Η Σύρος βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο, όχι επειδή υποδέχεται ένα ακόμη κρουαζιερόπλοιο, αλλά επειδή κάθε άφιξη του Crown Iris, με Ισραηλινούς τουρίστες, συνοδεύεται από μια πρωτοφανή επιχείρηση αστυνομοκρατίας και περιορισμών. Δρόμοι αποκλείονται, η ελεύθερη κυκλοφορία των κατοίκων περιορίζεται, το κέντρο της Ερμούπολης μετατρέπεται σε ζώνη ειδικής επιτήρησης και οι πολίτες καλούνται να προσαρμόσουν την καθημερινότητά τους στις επιταγές ενός κρατικού σχεδιασμού που αντιμετωπίζει τις αντιδράσεις ως πρόβλημα προς καταστολή.
Το ζήτημα δεν είναι η άφιξη επισκεπτών στο νησί. Είναι ότι η κυβέρνηση και οι τοπικές αρχές φαίνεται να θεωρούν αυτονόητο πως, όταν πρόκειται για το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο, τα δικαιώματα των κατοίκων μπορούν να τεθούν σε δεύτερη μοίρα. Η εικόνα μιας πόλης που παραδίδεται στην αστυνομία, προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη αποβίβαση των επιβατών, αποτελεί μια πολιτική επιλογή με σαφές συμβολικό και ουσιαστικό περιεχόμενο.
Η στάση αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα σε μια περίοδο κατά την οποία η διεθνής κατακραυγή για τον πόλεμο στη Γάζα και την πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ εντείνεται. Αντί να διασφαλίζεται το δικαίωμα των πολιτών να εκφράζουν ειρηνικά τη διαμαρτυρία τους, επιλέγεται η λογική των αποκλεισμών, της υπεραστυνόμευσης και της περιστολής θεμελιωδών ελευθεριών.
Δεν πρόκειται για απλή ταλαιπωρία. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική επιλογή: ποιος είναι ο κύριος του τόπου; Οι ντόπιοι που τον χτίσανε, τον κρατάνε ζωντανό και τον υπερασπίζονται, ή οι «ορδές» επισκεπτών, από το γενοκτονικό κράυτος,που συνοδεύονται από αστυνομικές δυνάμεις, πράκτόρες και ειδικά μέτρα, ενώ οι ίδιοι οι Συριανοί καλούνται να παραμερίσουν;
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά διατυπώνει μια σειρά από εύστοχα και αιχμηρά ερωτήματα. Ερωτήματα που δεν αφορούν μόνο τη Σύρο, αλλά το ποιος αποφασίζει τελικά για τον δημόσιο χώρο, ποια δικαιώματα προστατεύονται και ποια θυσιάζονται όταν η κρατική εξουσία επιλέγει να αντιμετωπίζει τους ίδιους τους κατοίκους ως εμπόδιο.
0 Comments