Αριστα παίρνουν οι λογογράφοι του Αλέξη Τσίπρα για το πολιτικό «προϊόν» που παρουσίασε στο Θησείο. Από σήμερα, λοιπόν, έχουμε την ΕΛΑΣ — την «Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη». Ενα όνομα φτιαγμένο με ακρίβεια διαφημιστικής εταιρείας: φορτωμένο με ιστορικούς συνειρμούς, ντυμένο με αριστερή αισθητική και αρκετά «ήπιο» ώστε να μην τρομάζει το κεντρώο ακροατήριο που αναζητά μια ακίνδυνη, αποστειρωμένη εκδοχή της Αριστεράς.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: ο Τσίπρας δεν εμφανίζεται από παρθενογένεση. Κουβαλάει ένα πολιτικό παρελθόν που δεν διαγράφεται ούτε με καινούργιο λογότυπο ούτε με ευρηματικά ακρωνύμια.

Από το «δεν διαπραγματεύομαι με την τρόικα» περάσαμε στο «έκανα ό,τι μπορούσα». Από το περήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, στο ταπεινωτικό ΝΑΙ της εφαρμογής των μνημονίων. Ο άνθρωπος που υποσχόταν ρήξη έγινε ο πιο πειθαρχημένος διαχειριστής της μνημονιακής κανονικότητας. Και τώρα επιστρέφει, σαν να μην συνέβη τίποτα, ζητώντας ξανά εμπιστοσύνη από έναν κόσμο που έχει ήδη πληρώσει ακριβά τις αυταπάτες.

Η επιλογή του ονόματος μόνο τυχαία δεν είναι. Η λέξη «ΕΛΑΣ» επιχειρεί να δανειστεί το ηθικό και ιστορικό φορτίο της Εθνικής Αντίστασης, να ξυπνήσει μνήμες αγώνα, θυσίας και λαϊκής αξιοπρέπειας. Πρόκειται για μια επικοινωνιακή κίνηση υψηλής αισθητικής αλλά μηδενικού πολιτικού βάθους. Γιατί πίσω από το περιτύλιγμα, το περιεχόμενο παραμένει ίδιο: διαχείριση, συμβιβασμός και ανακύκλωση φθαρμένων υλικών.

Τι ακριβώς φέρνει ως «νέο» η ΕΛΑΣ του Τσίπρα;
Την υπεράσπιση των εργαζομένων που τσακίστηκαν από τον νόμο Κατρούγκαλου;
Τη σύγκρουση με το κεφάλαιο που κατέληξε σε αγαστές σχέσεις με τον ΣΕΒ και τους τραπεζίτες;
Την αντιιμπεριαλιστική πολιτική που μετατράπηκε σε βαθύτερη πρόσδεση στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ;
Ή μήπως την «ηθική υπεροχή» που πνίγηκε μέσα στις παρακολουθήσεις, τα Predator και τις κρατικές αναθέσεις;

Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει ως φορέας αυτοκριτικής. Επιστρέφει ως πολιτικός που εξακολουθεί να θεωρεί ότι η κοινωνία έχει κοντή μνήμη. Ομως η ιστορία δεν ξαναγράφεται τόσο εύκολα. Η δική του διακυβέρνηση άφησε πίσω της απογοήτευση, αποστράτευση και βαθιά κρίση εμπιστοσύνης σε χιλιάδες ανθρώπους που κάποτε πίστεψαν ότι μπορεί να υπάρξει μια πραγματική ρήξη με το σύστημα.

Μετέτρεψε ένα ριζοσπαστικό ρεύμα σε μηχανισμό διαχείρισης της κρίσης. Υποσχέθηκε ελπίδα και παρέδωσε υποταγή. Μίλησε για αξιοπρέπεια και κατέληξε να εφαρμόζει πολιτικές που προηγουμένως κατήγγελλε. Αυτή είναι η πολιτική του κληρονομιά — και αυτή δεν αλλάζει με μια νέα ταμπέλα.

Η σημερινή «ΕΛΑΣ» θυμίζει περισσότερο κακοπληρωμένο rebranding εταιρείας που χρεοκόπησε πολιτικά και επιστρέφει με νέο όνομα για να ξαναπουλήσει το ίδιο προϊόν. Μόνο που εδώ το κόστος δεν είναι οικονομικό. Είναι πολιτικό και κοινωνικό. Το θύμα δεν είναι κάποιος επενδυτής· είναι η ίδια η έννοια της Αριστεράς.

Ας μην υπάρχουν αυταπάτες. Η ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν αποτελεί συνέχεια των αγώνων της Αριστεράς. Είναι η συνέχεια της δεξιάς προσαρμογής που ξεκίνησε το 2015 και μονιμοποιήθηκε ως πολιτική γραμμή. Είναι η προσπάθεια ενός φθαρμένου πολιτικού προσωπικού να βρει ξανά χώρο μέσα σε ένα αποπολιτικοποιημένο τοπίο που το ίδιο συνέβαλε να δημιουργηθεί.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν έχει ανάγκη από ανακύκλωση αποτυχημένων ηγεσιών με καινούργια λογότυπα. Δεν έχει ανάγκη από αριστερές βιτρίνες χωρίς ταξικό περιεχόμενο. Η Αριστερά που χρειάζεται ο τόπος δεν θα γεννηθεί μέσα από επικοινωνιακά τεχνάσματα και «πονήματα» του Θησείου. Θα γεννηθεί μόνο μέσα από σύγκρουση με τον νεοφιλελευθερισμό, ρήξη με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και πραγματική ταξική πολιτική.

Ολα τα υπόλοιπα είναι καπνός.
Και ο καπνός διαλύεται γρήγορα — ιδιαίτερα όταν αρχίζει να φυσάει άνεμος από τα αριστερά.