Πηγή: Βηματοδότης

Η δυσανεξία στην κριτική είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της κυβέρνησης και ασφαλώς ο υπουργός που την ανέχεται λιγότερο από κάθε άλλον, είναι ο υπουργός Υγείας. Για τον Άδωνη Γεωργιάδη, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος που ζει υπό την εξουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη και δεν ευγνωμονεί πρωί, μεσημέρι, βράδυ την τύχη του να τον έχει υπουργό Υγείας, είναι μίζερος στην απλή μορφή του αδικήματος και ανθέλληνας, αν συντρέχουν και επιβαρυντικές περιστάσεις.

Την προηγούμενη εβδομάδα, όμως, ξεπέρασε και τα όρια και τον εαυτό του. Χαρακτήρισε τον λαό «δυσσεβή και παράνομο» και «αχάριστο», επειδή δε συμμερίζεται τον δικό του ενθουσιασμό για την κατάσταση της χώρας μας και δεν τον αποθεώνει. Μόνο που αυτή τη φορά, το πάθος του για υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου και της τεράστιας προσφοράς του στον λαουτζίκο, φαίνεται πώς ξύπνησε μέσα του αισθήματα και αντιλήψεις από το παρελθόν, που με τόσο κόπο κρύβει τα τελευταία χρόνια.

Το ιδιόμελο αυτό από τα απόστιχα του όρθρου της Μεγάλης Παρασκευής δεν αναφέρεται φυσικά στους έλληνες ψηφοφόρους, που εγκαταλείπουν το κυβερνών κόμμα, αλλά στον ιουδαϊκό λαό και, δυστυχώς για τον Γεωργιάδη, είναι από αυτά που επικαλούνται αυτοί που τροφοδοτούν τον λεγόμενο «ήπιο» αντισημιτισμό. Είναι κρίμα για εκείνον, ο οποίος με τόσον αγώνα κατάφερε να αποστασιοποιηθεί από την εποχή που επαινούσε και διαφήμιζε το βιβλίο του πατρός Πλεύρη, στο οποίο διαβάζαμε ότι «έτσι θέλουν οι Εβραίοι, διότι μόνον έτσι καταλαβαίνουν: εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα. […] Εβραίος και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές, δηλαδή η μία αποκλείει την άλλη. […] Η όλη των εγκληματική συμπεριφορά δικαιολογεί τας πράξεις των Ναζί εναντίον των και κάτι περισσότερον. Τας δικαιώνει.”, να παρασύρεται από τον ναρκισσισμό και την αμετροέπειά του και να φέρνει πάλι στην επιφάνεια τις «ιδέες» της ξεχασμένης του νιότης, χρησιμοποιώντας μια τόσο ατυχή αναλογία.

Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο ανησυχητικό για την κατάσταση του υπουργού. Η αναλογία έχει δυο σκέλη. Από τη μια μεριά, είναι ο ελληνικός λαός που παραλληλίζεται με τον ιουδαϊκό και χαρακτηρίζεται «δυσσεβής», αλλά φυσικά υπάρχει και η άλλη, εκείνη στην οποία βρίσκεται αυτός έναντι του οποίου επιδεικνύεται η δυσσέβεια και η αχαριστία. Προφανώς, ο Γεωργιάδης έχει ξεφύγει τόσο, που θεωρεί ότι είναι το ανάλογο του Ιησού Χριστού – έστω σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου. Όπως οι Εβραίοι σταύρωσαν τον Χριστό, έτσι και οι Έλληνες βρίζουν αυτόν. Αυτό μας λέει.

Με τον κατήφορο που έχει πάρει, φοβάμαι ότι σε λίγο θα έχουμε «στόρις» με τυφλούς που ανέβλεψαν και παραλυτικούς που κατεβαίνουν από τις στέγες ανακαινισμένων ΤΕΠ του ΕΣΥ και στέλνουν μέιλ στον υπουργό για να τον ευχαριστήσουν.