Γράφει ο Συνεργάτης

Τα ευρήματα της παγκρήτιας δημοσκόπησης της εταιρείας “To The Point” για την τηλεόραση CRETA (25-30 Μάη 2026) έχουν ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί καταγράφουν τις εκλογικές προτιμήσεις των πολιτών της Κρήτης, αλλά κυρίως γιατί αποτυπώνουν μια ευρύτερη διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη στον χώρο της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς.

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικές δυνάμεις στο νησί, διατηρώντας την πρωτιά σε ορισμένους νομούς. Ωστόσο, η εικόνα δεν παραπέμπει σε πολιτική κυριαρχία χωρίς ρωγμές. Μετά από επτά χρόνια κυβερνητικής φθοράς, η ακρίβεια που εξανεμίζει τα λαϊκά εισοδήματα, η διάλυση κοινωνικών υπηρεσιών, η εμπορευματοποίηση της Υγείας και της Παιδείας, καθώς και η όλο και πιο αυταρχική διαχείριση της κοινωνικής δυσαρέσκειας, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους και στην Κρήτη.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες είναι οι ανακατατάξεις στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να ανακτά σημαντικό μέρος της επιρροής του, ιδιαίτερα στο Ηράκλειο και το Λασίθι, περιοχές που επί δεκαετίες αποτελούσαν ισχυρά του ερείσματα. Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Ένα τμήμα ψηφοφόρων που εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ στα χρόνια των μνημονίων και κατευθύνθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται σήμερα να επιστρέφει, εκτιμώντας ότι η αξιωματική αντιπολίτευση αδυνατεί να διαμορφώσει πειστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στη Δεξιά.

Την ίδια στιγμή, η παρουσία της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, ιδιαίτερα στα Χανιά, όπου εμφανίζεται να καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, αποτυπώνει μια διαφορετική τάση. Πρόκειται για ψηφοφόρους που δεν επιστρέφουν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά αναζητούν μια νέα πολιτική έκφραση στον χώρο που παραδοσιακά κάλυπτε ο ΣΥΡΙΖΑ πριν από τη μνημονιακή του μετάλλαξη και τη διαχειριστική του προσαρμογή.

Ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κανείς το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα, τα στοιχεία της δημοσκόπησης δείχνουν ότι ένα τμήμα της κοινωνικής και πολιτικής βάσης που κάποτε στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να αναζητά πολιτική εκπροσώπηση έξω από τα όρια της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό εξηγεί και τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια στρατηγική που δεν πείθει ούτε τους παλιούς υποστηρικτές του ούτε τους νεότερους ψηφοφόρους.

Το κρίσιμο ερώτημα, βέβαια, δεν είναι απλώς ποιος κερδίζει και ποιος χάνει ποσοστά. Το πραγματικό ζήτημα είναι αν αυτές οι μετακινήσεις αντανακλούν μια βαθύτερη πολιτική αναζήτηση ή αν πρόκειται για μια ακόμη ανακύκλωση προσώπων και κομμάτων μέσα στα ίδια πολιτικά όρια που έχουν δοκιμαστεί τα προηγούμενα χρόνια.

Η Κρήτη ιστορικά λειτουργούσε συχνά ως πολιτικό εργαστήριο ευρύτερων εξελίξεων. Και η σημερινή εικόνα δείχνει ότι ένα σημαντικό τμήμα των λαϊκών και προοδευτικών στρωμάτων βρίσκεται σε κατάσταση αναζήτησης. Οι πολίτες αποδοκιμάζουν την κυβερνητική πολιτική, αλλά δεν έχουν ακόμη καταλήξει ποια δύναμη μπορεί να εκφράσει πειστικά τις ανάγκες και τις προσδοκίες τους.

Γι’ αυτό και το βασικό συμπέρασμα της δημοσκόπησης δεν είναι η άνοδος του ενός ή η πτώση του άλλου κόμματος. Είναι η διαπίστωση ότι ο πολιτικός χάρτης παραμένει ανοιχτός και ρευστός. Και όσο η κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει, τόσο θα εντείνεται η αναζήτηση εκείνης της πολιτικής δύναμης που θα μπορέσει να μετατρέψει τη διάχυτη απογοήτευση σε συλλογική ελπίδα και αγωνιστική προοπτική.