Επί χρόνια η «Εφημερίδα των Συντακτών» παρουσιαζόταν ως το αντίπαλο δέος απέναντι στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα. Ως η συνεταιριστική εφημερίδα που δεν θα γνώριζε αφεντικά, λογοκρισία, απολύσεις για πολιτικούς λόγους και εργοδοτικές αυθαιρεσίες. Δυστυχώς, οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι αυτή η εικόνα καταρρέει με εκκωφαντικό τρόπο.

Πριν από λίγες ημέρες γράφαμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο όμιλος ΜΜΕ Χατζηνικολάου και με ποιο τρόπο τα ξεπέρασε (περιστασιακά;)  Το πρόβλημα, όμως, δεν περιορίζεται σ’ αυτό το συγκροτήματα. Όταν αντίστοιχες πρακτικές αρχίζουν να εμφανίζονται και σε μέσα που διακήρυτταν την ανεξαρτησία τους, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια αρνητική εξέλιξη. Μιλάμε για βαθιά πολιτική και ηθική μετάλλαξη. Και αναφερόμαστε στην ΕφΣυν

Η απόλυση του δημοσιογράφου Γιάννη Κιμπουρόπουλου (ΚΙΜΠΙ) δεν είναι ένα απλό εργασιακό επεισόδιο. Είναι ακόμη ένας κρίκος σε μια αλυσίδα απολύσεων που ξεκίνησε με τον Μάριο Διονέλλη και συνεχίζεται, παρά τις δεσμεύσεις ότι η αλλαγή ιδιοκτησίας δεν θα οδηγούσε σε τέτοιες πρακτικές. Όταν ένας δημοσιογράφος ζητά να του εξηγηθεί γιατί απολύεται και δεν παίρνει καμία ουσιαστική απάντηση, το μήνυμα είναι σαφές: η εργοδοτική αυθαιρεσία δεν χρειάζεται πλέον ούτε προσχήματα.

Έτσι λειτουργεί πάντα η εξουσία μέσα στα μέσα ενημέρωσης. Πρώτα έρχεται η αλλαγή ιδιοκτησίας. Μετά αλλάζει η γραμμή. Έπειτα αρχίζουν οι «διορθώσεις» στα κείμενα, οι κομμένες συνεντεύξεις, οι απολύσεις των «δύσκολων» και όσων δεν προσαρμόζονται. Και στο τέλος εγκαθίσταται η αυτολογοκρισία. Ο δημοσιογράφος ξέρει μόνος του τι «δεν πρέπει» να γράψει ή να πει, αν θέλει να κρατήσει τη δουλειά του. (Αυτό ισχύει για όλους τους δημοσιογράφους εκτός απ’ τον Μπογιόπουλο lol)

Η ελευθερία του Τύπου δεν δολοφονείται μόνο από τις κυβερνήσεις, τις αγωγές SLAPP και τις παρακολουθήσεις. Δολοφονείται και από τα ίδια τα αφεντικά των ΜΜΕ, όταν μετατρέπουν τις αίθουσες σύνταξης σε χώρους πειθαρχίας και φόβου. Και αυτή η πραγματικότητα δεν αλλάζει επειδή το αφεντικό δηλώνει «προοδευτικό» ή επειδή ένα μέσο εξακολουθεί να επικαλείται το ένδοξο παρελθόν του.

Η υπόθεση της «Εφημερίδας των Συντακτών» αφορά ολόκληρο τον δημοσιογραφικό κόσμο. Γιατί όταν φιμώνεται μια φωνή, όταν απολύεται ένας δημοσιογράφος χωρίς πειστικές εξηγήσεις, όταν κόβεται μια άποψη επειδή ενοχλεί τη νέα ιδιοκτησία, δεν χάνει μόνο ο εργαζόμενος. Χάνει το δικαίωμα της κοινωνίας να ενημερώνεται χωρίς εργοδοτικά φίλτρα.