους, αλλά με οργανωμένες διαμαρτυρίες υπερορθόδοξων κύκλων, καλόγριες που μετατρέπουν τις παραστάσεις σε «σταυροφορίες», πολιτευτές και οπαδούς της «Νίκης», μηνύσεις για «βλασφημία», εκστρατείες μίσους στα social media και πιέσεις για ακυρώσεις παραστάσεων.
Το μήνυμα παραμένει το ίδιο: «Εμείς θα αποφασίζουμε τι επιτρέπεται να ειπωθεί, τι επιτρέπεται να σατιριστεί και με τι επιτρέπεται να γελά η κοινωνία».
Η σάτιρα, η τέχνη και η ελεύθερη έκφραση αντιμετωπίζονται από αυτούς τους κύκλους σαν απειλή που πρέπει να κατασταλεί. Γιατί κάθε μορφή σκέψης που αμφισβητεί το “ιερό” κύρος τους τούς είναι αφόρητη.
Υ.Γ: Ο θρησκευτικός φανατισμός δεν χρειάζεται απαραίτητα στρατιωτική δικτατορία για να επιβιώσει. Του αρκεί η πολιτική ανοχή, η σιωπηλή συνενοχή και η στήριξη ενός τμήματος της Εκκλησίας και των πολιτικών της συμμάχων.
Είτε με πριόνι το 1974 είτε με μηνύσεις, τηλεοπτικές υστερίες και διαδικτυακά λιντσαρίσματα το 2026, ο στόχος παραμένει ακριβώς ο ίδιος: να τρομοκρατηθεί κάθε φωνή που σατιρίζει, αμφισβητεί ή σκέφτεται ελεύθερα.
Οσο η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να ανέχεται αυτούς τους νεοταλιμπάν — είτε φορούν ράσα είτε κοστούμια — η χώρα θα παραμένει δημοκρατία με αστερίσκους.
Ο σκοταδισμός δεν πέθανε το 1974.
Απλώς εκσυγχρονίστηκε.
0 Comments