Γράφει ο mitsos175

Άσε τις προσευχές, καλή μου θεούσα. Ό,τι ήταν να κάνουμε, το κάναμε. Ίσως ένα ΕΣΥ, που δεν θα είχε τόσα προβλήματα, να τα κατάφερνε καλύτερα, αλλά το φάρμακο της αθανασίας δεν έχει βρεθεί ακόμα. Ακμάζουμε και παρακμάζουμε, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Δεν έχει να κάνει με καμία θρησκεία και κανένα θεό.

Διάβαζα «Αγαμέμνονα» και θυμήθηκα την τέλεια προφητεία της Κασσάνδρας, που φυσικά δεν πιστεύει κανείς, γιατί δε θέλει να δει την πραγματικότητα, η οποία είναι πολύ σκληρή.
«Άδικα πάνε οι κόποι της πόλης μας που χάθηκε.
Στ’ άδικα κι οι θυσίες του πατέρα μου για να σώσει τους πύργους
σφάζοντας αναρίθμητα καλοθρεμμένα ζώα.
Όμως αυτό δεν έφτασε την πόλη να γλυτώσει από τη συμφορά…»

Γιατί, καλή μου Κασσάνδρα, δεν υπάρχουν θεοί, ούτε υπήρξαν ποτέ, κι ούτε θα υπάρξουν.

Τι θεός δέχεται να πεθάνουν αθώοι; Ποια δήθεν άγνωστη βουλή και πιο σχέδιο έχει τόσο σαδισμό; Ποια η αμαρτία των παιδιών που δολοφονούνται πριν καν προλάβουν να περπατήσουν;

Αλλά ακριβώς επειδή είμαστε μόνοι μας, θέλουμε ένα θεό, μια ελπίδα μέσα στην απελπισία. Αυτό όμως κάνει χειρότερα τα πράγματα. Γιατί έρχονται τα κοράκια μεταμφιεσμένα σε περιστέρια.

«Να προσευχηθείς!» Να σπαταλήσω δηλαδή τον πολύτιμο χρόνο μου σε κάτι εντελώς άσκοπο; Να προσπαθήσω να επικοινωνήσω με κάτι που δεν υπάρχει; Για να αισθανθώ δήθεν καλύτερα; Υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι να αισθανθείς λίγο καλύτερα.

«Να εξομολογηθείς!» Διάβασε αυτά που γράφω σχεδόν καθημερινά. Θα δεις πως θέλω μια καλύτερη κοινωνία. Και δεν ξέρει ο υποτίθεται παντογνώστης θεός τι έκανα, τι δεν έκανα, ακόμα και τι σκέφτομαι; Δεν ξέρει αν είμαι καλός ή κακός; Ποιος ο λόγος να τα μάθει ένας ρασοφόρος, τον οποίο, ακριβώς γιατί είναι ιερέας, δεν εμπιστεύομαι καθόλου; Καλή μου θεούσα, τι θα έλεγες να με εξομολογούσε ο παπάς, που κάναμε μαζί τρίο; Πλάκα θα είχε, αυτό πράγματι θα με έκανε να αισθανθώ καλυτέρα, αφού το γέλιο είναι φάρμακο.

«Ματαιότης ματαιοτήτων…» όχι καλή μου, τα έχει διαστρεβλώσει όλα το παπαδαριό. Τα υλικά δεν είναι μάταια, βοηθούν να ζήσουμε και να αναβάλλουμε για καιρό το αναπόφευκτο. Το παραμύθι που μας πουλάνε για δήθεν θεούς είναι μάταιο. Αν και γι αυτούς κερδοφόρο.

Φτύνω κατάμουτρα το φόβο. Ξέρω τι θα γίνει, όταν έρθει η ώρα. Θα περάσω στην ανυπαρξία. Αλλά δεν έχει σημασία. Πάντα είχα το κεφάλι ψηλά, πάντα προσπαθούσα για το καλύτερο. Είμαι ευχαριστημένος για τους αγώνες μου και ξέρω πως άλλοι θα συνεχίσουν και θα πετύχουν πολύ περισσότερα.