Καμιά φορά η αλήθεια ξεφεύγει από τα χείλη των ανθρώπων της εξουσίας. Όχι επειδή θέλουν να την πουν, αλλά επειδή έχουν συνηθίσει τόσο πολύ στα προνόμιά τους, που παύουν να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της πρόκλησης.

Αυτό ακριβώς συνέβη με τον Άδωνι Γεωργιάδη στο Action 24.

Με ύφος ανθρώπου που εξηγεί το πιο αυτονόητο πράγμα στον κόσμο, μας ενημέρωσε ότι τα χρέη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προς τις τράπεζες δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ. Οι τράπεζες, λέει, τα έχουν ξεχάσει. Χάθηκαν μέσα στις ανακεφαλαιοποιήσεις.

Δηλαδή πληρώθηκαν από τις δικές μας τσέπες.

Μέσα στους μισθούς που κόπηκαν. Στις συντάξεις που λεηλατήθηκαν. Στα λουκέτα χιλιάδων μικρομάγαζων. Στα σπίτια που βγήκαν στο σφυρί. Στην κοινωνική καταστροφή που βαφτίστηκε «δημοσιονομική προσαρμογή».

Και το είπε χωρίς να κοκκινίσει.

Γιατί να κοκκινίσει άλλωστε;

Αυτό είναι το σύστημα που υπηρετεί.

Τα δάνεια των κομμάτων έγιναν χρέος του λαού

Η μεγαλύτερη πολιτική απάτη της μεταπολίτευσης δεν ήταν μόνο ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καταχρέωσαν τη χώρα. Ήταν ότι κατάφεραν να μεταφέρουν και τα δικά τους χρέη στις πλάτες των πολιτών.

Τα κόμματα εξουσίας δανείζονταν αφειδώς επί δεκαετίες. Οι τράπεζες μοίραζαν εκατομμύρια γνωρίζοντας ότι ο πραγματικός εγγυητής δεν ήταν οι κομματικοί μηχανισμοί αλλά το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, κανείς από τους ισχυρούς δεν πλήρωσε.

Πλήρωσε ο λαός.

Οι τράπεζες διασώθηκαν με δημόσιο χρήμα. Τα θαλασσοδάνεια θάφτηκαν στους ισολογισμούς. Και οι πολιτικοί υπεύθυνοι συνέχισαν να εμφανίζονται στα τηλεπαράθυρα ως τιμητές της νομιμότητας και της οικονομικής υπευθυνότητας.

Για τον φτωχό πλειστηριασμός, για το κόμμα διαγραφή

Ας φανταστούμε για μια στιγμή έναν εργαζόμενο που χρωστάει δέκα ή είκοσι χιλιάδες ευρώ.

Θα εμφανιζόταν ο Άδωνις να δηλώσει ότι «η τράπεζα το ξέχασε»;

Θα έλεγε ότι το χρέος χάθηκε μέσα στις ανακεφαλαιοποιήσεις;

Θα ζητούσε κατανόηση για τον δανειολήπτη;

Φυσικά όχι.

Θα ακούγαμε τα γνωστά κηρύγματα περί «ατομικής ευθύνης», «συνέπειας» και «κουλτούρας πληρωμών».

Για τον άνεργο υπάρχει η κατάσχεση.

Για τον συνταξιούχο υπάρχει η απειλή.

Για τον μικρομεσαίο υπάρχει ο πλειστηριασμός.

Για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχει η πολιτική ασυλία.

Η αλήθεια ειπώθηκε κατά λάθος

Το πιο ενδιαφέρον στις δηλώσεις Γεωργιάδη δεν είναι ότι αποκάλυψαν κάτι άγνωστο.

Είναι ότι αποκάλυψαν το μέγεθος της αλαζονείας τους.

Την πεποίθηση ότι μπορούν πλέον να λένε δημόσια όσα παλαιότερα ψιθυρίζονταν πίσω από κλειστές πόρτες.

Σαν να μας λένε κατάμουτρα:

«Ναι, τα δικά μας χρέη τα πληρώσατε εσείς. Και λοιπόν;»

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα του μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

Ένα σύστημα που κοινωνικοποιεί τις ζημιές των ισχυρών και ιδιωτικοποιεί τα βάρη των αδύναμων.

Ένα σύστημα που απαιτεί θυσίες από τον λαό, αλλά δεν ζητά ποτέ λογαριασμό από τον εαυτό του.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν έκανε κάποια γκάφα. Απλώς εξέφρασε με ειλικρίνεια αυτό που οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες και τα κόμματα εξουσίας προσπαθούν χρόνια να κρύψουν:

Ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν δύο κατηγορίες χρεών. Αυτά που πληρώνονται και αυτά που τα πληρώνει ο λαός.