Το έχουμε ξαναγράψει και η πραγματικότητα φροντίζει κάθε τόσο να μας το υπενθυμίζει με τον πιο κωμικοτραγικό τρόπο: λέξεις όπως ήθος, πολιτική συνέπεια, αρχές, ιδεολογία και αξιοπρέπεια είναι άγνωστες έννοιες για το μεγαλύτερο μέρος του αστικού πολιτικού προσωπικού.

Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι πολιτικάντηδες αντιμετωπίζουν τα κόμματα όπως οι ποδοσφαιριστές τις ομάδες.
Σήμερα εδώ, αύριο εκεί — ανάλογα με το ποιος προσφέρει καλύτερη πολιτική «μεταγραφή», περισσότερη προβολή ή πιθανότητες εκλογής.

Και όσο πλησιάζουμε προς τις βουλευτικές εκλογές, το θέαμα θα γίνεται ολοένα και πιο απολαυστικό. Θα αρχίσουν οι «ζυμώσεις», τα «φλερτ», οι «διερευνητικές επαφές», οι «ανασυνθέσεις του πολιτικού σκηνικού» και όλα αυτά τα βαρύγδουπα που στην πραγματικότητα σημαίνουν ένα πράγμα: παζάρια καρέκλας.

Το πιο διασκεδαστικό όμως είναι οι περιπτώσεις εκείνων που μέχρι χτες κατήγγελλαν μετά μανίας ένα κόμμα και σήμερα ετοιμάζονται να φορέσουν τη φανέλα του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ανδρέας Λοβέρδος. Ο άνθρωπος που σε τηλεοπτικές εμφανίσεις κατηγορούσε ανοιχτά ότι «η κυβέρνηση Μητσοτάκη υπηρετεί τα καρτέλ», εμφανίζεται τώρα έτοιμος να στελεχώσει τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.

Προφανώς τα καρτέλ… εξανθρωπίστηκαν ξαφνικά.
Ή ίσως η πολιτική μνήμη στην Ελλάδα κρατά λιγότερο κι από story στο Instagram.

Και φυσικά δεν είναι ο μόνος. Το πολιτικό θερμοκήπιο είναι γεμάτο από «ορκισμένους αντιπάλους» που καταλήγουν αγκαλιασμένοι, «σκληρούς επικριτές» που γίνονται συνοδοιπόροι και «ανένδοτους πολέμιους» που ανακαλύπτουν ξαφνικά κοινό όραμα για τη χώρα.

Θα μπορούσε να είναι επιθεώρηση στο Δελφινάριο. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για κωμικούς ηθοποιούς αλλά για ανθρώπους που διαχειρίζονται κρατική εξουσία, δημόσιο χρήμα και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Και μετά εμφανίζονται διάφοροι τηλεοπτικοί σχολιαστές να αναρωτιούνται γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στην πολιτική.

Μα γιατί βλέπει αυτό ακριβώς που συμβαίνει: ένα πολιτικό προσωπικό χωρίς σταθερές αρχές, χωρίς ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές και χωρίς ίχνος πολιτικής αξιοπρέπειας, όπου το μόνο σταθερό πρόγραμμα είναι η προσωπική επιβίωση.

Γι’ αυτό ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία περί «ευτελισμού της πολιτικής».

Δεν έχουμε ευτελισμό της αστικής πολιτικής.

Αυτή είναι η αστική πολιτική.