Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Αυτές τις μέρες το πολιτικό και δημοσιογραφικό σύστημα κατακλύζεται από αφιερώματα για τον θάνατο του 93χρονου Ιωάννη Βαρβιτσιώτη. Πρωτοσέλιδα, συλλυπητήριες ανακοινώσεις, διθυραμβικά κείμενα για μια πολιτική διαδρομή που διήρκεσε δεκαετίες.

Δεν μας εκπλήσσει.

Το σύστημα ξέρει να τιμά τους ανθρώπους του.

Υπάρχει όμως μια άλλη επέτειος που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο της Αθηνάς Παπαχρήστου, της συνταξιούχου αγρότισσας από το Μεσολόγγι που έκανε κάτι αδιανόητο για τους επαγγελματίες της πολιτικής και της εξουσίας.

Από το υστέρημά της δώρισε ένα ασθενοφόρο στο ΕΚΑΒ Μεσολογγίου.

Όχι γιατί περίσσευαν τα χρήματα.

Αλλά γιατί περίσσευε η ανθρωπιά.

Είχε γνωρίσει η ίδια την αγωνία να χρειάζεται διακομιδή στην Πάτρα και να μην υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο. Αντί να καταγγείλει απλώς την εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας, έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη και πρόσφερε ό,τι το κράτος όφειλε να έχει εξασφαλίσει.

Αυτή ήταν η Ελλάδα της προσφοράς.

Την ίδια εποχή, η άλλη Ελλάδα έδινε το δικό της δείγμα γραφής.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πρωθυπουργός μιας από τις ισχυρότερες πολιτικές οικογένειες της χώρας, διεκδίκησε και έλαβε αποζημίωση από τον ΕΛΓΑ για ζημιές σε περίπου πενήντα ελαιόδεντρα.

Για έναν τενεκέ λάδι, όπως εύστοχα σχολιάστηκε τότε.

Η αντίθεση είναι συγκλονιστική.

Η συνταξιούχος αγρότισσα δίνει μια περιουσία για να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Ο πανίσχυρος πρωθυπουργός εισπράττει κρατική αποζημίωση για την προσωπική του παραγωγή.

Από τη μία η ανιδιοτέλεια.

Από την άλλη η αίσθηση ότι το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί και τους πλέον προνομιούχους.

Και σήμερα, ενώ ο δημόσιος λόγος κατακλύζεται από εγκώμια για πολιτικές δυναστείες που επί δεκαετίες εναλλάσσονται στα υπουργικά έδρανα και θεωρούν την εξουσία σχεδόν οικογενειακή κληρονομιά, ελάχιστοι θυμούνται μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν άφησε πίσω της ούτε υπουργικούς θώκους ούτε βουλευτικές έδρες ούτε πολιτικούς απογόνους.

Άφησε όμως κάτι πολύ σημαντικότερο.

Ένα ασθενοφόρο.

Και ένα παράδειγμα.

Η ιστορία γράφεται πολλές φορές από τους ισχυρούς.

Η αξιοπρέπεια όμως γράφεται από τους απλούς ανθρώπους.

Η Ελλάδα δεν στέκεται όρθια χάρη στις πολιτικές δυναστείες.

Δεν αναπνέει χάρη στους γόνους των μεγάλων οικογενειών που κληρονομούν υπουργεία, βουλευτικές έδρες και προνόμια.

Η Ελλάδα στέκεται όρθια χάρη στις Παπαχρήστου αυτού του τόπου.

Χάρη στους ανθρώπους που, ενώ δεν είχαν σχεδόν τίποτα, βρήκαν τη δύναμη να προσφέρουν τα πάντα.

Αυτοί είναι οι πραγματικοί ευεργέτες της κοινωνίας.

Οι υπόλοιποι είναι συνήθως απλώς περαστικά παράσιτα από την εξουσία.