Αυτό που πλέον μοιάζει βέβαιο είναι ότι, αργά ή γρήγορα, τα μαχαίρια θα βγουν στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Και τότε η καρέκλα του Νίκου Ανδρουλάκη δεν αποκλείεται να αρχίσει να τρίζει ακόμη πιο δυνατά.

Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις που εμφανίζουν το ΠΑΣΟΚ να παραμένει τρίτο και καταϊδρωμένο. Είναι και η εικόνα των στελεχών του στα δημόσια πάνελ, όπου η διαβεβαίωση ότι το κόμμα επιδιώκει να είναι πρώτο στις εκλογές «έστω και με μία ψήφο διαφορά» προκαλεί συχνά ειρωνικά χαμόγελα ακόμη και στους συνομιλητές τους. Κι ενώ η Χαριλάου Τρικούπη προσπαθεί να πείσει ότι βρίσκεται σε τροχιά πρωτιάς, στο εσωτερικό του κόμματος φαίνεται πως κυκλοφορούν ήδη στοχευμένα πυρά κατά της ηγεσίας.

Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η πρόθεση του Ανδρουλάκη να υποδεχθεί στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ τη Θεοδώρα Τζάκρη, μετά την αποχώρησή της από τους «Δημοκράτες» του Στέφανου Κασσελάκη, και να την καταστήσει υποψήφια του κόμματος στις επόμενες εκλογές.

Μάλιστα, το σχέδιο θα μπορούσε να παρακάμψει και το καταστατικό εμπόδιο που προβλέπει ανώτατο όριο κοινοβουλευτικής θητείας τα 20 έτη, καθώς η Τζάκρη θα μπορούσε να εμφανιστεί ως συνεργαζόμενη υποψήφια χωρίς τυπική ένταξη στο κόμμα.

Μόνο που αυτή η επιλογή προκάλεσε αντιδράσεις. Και οι αντιδρώντες είχαν έναν μάλλον εύλογο λόγο να θυμίσουν στον Ανδρουλάκη τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Τότε, το σκεπτικό της διαγραφής ήταν ότι ο Κωνσταντινόπουλος υπονόμευε το κόμμα στις δημόσιες παρεμβάσεις του και δεν υπερασπιζόταν τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ απέναντι στην κυβέρνηση. Πώς, λοιπόν, γίνεται να αποπέμπεται ένα στέλεχος για τέτοιου είδους συμπεριφορά και την ίδια στιγμή να ανοίγει ο δρόμος για μια πολιτικό που στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει το ΠΑΣΟΚ «κυβερνητική τσόντα» και «βουτηγμένο στη διαφθορά»;

Από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ και πάλι πίσω;

Και σαν να μην έφτανε η υπόθεση Τζάκρη, μετά τη διαγραφή της Νίνας Κασιμάτη από τον ΣΥΡΙΖΑ επανήλθαν στη δημοσιότητα σενάρια περί επιστροφής της στο ΠΑΣΟΚ.

Η πολιτική διαδρομή της Κασιμάτη είναι από μόνη της αποκαλυπτική για τις μετακινήσεις προσώπων και μηχανισμών στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Ξεκίνησε ως πρωτοκλασάτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος, ανήκοντας στους λεγόμενους «κηπουρούς» του Γιώργου Παπανδρέου. Και μάλιστα με έναν θαυμασμό για τον τότε πρωθυπουργό που δύσκολα περνούσε απαρατήρητος.

«Ο Γ. Παπανδρέου είναι ο ηγέτης με την ιστορική μνήμη, την ιδεολογική δομή και αισθητική, την αποφασιστικότητα και ειλικρινή συλλογική θεώρηση», δήλωνε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, όμως, η πολιτική της διαδρομή την έφερε στον στενό πυρήνα του Αλέξη Τσίπρα, όπου έπαιξε κομβικό ρόλο στην περίφημη «διεύρυνση» και «ανανέωση» του ΣΥΡΙΖΑ. Μια διαδικασία που, όπως την έβλεπαν οι επικριτές της από τα αριστερά, μετατράπηκε τελικά σε μαζική εισαγωγή πασοκικών στελεχών και μηχανισμών στο κόμμα.

Και σήμερα, η ίδια πολιτικός βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο μιας συζήτησης για πιθανή επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ.

Μόνο που και εδώ υπάρχει ένα ακόμη παράδοξο.

Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υπερψήφισε τις αμυντικές δαπάνες του προϋπολογισμού του 2026, κόντρα στη γραμμή του κόμματός της, το οποίο τις καταψήφισε. Λίγο αργότερα, υποδέχθηκε με πανηγυρικούς τόνους την άφιξη της φρεγάτας «Κίμων» στο Πολεμικό Ναυτικό, χαρακτηρίζοντάς την «φρουρό της εθνικής ανεξαρτησίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο».

Η στάση αυτή, μάλιστα, προκάλεσε ενθουσιασμό ακόμη και στον ακροδεξιό Φαήλο Κρανιδιώτη, ο οποίος έσπευσε να τη συγχαρεί δημόσια μέσω Χ — όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις φορές.

«Χωρίς μισόλογα: 3 φορές εύγε στην Νίνα Κασιμάτη. Σκοπός της πολιτικής είναι να γίνει η Πατρίδα ισχυρότερη, ασφαλέστερη και οι πολίτες της να ευημερούν», έγραψε χαρακτηριστικά, όπως σημείωσε και σχετικό παραπολιτικό σχόλιο της «Εφημερίδας των Συντακτών».

Και οι παλιοί σύντροφοι έχουν μνήμη

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι οι αντιδράσεις στην πιθανότητα επιστροφής της Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ δεν προέρχονται μόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρωτοκλασάτα στελέχη του ίδιου του ΠΑΣΟΚ έχουν εκφράσει δημοσίως τις αντιρρήσεις τους. Ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας έχει χαρακτηρίσει την Κασιμάτη πρόσωπο «χωρίς αξιακό πλαίσιο», ενώ ο πρώην υπουργός Οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης έχει επίσης διατυπώσει δημόσια την αντίθεσή του στην επανένταξή της στο ΠΑΣΟΚ.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη επιχειρεί να εμφανιστεί ως η πολιτική δύναμη που θα διεκδικήσει την πρωτιά και θα αποτελέσει τον βασικό πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Την ίδια στιγμή, όμως, αναζητά στελέχη από μια δεξαμενή πολιτικών προσώπων που έχουν περάσει από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, από τον ΣΥΡΙΖΑ σε άλλους σχηματισμούς και τώρα ενδέχεται να επιστρέψουν στο ΠΑΣΟΚ.

Έτσι, το περίφημο «νέο ΠΑΣΟΚ» κινδυνεύει να μοιάζει όλο και περισσότερο με πολιτικό ανακύκλωσης προσώπων.

Και το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι, την ώρα που η ηγεσία επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα ενότητας και προοπτικής εξουσίας, στο εσωτερικό του κόμματος πολλαπλασιάζονται οι αμφισβητήσεις, οι ενστάσεις και τα ερωτήματα για τις επιλογές της. Γιατί όσο οι δημοσκοπήσεις επιμένουν να κρατούν το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση, όσο η «πρωτιά έστω και με μία ψήφο» ακούγεται περισσότερο ως ευχή παρά ως ρεαλιστικός στόχος και όσο οι μεταγραφές προκαλούν εσωκομματικές αντιδράσεις, ένα πράγμα είναι σίγουρο: η καρέκλα του Ανδρουλάκη μπορεί να μη φεύγει ακόμη από τη θέση της, αλλά τα πόδια της έχουν αρχίσει να τρίζουν.