Πηγή: Μιχάλης Ρίζος,γιατρός – f/b

Μέχρι πριν λίγες 10ετίες τα ρουσφέτια αφορούσαν κυρίως την πρόσληψη στο δημόσιο (με βάση πολιτικά φρονήματα, τη σχέση με το πολιτικό σύστημα, τους οικονομικά ισχυρούς, ακόμα και με την εκκλησία).

Αργότερα το ρουσφέτι μεταλαμπαδεύτηκε και για πρόσληψη στον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα στην επαρχία, με μεσάζοντα τον τοπικό βουλευτή, το δήμαρχο και ευρύτερα το τοπικό σύστημα εξουσίας.

Στις μέρες μας, εποχή “εκσυγχρονισμού”, “διαφάνειας”, “ψηφιακής μετάβασης” και “ευρωπαϊκού ιδεώδους” (τρομάρα μας) το ρουσφέτι έχει ανέβει πίστα. Αφορά κονδύλια, επιδοτήσεις, προγράμματα, επιχειρηματικές διευκολύνσεις, απευθείας αναθέσεις και άλλα τέτοια όμορφα που κάποια από αυτά, όταν η μπόχα ξεχειλίσει, βγαίνουν και στη φόρα (και παρά το θόρυβο στο πλείστο των περιπτώσεων δεν ανοίγει μύτη). Κι όταν βγαίνουν στη φόρα τα λεγόμενα “σκάνδαλα”, αρχίζουν οι φωνές, νέων και παλιών κομμάτων του ίδιου συστήματος, “μεσσιών” και πεφωτισμένων ηγετίσκων που υπόσχονται “κάθαρση”, “διαφάνεια”, “αξιοκρατία”, “κράτος δικαίου”. Και καλούν τον κόσμο για ψήφο (σιγά μην καλούσαν σε αγώνα για ανατροπή) για να διεκδικήσουν μια καρέκλα στην ίδια εξουσία, που θα τη βαφτίσουν νέα, ενώ είναι παμπάλαιη και κακογερασμένη.

Γιατί τα γράφω αυτά;
Τελευταία στο δημόσιο γενικά, αλλά και συγκεκριμένα στην υγεία και το νοσοκομείο που υπηρετώ, το ρουσφέτι είναι νέου τύπου, έχει την τιμητική του στην ανάδειξη των στελεχών ευθύνης. Αφορά ιδιαίτερα, όχι αποκλειστικά, τη νοσηλευτική υπηρεσία. Και λογικό είναι: στον καταταλαιπωρημένο και πολλαπλά εξαπατημένο νοσηλευτικό κλάδο, ελκυστική πια δεν είναι η θέση στο δημόσιο με τους άθλιους μισθούς, την εργασιακή εξόντωση, τις ελλείψεις, τα ράντζα, αλλά η θέση ευθύνης (προϊστάμενος, διευθυντής, τομεάρχης κλπ). Διότι και οικονομική ανακούφιση έχει σε σχέση με τον άθλιο μισθό (300-400Ε επίδομα) και γλυτώνεις από τις βάρδιες και τα νυχτέρια και έχεις την αίσθηση της ανέλιξης.

Αυτό το ρουσφέτι λοιπόν, τα έχει … σπάσει το τελευταίο διάστημα. Με μια προκλητικότητα που εκπλήσσει. Τι κι αν κάποιος έχει περισσότερη προϋπηρεσία, τι κι αν έχει μεταπτυχιακά, τι κι αν έχει ανώτερο πτυχίο, τι κι αν είναι πιο αγαπητός στους συναδέλφους του, τι κι αν έχει περισσότερες οργανωτικές ικανότητες, τίποτα από αυτά δεν μετράει. Τι μετράει; Αν είσαι “δικός μας” (όχι κατ’ ανάγκη με την κομματική αλλά με την ευρύτερη έννοια συμβιβασμού με την κυβέρνηση και την εσωτερική νομή της εξουσίας) κι αν επιβάλλεις την πειθαρχία και την αντιαγωνιστική στάση στους υφιστάμενους ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΕΧΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ κι ας στερούν τα ρεπό, τις άδειες, το μισθό, τα ΒΑΕ.

Και παρότι μιλάνε για αξιολόγηση (με απειλές και ποινές αν δεν συμμετέχεις) γίνονται τόσο υποκριτές όταν την εφαρμόζουν.

Οι διαμαρτυρίες είναι μαζικές στο νοσοκομείο διότι εκτός από τα προβλήματα είναι η αίσθηση της αδικίας που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Προφανώς αυτό το θράσος εκπορεύεται, αν δεν ενθαρρύνεται κιόλας από την κυβέρνηση και την πολιτική ηγεσία. Διότι δεν είναι μεμονωμένα τα παραδείγματα.

Θα πει κάποιος τι ψάχνεις να βρεις; Πάντα αυτό γινόταν. Δεν είναι έτσι. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε στην αδικία. Ούτε στη ρήση του ποιητή “Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ”. Αλλίμονό μας.

Ας ελπίσουμε το κίνημα των υγειονομικών να ξεπετάξει από πάνω του την αρχαία σκουριά που μας ταλανίζει και να κινηθεί συλλογικά και αποφασιστικά (όχι ατομικά). Για το καλό του ΕΣΥ και των ασθενών.

ΥΓ. Επειδή πολλοί λένε ότι επίτηδες έχουν καταργήσει τις κρίσεις για να αυθαιρετούν οι διευθύνσεις με τις απευθείας αναθέσεις, μια ριζοσπαστική θέση και απόλυτα δημοκρατική ίσως θα ήταν η επιλογή προϊσταμένων, διευθυντών κλπ να προέρχεται από την ίδια τη βάση των εργαζομένων και την ολομέλεια του αντίστοιχου τμήματος. Από τα κάτω και όχι από τα πάνω. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τον πρώτο και τελικό λόγο στις δημοκρατίες;