Ανάμεσα στις ειδήσεις της ημέρας, τα «ΝΕΑ» μας θύμισαν μια υπόθεση που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζεται περισσότερο με όρους πολιτικής εκδίκησης παρά με όρους δικαίου.
Ο Σάββας Ξηρός βρίσκεται στη φυλακή από το καλοκαίρι του 2002. Δηλαδή συμπληρώνει σχεδόν 24 χρόνια συνεχούς εγκλεισμού. Σήμερα είναι 64 ετών και σύμφωνα με επίσημες γνωματεύσεις έχει αναπηρία 98%, αναγνωρισμένη εφ’ όρου ζωής.
Οι περιγραφές για την κατάσταση της υγείας του είναι συγκλονιστικές. Σχεδόν τυφλός, με ακρωτηριασμένο το δεξί χέρι, με σοβαρά νευρολογικά προβλήματα και διαρκή ανάγκη φροντίδας, εξακολουθεί να παραμένει πίσω από τα κάγκελα.
Δεν χρειάζεται κανείς να συμφωνεί με τη δράση της «17 Νοέμβρη» για να θέσει ένα απλό ερώτημα: ποιος είναι ο σκοπός της ποινής; Η απόδοση δικαιοσύνης ή η ατέρμονη εκδίκηση;
Στην Ελλάδα έχουμε δει κατά καιρούς να ανοίγουν οι πόρτες των φυλακών για μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες, διεφθαρμένους κρατικούς αξιωματούχους, καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κόστισαν εκατομμύρια στον ελληνικό λαό. Έχουμε δει ακόμη και πολιτικούς να ζητούν «μεγαλοψυχία» για τους πρωτεργάτες της χούντας, τους ανθρώπους που κατέλυσαν τη δημοκρατία και βασάνισαν χιλιάδες αγωνιστές.
Θυμίζουμε ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε δηλώσει από το βήμα της Βουλής ότι «η δημοκρατία είναι μεγαλόψυχη και συγχωρεί», υποστηρίζοντας την επιεική μεταχείριση των χουντικών πραξικοπηματιών.
Όταν όμως η συζήτηση αφορά τον Σάββα Ξηρό, έναν άνθρωπο που σύμφωνα με τα ίδια τα κρατικά πιστοποιητικά είναι ανάπηρος κατά 98%, η «μεγαλοψυχία» εξαφανίζεται και αντικαθίσταται από ένα μόνιμο καθεστώς εξαίρεσης.
Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος συμπαθεί ή αντιπαθεί τον Ξηρό. Το ζήτημα είναι αν το κράτος δικαίου εφαρμόζει τους ίδιους κανόνες για όλους ή αν υπάρχουν κατηγορίες κρατουμένων για τους οποίους η ποινή μετατρέπεται σε συμβολική διαρκή εξόντωση.
Γιατί μετά από 24 χρόνια φυλάκισης, με έναν άνθρωπο σχεδόν τυφλό, βαριά ανάπηρο και σωματικά κατεστραμμένο, η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να αναρωτηθεί:
Απονέμεται δικαιοσύνη ή απλώς συντηρείται μια εκδικητική λογική που αρνείται να τελειώσει ακόμη κι όταν ο κρατούμενος έχει πλέον συντριβεί σωματικά και βιολογικά;
Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν αφορά μόνο τον Σάββα Ξηρό. Αφορά το μέτρο της δημοκρατίας που επικαλούνται όσοι μιλούν διαρκώς στο όνομά της.
Είναι που δεν εκδικείται η αστική τους δημοκρατία…