Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η προπαγάνδα του συστήματος αποκαλύπτει περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε. Και μια τέτοια στιγμή ήταν η πρόσφατη τηλεοπτική παρέμβαση του Ανδρέα Δρυμιώτη, ενός ανθρώπου που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως ένας από τους πιο συνεπείς υπερασπιστές του μητσοτακικού οικοδομήματος.

Ο πολιτικός αναλυτής, στην προσπάθειά του να εξηγήσει γιατί η πιθανή ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά θα αποτελούσε πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία, κατέληξε να αποκαλύψει αυτό που φαίνεται ότι αποτελεί τον πραγματικό εφιάλτη του Μεγάρου Μαξίμου: την απώλεια της πολιτικής κυριαρχίας και το ενδεχόμενο λογοδοσίας για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Δρυμιώτης δεν στάθηκε σε ζητήματα κυβερνητικής σταθερότητας, οικονομίας ή διεθνούς θέσης της χώρας. Αντίθετα, έσπευσε να περιγράψει ένα σενάριο στο οποίο μια αποδυναμωμένη Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορεί πλέον να ελέγχει τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αφήνοντας ανοιχτό τον δρόμο για πολιτικές και δικαστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση των παρακολουθήσεων.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Όταν οι πιο πιστοί απολογητές της κυβέρνησης αρχίζουν να μιλούν δημόσια για Ειδικά Δικαστήρια, δεν αποκαλύπτουν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης. Αποκαλύπτουν τους φόβους του ίδιου του συστήματος εξουσίας που υπηρετούν.

Για χρόνια το Μαξίμου επιχείρησε να θάψει το σκάνδαλο των υποκλοπών κάτω από τόνους επικοινωνιακής διαχείρισης. Ένα σκάνδαλο που παραμένει από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολιτευτικής περιόδου, καθώς αφορούσε παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων και κρατικών αξιωματούχων. Παρά τις αποκαλύψεις, τις παραιτήσεις και τις διεθνείς επικρίσεις, η κυβέρνηση κατόρθωσε μέχρι σήμερα να αποφύγει ουσιαστικές πολιτικές συνέπειες.

Ωστόσο, φαίνεται πως η ανησυχία παραμένει.

Η παρέμβαση Δρυμιώτη έρχεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση διευρύνεται, ενώ οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σταθερή φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, κάθε ενδεχόμενο αναδιάταξης του δεξιού πολιτικού χώρου αντιμετωπίζεται από το κυβερνητικό επιτελείο ως απειλή.

Από τη δική μας σκοπιά, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι αν ο Σαμαράς θα κόψει ψήφους από τον Μητσοτάκη ή αν οι εσωτερικές αντιθέσεις της Δεξιάς θα οδηγήσουν σε νέους πολιτικούς σχηματισμούς. Πρόκειται για αντιπαραθέσεις που εκτυλίσσονται στο εσωτερικό του ίδιου πολιτικού στρατοπέδου, το οποίο υπηρέτησε διαχρονικά τις ίδιες ταξικές επιλογές.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού: στο γεγονός ότι το ίδιο το κυβερνητικό στρατόπεδο εμφανίζεται πλέον να συζητά ανοιχτά το ενδεχόμενο πολιτικής αποδυνάμωσης και λογοδοσίας.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που εξέπεμψε άθελά του ο κ. Δρυμιώτης.

Γιατί όταν οι εκπρόσωποι του συστήματος αρχίζουν να μιλούν με τέτοια αγωνία για το μέλλον της εξουσίας τους, σημαίνει ότι αντιλαμβάνονται πως η εικόνα της παντοδυναμίας που καλλιεργούσαν τα τελευταία χρόνια αρχίζει να ραγίζει.

Κι όταν αρχίζουν οι ρωγμές, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο γρήγορα θα καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα.

Υ.Γ: Εναυσμα για το παραπάνω κείμενο αποτέλεσε ανάρτηση από το Σαμαρικό antinews, και αυτό που δεν πρέπει να προσπεράσουμε προβάλλει δημοσίευμα της εφημερίδας “Δημοκρατία”. Αν τυχόν και ο όμιλος Φιλιππάκη αποφασίσει να υποστηρίζει το κόμμα Σαμαρά τότε τα ενδεχόμενα αλλάζουν.