Είναι γνωστό πως η κυβέρνηση της ΝΔ έχει βάψει τα χέρια της με το αίμα πολλών ανθρώπων μέσα στη θητεία της. Αφού δεν μετράει πια κανένα κόστος στην πολιτική της, δεν την αγγίζει καμία πολιτική που έχει επίκεντρο την κοινωνική και ανθρώπινη αλληλεγγύη. Επιλέγει όπως φαίνεται, να συγκρουστεί μετωπικά για μια ακόμη φορά στο ζήτημα της Κοινότητας των Προσφυγικών στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και δείχνει την απόλυτη αδιαφορία της στην προοπτική να βάψει τα χέρια της με το αίμα του πρώτου νεκρού απεργού πείνας στην Ελλάδα, του συντρόφου Αριστοτέλη Χατζή, που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς σε πολύ κρίσιμη κατάσταση διανύοντας 140 ημέρες απεργία πείνας. Μαζί με τον σύντροφο Αρίστο, απεργία πείνας διεξάγει και η συντρόφισσα Suzon Doppagne που διανύει την 54η ημέρα.
Η Κοινότητα των Προσφυγικών είναι μια αυτοοργανωμένη κοινωνική δομή, με πλήθος επιμέρους δομών που στεγάζονται και λειτουργούν στα κτίρια των Προσφυγικών εδώ και πολλά χρόνια. Τα Προσφυγικά τα κρατούν όρθια οι γυναίκες και οι άντρες που διαμένουν εκεί τόσα χρόνια και είναι γνωστό πως σήμερα είτε θα τα είχε γκρεμίσει κάποια κρατική υπηρεσία ή ιδιωτική εταιρεία είτε θα ήταν ερείπια, αν δεν υπήρχε η προσωπική, μακροχρόνια και επίπονη δουλειά τους.
Δεν μας πείθει η κυβέρνηση της ΝΔ και ο Περιφερειάρχης Αττικής, Νίκος Χαρδαλιάς, ότι υπάρχει έστω και ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας πάνω στα ζητήματα που έχουν αναδειχθεί μέσω της υπόθεσης των Προσφυγικών. Από πότε εξάλλου, η συγκεκριμένη κυβέρνηση έδειξε κάποια κοινωνική ευαισθησία σ’ ευάλωτη κοινωνική ομάδα; Είναι δεδομένη η ευαισθησία της για τους έχοντες, για τους πλούσιους, για τις μεγάλες επιχειρήσεις, για τις τράπεζες, για την κερδοφορία του Κεφαλαίου. Όχι για τους κοινωνικά αδύναμους. Με αυτούς ακολουθεί πολιτικές κοινωνικής εξόντωσης. Όπως τις ίδιες πολιτικές ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά.
Από πότε η κυβέρνηση ενδιαφέρεται να φτιάξει κοινωνικές κατοικίες για κοινωνικά ευάλωτους, όταν οι δικές της πολιτικές είναι αυτές που έχουν κάνει την αστεγία μείζον κοινωνικό πρόβλημα στη χώρα και την φτώχεια σταθερή συνθήκη για την πλειοψηφία της κοινωνίας; Κοινωνικές κατοικίες είναι ήδη τα Προσφυγικά και το έχουν καταφέρει οι κάτοικοί τους. Σε αυτές και αυτούς που μένουν ήδη εκεί ανήκουν τα Προσφυγικά.
Ειδικά μέσα στην περίοδο που διανύουμε, καθώς το Κράτος και το Κεφάλαιο επιβάλλουν σε παγκόσμιο επίπεδο όλο και πιο ωμά πολιτικές βίαιης αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου από κάτω προς τα πάνω και υπόσχονται με τις πολιτικές τους μαζικές εκκαθαρίσεις όσων δεν ανήκουν στην άρχουσα κοινωνικά τάξη, η συγκεκριμένη κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία της αυτό το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο, δεν πείθει κανένα ότι κόπτεται για οποιονδήποτε αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης στη χώρα.
Ιδίως όσον αφορά την Κοινότητα των Προσφυγικών, επιλέγει τη μετωπική σύγκρουση, δεδομένου ότι είναι δηλωμένος εχθρός της, είναι δηλωμένος εχθρός του Κράτους ως μια αυτοοργανωμένη δομή που έχει καταφέρει εδώ και πολλά χρόνια να επιλύει μόνη της σειρά κοινωνικών προβλημάτων που αφορούν στους 400 και πλέον κατοίκους τους. Είναι πιο δύσκολο για το Κράτος να αναγνωρίσει ως συνομιλητή του μια αυτοοργανωμένη κοινότητα, να αναγνωρίσει δηλαδή, την αυτοοργάνωση ως έγκυρη κοινωνική σχέση, παρά να αφήσει έναν απεργό πείνας να πεθάνει. Θέλει να διαφυλάξει αυτό που συνιστά τον σκληρό πυρήνα της κρατικής ύπαρξης: μόνο το Κράτος είναι ο επίσημος πολιτικός παράγοντας που έχει δικαίωμα να ρυθμίζει, να διαμεσολαβεί και να οργανώνει τις κοινωνικές σχέσεις. Η κοινωνική αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη είναι έννοιες εχθρικές.
Μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες που γίνονται όλο και πιο δύσκολες για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, η κοινωνική αντίσταση, η οποία έχει λυγίσει μετά την ήττα των αγώνων ενάντια στα μνημόνια την περασμένη δεκαετία, οφείλει να βρει πάλι τον βηματισμό της. Γιατί όλες και όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας.
Η κοινωνική αντίσταση στα κρατικά σχέδια δολοφονίας του συντρόφου Αριστοτέλη Χατζή είναι ένα στοίχημα που δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους της Κοινότητας των Προσφυγικών και τους αλληλέγγυους σε αυτά. Αφορά όλη την κοινωνία. Γιατί ένας νεκρός απεργός πείνας στην Ελλάδα θα επιφέρει μη αναστρέψιμες βλάβες σε όλο το κοινωνικό σώμα και την ικανότητα των κοινωνικά ευάλωτων να απαντούν και να μπλοκάρουν τα κρατικά σχέδια εξόντωσής τους.
Να μην επιτρέψουμε να υπάρξει νεκρός απεργός πείνας.
0 Comments