Του Γ.Γ

Αν κάποιος αναζητούσε την πιο τρανταχτή απόδειξη της πολιτικής χρεοκοπίας του χώρου που κάποτε εμφανίστηκε ως «ελπίδα της αριστεράς», δεν θα χρειαζόταν να ψάξει πολύ. Αρκεί να παρακολουθήσει τις διεργασίες που εξελίσσονται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά.

Όλα δείχνουν ότι πλησιάζει η στιγμή που τα δύο αυτά πολιτικά μορφώματα θα κατεβάσουν οριστικά ρολά. Όχι επειδή ολοκλήρωσαν κάποιο ιστορικό κύκλο. Όχι επειδή έκαναν έναν ειλικρινή απολογισμό της πολιτικής τους διαδρομής. Αλλά επειδή οι περισσότεροι από όσους στεγάζονται σε αυτά έχουν αντιληφθεί ότι το πολιτικό τους μέλλον βρίσκεται αλλού.

Η επικείμενη εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα λειτουργεί σαν ηλεκτροσόκ σε έναν χώρο που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης. Οι δημοσκοπήσεις, η κοινωνική απαξίωση και η εκλογική κατρακύλα έχουν καταστήσει σαφές ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Αριστερά δύσκολα θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν κοινοβουλευτική παρουσία στις επόμενες εκλογές. Και όταν χάνεται η προοπτική του βουλευτικού εδράνου, ξαφνικά εξαφανίζονται και οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές.

Όπως αποκαλύπτει η σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών, επτά βουλευτές και δεκάδες στελέχη της Νέας Αριστεράς διαφοροποιούνται από την ηγετική γραμμή, βλέποντας προφανώς στον ορίζοντα το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, η πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ενδεχόμενο να βρεθεί κάτω από τη νέα κομματική ομπρέλα που ετοιμάζεται.

Πρόκειται για μια εικόνα που δεν παραπέμπει σε πολιτικούς οργανισμούς, αλλά σε επιβάτες πλοίου που βυθίζεται και αναζητούν την πλησιέστερη σωσίβια λέμβο.

Για χρόνια μας μιλούσαν για αξίες, αρχές, συλλογικότητες, προγράμματα και οράματα. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι όλα αυτά ήταν αναλώσιμα μπροστά στην αγωνία της πολιτικής επιβίωσης. Οι ίδιες φιγούρες που χθες διαγκωνίζονταν για το ποιος είναι πιο αυθεντικός εκφραστής της «προοδευτικής παράταξης», σήμερα κάνουν λογαριασμούς για το πού θα βρουν εκλόγιμη θέση στο επόμενο σχήμα.

Και κάπως έτσι ολοκληρώνεται ένας κύκλος πολιτικής εξαπάτησης που ξεκίνησε με μεγάλα λόγια και καταλήγει σε μικροϋπολογισμούς καριέρας.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι πόσοι θα προλάβουν να επιβιβαστούν στο νέο τρένο του Τσίπρα και πόσοι θα μείνουν στην αποβάθρα. Γιατί το έργο δεν αφορά πλέον πολιτικές επιλογές, κοινωνικές αναφορές ή ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Αφορά αποκλειστικά τη διάσωση πολιτικών βιογραφικών.

Και όταν η μοναδική συγκολλητική ουσία ενός χώρου είναι το βουλευτιλίκι, τότε η διάλυση δεν αποτελεί πολιτική εξέλιξη. Είναι φυσικό φαινόμενο.