Για χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα μας βομβαρδίζει με διθυράμβους για το «εξαγωγικό θαύμα» της ελληνικής οικονομίας. Μας λένε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις κατακτούν τις διεθνείς αγορές, ότι τα προϊόντα μας γίνονται ολοένα πιο ανταγωνιστικά και ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται.

Μόνο που πίσω από αυτό το «θαύμα» κρύβεται μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Το επισημαίνει με τρόπο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί… «αντικυβερνητικός» ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος, γράφοντας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα στοιχεία που παραθέτει είναι αποκαλυπτικά.

Η Ελλάδα εμφανίζει σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Μάιο ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών έφτασε το 4,9%, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη. Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι διαφορές στα τρόφιμα:

➤ το κρέας αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 12,8%, όταν στην ευρωζώνη κατά 6,7%,
➤ το φρέσκο γάλα αυξήθηκε 4,4%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1,7%,
➤ τα τυριά αυξήθηκαν 3,5%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1%,
➤ τα εσπεριδοειδή εκτινάχθηκαν κατά 18% στην Ελλάδα, έναντι 7,5% στην ευρωζώνη,
➤ακόμη και η σοκολάτα αυξήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα (7,7%) απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (5,7%).

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η ίδια η Καθημερινή δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μια ακόμη πιο αποκαλυπτική έρευνα.

Μπίρα που παράγεται στην Ελλάδα πωλείται στη χώρα μας προς 2,77 ευρώ το λίτρο, ενώ στη Ρουμανία μόλις 1,27 ευρώ. Οι επώνυμες ελιές Καλαμών πωλούνται στην Αυστρία στην ίδια τιμή με την Ελλάδα, παρότι έχουν διανύσει εκατοντάδες χιλιόμετρα. Ελληνικό επιδόρπιο φυτικού γάλακτος κοστίζει 1,29 ευρώ στην Αυστρία αλλά 1,45 ευρώ στην Ελλάδα. Χυμός ντομάτας ελληνικής παραγωγής πωλείται φθηνότερα στην Κύπρο απ’ ό,τι στη χώρα όπου παράγεται.

Το ερώτημα είναι προφανές:

Πώς γίνεται προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα να είναι φθηνότερα στο εξωτερικό απ’ ό,τι στα ελληνικά ράφια;

Η απάντηση που δίνει η ίδια η Καθημερινή είναι αποστομωτική. Οι ελληνικές βιομηχανίες δέχονται να πουλήσουν φθηνότερα στο εξωτερικό ώστε να είναι ανταγωνιστικές στις ξένες αγορές. Τη διαφορά την καλύπτουν από τις υψηλότερες τιμές που επιβάλλουν στην εσωτερική αγορά.

Με άλλα λόγια, ο Έλληνας καταναλωτής επιδοτεί τις ελληνικές εξαγωγές.

Ο εργαζόμενος που αμείβεται με από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση πληρώνει ακριβότερα τα ίδια προϊόντα, ώστε οι επιχειρήσεις να εμφανίζουν μεγαλύτερες εξαγωγικές επιτυχίες. Αυτό βαφτίζεται «ανταγωνιστικότητα». Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ιδιότυπη εσωτερική φορολόγηση των λαϊκών νοικοκυριών υπέρ της κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να αποδίδει την ακρίβεια στον πόλεμο, στις διεθνείς κρίσεις, στις ζωονόσους ή στις κλιματικές συνθήκες. Όμως όταν το ίδιο ελληνικό προϊόν πωλείται φθηνότερα στη Βιέννη, στο Βουκουρέστι ή στη Λευκωσία απ’ ό,τι στην Αθήνα, οι δικαιολογίες καταρρέουν.

Δεν πρόκειται για φυσικό φαινόμενο. Πρόκειται για πολιτική επιλογή. Ένα οικονομικό μοντέλο που προστατεύει τα περιθώρια κέρδους των μεγάλων επιχειρήσεων και μεταφέρει το κόστος στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ειλικρινής περιγραφή του περιβόητου «εξαγωγικού θαύματος»: ένα θαύμα που χρηματοδοτείται από τις άδειες τσέπες του ελληνικού λαού.