Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, δημοσιογράφος και μάλιστα στέλεχος της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», πριν καταλήξει βουλευτής της Ν.Δ, έχει υπάρξει, σύμφωνα με δικιά του δήλωση, θαυμαστής του χρυσαυγίτη, Νίκου Μιχαλολιάκου. Οπότε λογικό είναι να ονειρεύεται το “ένδοξο” παρελθόν της συντηρητικής παράταξης, της μετεμφυλιακής εποχής και στα χρόνια της ΕΡΕ, και να διατυπώνει απόψεις του τύπου «Αν τρέξει και λίγο αιματάκι από τους μπαχαλάκηδες, θα πούμε πω – πω το παιδί…»…

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, γνωστός υπερασπιστής των πατροπαράδοτων αξιών του ελληνοχριστιανισμού, διαπίστωσε ότι κινδυνεύουν τα “χρηστά ήθη” με την απόδοση του τραγουδιού «Είμαι κουκουλοφόρος», που έγινε μέσα από την συχνότητα της ΕΡΤ, από τον τραγουδοποιό Σπύρο Γραμμένο και κατέθεσε σχετική ερώτηση στην βουλή. Επίσης σχετικά πρόσφατα, πέρα από τον τραμπούκικο τρόπο με τον οποίο εκτέλεσε τον ρόλο του σαν πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το έγκλημα των Τεμπών -έχουν προαποφασίσει να θάψουν το έγκλημα με τους 57 νεκρούς– έκανε και μαύρο χιούμορ λέγοντας ότι η Επιτροπή «είναι γουρλίδικη», αφού «δύο πολύ καλοί και άξιοι συνάδελφοί μας, ο κύριος Ανδρέας Νικολακόπουλος και η κυρία Ιωάννα Λιτρύβη υπουργοποιήθηκαν».

Το αλήτικο, προσβλητικό, λοιπόν, λεξιλόγιοτου είναι γνωστό στους πάντες. Αυτό που αγνοούσαμε είναι ότι σύμφωνα με το επιτελείο του κυβερνητικού κόμματος αυτός ο “άριστος’ διαθέτει τέτοιου επιπέδου οικονομικές γνώσεις αντάξιες υπουργικού θώκου. Μας πληροφορεί η Τζίνα Μοσχολιού στα σημερινά ΝΕΑ:

Διδάκτορες

Κάποιο σατανικό μυαλό στο Μέγαρο Μαξίμου θεώρησε προχθές ότι θα παινέψει τον νέο υφυπουργό Οικονομικών, Δημήτρη Μαρκόπουλο, ενημερώνοντάς μας ότι «έχει τη δυνατότητα να εξηγεί με απλή γλώσσα τα πολύπλοκα οικονομικά ζητήματα». Δεν διευκρίνισαν, δυστυχώς, αν εννοούσαν ότι έχει την ικανότητα και μπερδευτήκαμε γιατί δεν είμαστε όλοι τόσο άριστοι όσο οι επιτελικοί του Μαξίμου για να χειριζόμαστε με τόση δεινότητα (και δυνατότητα) τη γλώσσα. Αφήστε που εμείς νομίζαμε ότι αξιοποιήθηκε γιατί στήριζε την κυβέρνηση σε όλα τα δύσκολα, χωρίς ούτε ένα πέρασμα από υπουργείο.

Οφείλουμε να εξιλεωθούμε, λοιπόν, για τις ταπεινές μας σκέψεις, ανατρέχοντας σε μερικές στιγμές που ο υφυπουργός μάς έκανε σοφότερους σερβίροντάς μας την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη σαν αλεσμένο βρεφικό γεύμα.

Πάρτε για παράδειγμα το ακανθώδες ζήτημα του πληθωρισμού. Εκεί που κάποιοι αναλύουν αλυσίδες αξίας, πληθωρισμούς κερδών κ.λπ., ο νέος υφυπουργός τον εξήγησε σε εμάς την πλεμπαρία ως «εισαγόμενο». Αν βρέχει ακρίβεια στο Παρίσι, θα κρατάμε ομπρέλα στην Κυψέλη. Απλά, καθαρά, χωρίς να κουράζεται ο μικρός εγκέφαλός μας. Οταν η συζήτηση πάει στο ιδιωτικό χρέος ή την αγοραστική δύναμη, τότε η κριτική συνιστά «επένδυση στην καταστροφολογία». «Λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν», εξάλλου. Μια σημαντική συνεισφορά στην οικονομική σκέψη, που ξεκαθαρίζει ότι τα ευρώ δεν φυτρώνουν στις γλάστρες, εκτός αν μιλάμε για τις συστημικές τράπεζες. Εκεί το μάθημα γίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό. Τα υπέρογκα κέρδη από προμήθειες είναι ασπίδα «για να μην ξαναζήσουμε μνημόνια». Πληρώνεις, δηλαδή, δύο ευρώ προμήθεια για μια μεταφορά και νιώθεις αμέσως μια εθνική υπερηφάνεια.

Το αποκορύφωμα της επεξηγηματικής δεινότητας είχε ξεδιπλωθεί με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο υφυπουργός με τη «δυνατότητα» απλών εξηγήσεων όρισε το ζήτημα ως κάτι που «μας ξέφυγε πολιτικά» κι έθεσε ένα απλό και παραγωγικό κριτήριο με το οποίο, ομολογουμένως, δεν διαφωνεί κανείς μας: «Δεν θέλω Φραπέδες στη ΝΔ. Με σαβούρα δεν πάμε μπροστά».

Με τέτοια προσήλωση στον παιδευτικό χαρακτήρα της πολιτικής, η τοποθέτησή του στο κυβερνητικό σχήμα ορθώς κρίθηκε παραπάνω από επιβεβλημένη. Αναμένουμε με κομμένη την ανάσα τις επόμενες παραδόσεις, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα μας εξηγήσει πειστικά, με την ίδια απλή γλώσσα, γιατί, ενώ οι δείκτες ευημερούν, ο μισθός τελειώνει στις είκοσι του μηνός. Απλώς να το πει αργά αργά, γιατί δυσκολευόμαστε.