Υπάρχουν φορές που ένας πίνακας λέει περισσότερα από χίλιες κυβερνητικές διαφημίσεις.

Τα στοιχεία για τους μέσους καθαρούς μισθούς στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αποκαλυπτικά. Η Ελλάδα εμφανίζεται προτελευταία στην αγοραστική δύναμη των μισθών, μαζί με τη Βουλγαρία, και κάτω από χώρες που μέχρι πριν λίγα χρόνια παρουσιάζονταν ως οι «φτωχοί συγγενείς» της Ευρώπης.

Ο μέσος καθαρός μηνιαίος μισθός στην Ελλάδα υπολογίζεται στα 1.180 ευρώ, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. φτάνει τα 2.281 ευρώ. Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο της αγοραστικής δύναμης. Με δείκτη 68, η Ελλάδα βρίσκεται 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και πολύ πίσω από χώρες όπως η Σλοβενία, η Τσεχία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Πολωνία και η Πορτογαλία.

Κι όμως, πριν από λίγα χρόνια οι ίδιες αυτές χώρες παρουσιάζονταν από τα ελληνικά ΜΜΕ ως παραδείγματα «καθυστερημένων οικονομιών» σε σχέση με την Ελλάδα.

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.

Ενώ η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται, ενώ τα κέρδη των τραπεζών σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, ενώ οι εισηγμένες εταιρείες μοιράζουν εκατοντάδες εκατομμύρια σε μερίσματα, οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια, τα ενοίκια, την ενέργεια και τη φοροληστεία.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική απάτη.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την ανάπτυξη, για τις επενδύσεις και για τους υψηλούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ. Όμως ανάπτυξη που δεν μεταφράζεται σε αξιοπρεπείς μισθούς και καλύτερο βιοτικό επίπεδο για την κοινωνική πλειοψηφία είναι ανάπτυξη μόνο για τους λίγους.

Τι σημασία έχει να αυξάνεται το ΑΕΠ όταν ο εργαζόμενος δεν μπορεί να νοικιάσει σπίτι χωρίς να δίνει τον μισό μισθό του; Τι σημασία έχουν οι πανηγυρισμοί για τα «ρεκόρ του τουρισμού» όταν χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να δουλεύουν εποχικά με εξαντλητικά ωράρια για μισθούς που δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά;

Η εικόνα που παρουσιάζουν τα στοιχεία δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου φυσικού φαινομένου. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που θεωρεί το φτηνό εργατικό κόστος «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα». Που αντιμετωπίζει τον εργαζόμενο ως μεταβλητή κόστους. Που θεωρεί επιτυχία να έρχονται επενδύσεις επειδή οι μισθοί είναι χαμηλοί και τα εργασιακά δικαιώματα αποδυναμωμένα.

Αυτή είναι η πραγματική θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη του 2025.

Όχι αυτή που παρουσιάζουν οι κυβερνητικές φιέστες και τα τηλεοπτικά πάνελ.

Μια χώρα όπου οι εργαζόμενοι παράγουν πλούτο, αλλά όλο και μικρότερο κομμάτι αυτού του πλούτου επιστρέφει στις τσέπες τους.

Μια χώρα όπου η «σύγκλιση με την Ευρώπη» μετατρέπεται χρόνο με τον χρόνο σε ένα όλο και πιο κακόγουστο ανέκδοτο.

Και όσο οι μισθοί παραμένουν στα Βαλκάνια και οι τιμές πλησιάζουν τη Δυτική Ευρώπη, τόσο θα μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στην επίσημη κυβερνητική αφήγηση και στην πραγματική ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας.