Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα γίνεται τόσο εκκωφαντική, ώστε δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα, πληρωμένα πρωτοσέλιδα και τηλεοπτικές περσόνες.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της «Δημοκρατίας» είναι μια τέτοια στιγμή.

Οταν μια εφημερίδα που κάθε άλλο παρά ανήκει στην Αριστερά μιλά για «πραξικόπημα μέσα στον Αύγουστο» και για αγωνιώδεις μεθοδεύσεις προκειμένου να αποφευχθούν δικαστικές περιπέτειες, τότε γίνεται φανερό ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών έχει ξεφύγει από τα όρια μιας συνηθισμένης πολιτικής κρίσης.

Αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι απλώς μια ακόμη υπόθεση διαφθοράς.

Αποκαλύπτεται ο τρόπος λειτουργίας ενός καθεστώτος.

Ενός συστήματος εξουσίας που θεώρησε αυτονόητο δικαίωμά του να παρακολουθεί πολιτικούς αντιπάλους, δημοσιογράφους, στρατιωτικούς, επιχειρηματίες και κρατικούς αξιωματούχους. Ενός μηχανισμού που αξιοποίησε τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες κατασκοπείας, τις διασυνδέσεις με εταιρείες εμπορίας λογισμικών παρακολούθησης και το πλέγμα των κρατικών υπηρεσιών για να οικοδομήσει ένα σύστημα επιτήρησης πρωτοφανές για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Και τώρα που ο κλοιός στενεύει, τώρα που οι αποκαλύψεις πληθαίνουν και οι δικαστικές εξελίξεις απειλούν να αγγίξουν πρόσωπα που μέχρι χθες θεωρούσαν εαυτούς στο απυρόβλητο, το σύστημα ενεργοποιεί όλους τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας του.

Γιατί αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης.

Δεν πρόκειται για «λάθη», ούτε για «αστοχίες», ούτε για πρωτοβουλίες κάποιων υπηρεσιακών παραγόντων.

Πρόκειται για μια οργανωμένη αντίληψη εξουσίας που θεωρεί ότι το κράτος είναι ιδιοκτησία της κυβερνητικής οικογένειας, ότι οι μυστικές υπηρεσίες είναι προσωπικό εργαλείο και ότι η Δικαιοσύνη οφείλει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της πολιτικής επιβίωσης του καθεστώτος.

Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι η εξαίρεση.

Είναι ο καθρέφτης ενός πολιτικού συστήματος που έχει σαπίσει μέχρι το μεδούλι.

Είναι το αποτέλεσμα της διαπλοκής οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτικής εξουσίας, μιντιακών συγκροτημάτων και κρατικών μηχανισμών καταστολής.

Γι’ αυτό και το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον Μητσοτάκη, τον Δημητριάδη ή τον οποιονδήποτε άλλον βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Αφορά το ίδιο το μοντέλο διακυβέρνησης που οικοδομήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ένα μοντέλο που ιδιωτικοποιεί τα πάντα, εμπορευματοποιεί τα κοινωνικά αγαθά, τσακίζει εργασιακά δικαιώματα, ενισχύει την αστυνομική αυθαιρεσία και ταυτόχρονα απαιτεί να λειτουργεί χωρίς έλεγχο και λογοδοσία.

Η αστική δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν βγαίνουν τα τανκς στους δρόμους.

Απειλείται και όταν οι κυβερνώντες πιστεύουν ότι βρίσκονται πάνω από την δική τους νομοθεσία.

Απειλείται όταν οι παρακολουθήσεις γίνονται κανονικότητα.

Απειλείται όταν η αλήθεια επιχειρείται να θαφτεί μέσα στον Αύγουστο, πίσω από κλειστές πόρτες και θεσμικές μεθοδεύσεις.

Το ζητούμενο πλέον δεν είναι άλλη μία «αποκάλυψη».

Είναι να πληρώσουν οι υπεύθυνοι.

Να σπάσει το πλέγμα ατιμωρησίας.

Να διαλυθούν οι μηχανισμοί παρακολούθησης και χειραγώγησης.

Να ανατραπεί πολιτικά το καθεστώς που γέννησε και προστάτευσε αυτό το σκάνδαλο.

Γιατί χωρίς λογοδοσία δεν υπάρχει δημοκρατία.

Και χωρίς δημοκρατία, η χώρα διολισθαίνει σε μια σκοτεινή μεταδημοκρατική κανονικότητα όπου οι πολίτες παρακολουθούνται και οι ισχυροί παραμένουν στο απυρόβλητο.

Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Και γι’ αυτό ο θόρυβος που προκαλεί το σημερινό πρωτοσέλιδο δεν αφορά μόνο ένα σκάνδαλο. Αφορά την ίδια τη φύση του καθεστώτος που κυβερνά τη χώρα.