«Πραγματικά μόνο αηδία και θλίψη για το κατάντημα μπορεί να νιώσεις για το γλοιώδες, αποκρουστικό, υποκείμενο, ντουντούκα των συμφερόντων των αφεντικών του, που λέγεται Παύλος Τσίμας.

Ο υπάλληλος του Αλαφούζου σήμερα δεν προσποιείτε καν κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι: δουλοπρεπή σκυλί του αφεντικού του και φερέφωνο του καθεστώτος Μητσοτάκη. Δεν θα είμαστε υπερβολικοί αν στην περίπτωση του Π. Τσίμα χρησιμοποιούσαμε τον νεολογισμό και λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια εμετική περίπτωση “νεοφιλελεύθερου φασίστα”», γράφαμε σε περασμένη ανάρτησή μας όταν σιτιζόταν από τον όμιλο ΜΜΕ του Φαλήρου.

Τώρα όμως “άλλοι παπάδες ήρθαν και άλλα παγκάρια έχουν” για να παραφράσουμε μια λαϊκή έκφραση. Κι έτσι βρέθηκε ο Τσίμας να σιτίζεται από τα ταμεία του Μαρινάκη.

Πάμε να σχολιάσουμε αυτή την εξέλιξη

Δεν αποτελεί κανένα επτασφράγιστο μυστικό το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι των επώνυμων κονδυλοφόρων και των τηλεοπτικών «αστέρων» της χώρας λειτουργεί ακριβώς όπως τα παλιά, θρυλικά αμερικανικά jukebox της AMI. Εκείνα τα ηλεκτρόφωνα που κυριαρχούσαν στα καφενεία των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Τους έριχνες το απαραίτητο κέρμα στην ειδική σχισμή και, ως δια μαγείας, εκείνα άρχιζαν να παίζουν με την ανάλογη ένταση τον συγκεκριμένο χαβά που ήθελε να ακούσει ο χρηματοδότης.

Η πρόσφατη, οργισμένη αντίδραση που προκάλεσε στα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» και στα τρολ του διαδικτύου η μεταγραφή του Παύλου Τσίμα στο νέο ραδιοφωνικό μαγαζί του ομίλου Μαρινάκη (Mega), αποτυπώνει με τον πιο γυμνό τρόπο τη σήψη του συστημικού μιντιακού συμπλέγματος. Όπως εύστοχα σχολιάστηκε σε ανάρτηση του λογαριασμού @gio_Kk23 στο Χ, ο γνωστός αναλυτής, όσο βρισκόταν «κάτω από τα φίλτρα του Αλαφούζου» στον ΣΚΑΪ, δεν έβλεπε άδεια ράφια ούτε εξαθλίωση. Έβλεπε μόνο «ισορροπίες», «διεθνές περιβάλλον» και «εισαγόμενη ακρίβεια» που δεν σήκωνε φωνές.

Τώρα που άλλαξε το συμβόλαιο, όμως, ήρθε ξαφνικά η «φώτιση στο ταμείο του σούπερ μάρκετ»! Η γραβιέρα των 16,95 ευρώ έγινε ξαφνικά θέμα συζήτησης και η αγανάκτηση φόρεσε τον μανδύα του «λαϊκού τιμητή».

Για εμάς, αυτό δεν είναι δημοσιογραφία· είναι ένα στυγνό, εταιρικό rebranding. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με άλλο τιμολόγιο.

Το να αυξομειώνεις την ένταση της κοινωνικής σου ευαισθησίας ανάλογα με το ποιος μεγαλοκαπιταλιστής κόβει κάθε φορά την επιταγή σου, δεν ονομάζεται «δημοσιογραφική απελευθέρωση». Ονομάζεται καθαρή, μισθωτή υπαλληλία προς την άρχουσα τάξη, απλώς με καλύτερο τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό φωτισμό.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθύτατα ταξικό. Το αστικό κράτος και οι ολιγάρχες των Media χρησιμοποιούν αυτούς τους μηχανισμούς ως ιδεολογικά όπλα για να χειραγωγούν τις συνειδήσεις των εργαζομένων.

Όταν οι επιχειρηματικοί όμιλοι συγκρούονται μεταξύ τους για το μοίρασμα της πίτας και των κρατικών κονδυλίων, επιστρατεύουν τα δικά τους «jukebox» για να επιτεθούν στον αντίπαλο. Όταν τα βρίσκουν, η μουσική αλλάζει και πάλι, επιστρέφοντας στο λουστραρισμένο αφήγημα της «σταθερότητας» και της «ανάπτυξης».

Οι εργαζόμενοι, η νεολαία, τα λαϊκά στρώματα που συνθλίβονται καθημερινά από την ακρίβεια και την αντιλαϊκή πολιτική δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις όψιμες «αγανακτήσεις» των καλοπληρωμένων σχολιαστών. Την παλιά σεζόν τη θυμόμαστε πολύ καλά. Η πραγματική φωνή ενάντια στην εξαθλίωση δεν αγοράζεται με συμβόλαια, ούτε εκπέμπει από τα στούντιο των εφοπλιστών. Γεννιέται στους δρόμους του αγώνα, στα σωματεία και στην ταξική πάλη για την ανατροπή αυτού του σάπιου συστήματος.