Υπάρχουν πολιτικές ιστορίες που ξεχνιούνται γρήγορα. Και υπάρχουν κι εκείνες που επιστρέφουν ξανά και ξανά, λες και αρνούνται πεισματικά να κλείσουν τον κύκλο τους. Η υπόθεση του Δημήτρη Αβραμόπουλου και του QatarGate ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.

Για όσους κάνουν σήμερα πως πέφτουν από τα σύννεφα, αξίζει να θυμηθούμε ότι οι σχετικές αποκαλύψεις δεν εμφανίστηκαν χθες. Ήδη από τον Δεκέμβριο του 2022, όταν το σκάνδαλο QatarGate συγκλόνιζε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, διεθνή μέσα ενημέρωσης έφερναν στο φως στοιχεία που τοποθετούσαν τον πρώην επίτροπο και υπουργό πολύ πιο κοντά στην υπόθεση απ’ όσο θα ήθελαν οι επικοινωνιολόγοι του.

Οι εφημερίδες La Stampa και El Mundo αποκάλυπταν τότε ότι ο Αβραμόπουλος δεν ήταν απλώς ένα «επίτιμο μέλος» της ΜΚΟ Fight Impunity του Αντόνιο Παντσέρι, του ανθρώπου που βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, υπήρχε οικονομική σχέση με την οργάνωση, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από το 2020.

Η εικόνα που περιγραφόταν τότε απείχε πολύ από εκείνη ενός απλού συμβολικού υποστηρικτή. Η ίδια η La Stampa μιλούσε για «σκιές» γύρω από τον Αβραμόπουλο και για εμπλοκή που ξεπερνούσε εκείνη άλλων γνωστών προσώπων που είχαν συνδεθεί με τη συγκεκριμένη ΜΚΟ.

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά, η υπόθεση όχι μόνο δεν έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, αλλά επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Δημοσιεύματα και πληροφορίες φέρνουν ξανά στο προσκήνιο το όνομα του πρώην υπουργού, ενώ η δημόσια υπερασπιστική γραμμή που προβάλλεται προκαλεί εύλογα ερωτήματα.

Διότι, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως φυσιολογικό, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πειστική η εξήγηση ότι κάποιος λάμβανε επί πολλούς μήνες σημαντικά χρηματικά ποσά χωρίς να του ζητηθεί απολύτως τίποτα ως αντάλλαγμα.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πολιτικό πρόβλημα.

Όχι μόνο στα χρήματα. Όχι μόνο στις έρευνες. Αλλά κυρίως στην αντίληψη που διαπερνά ένα τμήμα του πολιτικού προσωπικού της χώρας: ότι η κοινή γνώμη είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται κάθε εξήγηση, όσο απίθανη κι αν ακούγεται.

Η ιστορία θυμίζει αναπόφευκτα παλαιότερες υποθέσεις και παλαιότερες δικαιολογίες. Τότε με τα περίφημα 500ευρα. Σήμερα με τις μηνιαίες αμοιβές που, υποτίθεται, δεν συνδέονταν με καμία υποχρέωση.

Από τον Δεκέμβρη του 2022 μέχρι σήμερα, η βασική εικόνα παραμένει αναλλοίωτη: νέες αποκαλύψεις, νέες δικαιολογίες και η ίδια αίσθηση ότι κάποιοι θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω κάθε πολιτικής λογοδοσίας.

Η «ζωγραφιά» δεν είναι καινούργια.

Απλώς προστίθενται συνεχώς καινούργια χρώματα στον ίδιο παλιό καμβά. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο δυσκολότερο γίνεται να πείσει κανείς ότι πρόκειται για αριστούργημα και όχι για μια ακόμη κακοστημένη πολιτική καρικατούρα.