Υπάρχει μια κατηγορία επιχειρήσεων στην Ελλάδα που, ενώ σε οποιαδήποτε κανονική οικονομία θα είχαν προ πολλού κατεβάσει ρολά, συνεχίζουν να λειτουργούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Και μάλιστα όχι απλώς να λειτουργούν, αλλά να παραδίδουν καθημερινά μαθήματα «σοβαρότητας», «πατριωτισμού», «υπευθυνότητας» και οικονομικής διαχείρισης.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν πλέον ξεκάθαρα και οι επιχειρήσεις των Ανδρέα Κουρή και Νίκου Χατζηνικολάου.

Τα στοιχεία του τελευταίου δημοσιευμένου ισολογισμού της Real Media ΜΜΕ Α.Ε. είναι αποκαλυπτικά και ταυτόχρονα σοκαριστικά:

• Κύκλος εργασιών: 5,94 εκατ. ευρώ
• Καθαρή ζημία: 2,095 εκατ. ευρώ
• Σωρευτικές ζημίες: 24,45 εκατ. ευρώ
• Ίδια κεφάλαια: -19 εκατ. ευρώ
• Συνολικές υποχρεώσεις: 30,78 εκατ. ευρώ
• Σχεδόν 13 εκατ. ευρώ οφειλές προς Δημόσιο και ασφαλιστικά ταμεία

Με απλά λόγια: πρόκειται για μια επιχείρηση με βαθιά αρνητική καθαρή θέση, σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας και συσσωρευμένα χρέη δεκάδων εκατομμυρίων. Η ίδια η εταιρεία αναγνωρίζει στους ισολογισμούς της τον κίνδυνο βιωσιμότητας και το αρνητικό κεφάλαιο κίνησης.

Κι όμως.

Το «θαύμα» συνεχίζεται.

Την ίδια ώρα που οι υποχρεώσεις διογκώνονται, οι φόροι και οι ασφαλιστικές εισφορές μεταφέρονται στο μέλλον και τα ίδια κεφάλαια έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί, το Real Group εξακολουθεί να συντηρεί ακριβό πρόγραμμα, πολυδάπανες παραγωγές και «σταρ» του μικροφώνου με αμοιβές που -όπως λέγεται έντονα στην πιάτσα- κινούνται σε επίπεδα δημοσιογράφων μεγάλων ιδιωτικών καναλιών πανελλαδικής εμβέλειας.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στο Kontra Media Group του Ανδρέα Κουρή. Χρόνια ζημιογόνος λειτουργία, αρνητικά ίδια κεφάλαια πολλών εκατομμυρίων ευρώ και εταιρικές αναδιαρθρώσεις που μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια μετάθεσης του προβλήματος παρά με πραγματική εξυγίανση. Η απόσχιση του καναλιού σε νέα εταιρική δομή μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί μέσα σε αυτό το οικονομικό τοπίο.

Και εδώ προκύπτει το μεγάλο ερώτημα — το οποίο κανείς από αυτούς τους κατά τα άλλα «σκληρούς» και «αδέσμευτους» δημοσιογράφους δεν απαντά: Πώς ακριβώς επιβιώνουν αυτές οι επιχειρήσεις;

Ποιος χρηματοδοτεί επί χρόνια ομίλους με εξαϋλωμένα ίδια κεφάλαια, τεράστιες ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις και μόνιμα αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα;

Με ποια πολιτική ανοχή και με ποιες αδιευκρίνιστες ροές χρήματος συνεχίζουν να λειτουργούν εταιρείες που ένας μικρός επαγγελματίας ή ένας απλός επιχειρηματίας δεν θα μπορούσε ούτε να διανοηθεί ότι θα κρατήσει ανοικτές;

Πρόσφατα μάλιστα ανακοινώθηκε MoU με τον όμιλο Bright για απόκτηση ποσοστού 33,4% στο Real Group — μια εμφανής προσπάθεια εξεύρεσης «σωσιβίου» και δημιουργίας εικόνας επενδυτικής προοπτικής με φόντο ακόμη και πιθανή μελλοντική πορεία προς το Χρηματιστήριο.

Μέχρι όμως να ολοκληρωθούν όλα αυτά -αν ολοκληρωθούν ποτέ- η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη:

Δύο από τους πιο θορυβώδεις, επιθετικούς και ηθικολογούντες παράγοντες της ελληνικής ενημέρωσης διοικούν επιχειρήσεις που βρίσκονται εδώ και χρόνια σε κατάσταση οικονομικής αποσύνθεσης και επιβιώνουν χάρη σε μηχανισμούς και ανοχές που ο μέσος πολίτης δεν θα απολάμβανε ποτέ.

Η «ανεξάρτητη» και «σκληρή» δημοσιογραφία τους έχει τελικά πολύ συγκεκριμένο οικονομικό υπόβαθρο: Χρέη. Ζημίες. Ρευστότητα στον αναπνευστήρα. Και μια υποκρισία που πλέον δεν κρύβεται.

Υ.Γ. MoU (Memorandum of Understanding) σημαίνει Μνημόνιο Συνεννόησης. Πρόκειται για προκαταρκτική, μη δεσμευτική συμφωνία συνεργασίας μεταξύ δύο πλευρών. Δεν αποτελεί τελική επενδυτική συμφωνία, ούτε συνεπάγεται ότι η επένδυση ολοκληρώθηκε. Συνήθως ακολουθούν οικονομικοί και νομικοί έλεγχοι (due diligence), διαπραγματεύσεις και υπογραφή οριστικών συμβάσεων.