Γράφει ο Συνεργάτης

Για άλλη μια φορά οι μάσκες της αστικής «διπλωματίας» πέφτουν και από κάτω ξεπροβάλλει το γνώριμο, αποκρουστικό πρόσωπο των ενδοϊμπεριαλιστικών παζαριών. Παζάρια που γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες, μακριά από τα μάτια των λαών, αλλά με το κόστος τους να πληρώνεται πάντα από τους εργαζόμενους και τους λαούς που μετατρέπονται σε κρέας για τα κανόνια των ανταγωνισμών τους.

Η αιφνιδιαστική και «μυστική» επίσκεψη του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα και οι επαφές του με κορυφαίους Ρώσους αξιωματούχους των υπηρεσιών ασφαλείας κάθε άλλο παρά μια «ημι-ρουτίνα» αποτελούν, όπως επιχειρεί να την παρουσιάσει η κυβέρνηση Τραμπ. Γιατί όταν οι δύο πλευρές που εμφανίζονται δημοσίως ως αδυσώπητοι αντίπαλοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι, δεν το κάνουν από αγάπη για την ειρήνη και τη συμφιλίωση των λαών.

Το κάνουν επειδή το απαιτούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεών τους.

Τα διεθνή αστικά ΜΜΕ αναρωτιούνται αν ο Τραμπ βρίσκεται «στριμωγμένος» και αν αναζητά στο Κρεμλίνο έναν διαμεσολαβητή ή έναν χρήσιμο εταίρο για να διαχειριστεί το μέτωπο με το Ιράν. Όμως πίσω από τα επικοινωνιακά παιχνίδια και τις δήθεν «διπλωματικές πρωτοβουλίες» βρίσκεται μια πολύ πιο κυνική πραγματικότητα.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να διαχειριστεί τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της δικής του στρατηγικής. Η πολεμική κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, οι ανταγωνισμοί για την ενέργεια και τους δρόμους μεταφοράς της, το ουκρανικό μέτωπο και η συνολικότερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία δημιουργούν ένα εκρηκτικό κουβάρι συμφερόντων.

Και μέσα σε αυτό το κουβάρι, ο Τραμπ λειτουργεί ως αυτό που πραγματικά είναι: πολιτικός διαχειριστής των συμφερόντων της αμερικανικής ολιγαρχίας.

Έτσι, ο «θανάσιμος εχθρός» μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε συνομιλητή. Οι χθεσινές απειλές μπορούν να δώσουν τη θέση τους στα σημερινά ανταλλάγματα. Και οι διακηρύξεις περί «δημοκρατίας», «ασφάλειας» και «διεθνούς δικαίου» να μπουν στην άκρη όταν αρχίζει το πραγματικό παζάρι.

Τι μπορεί να βρίσκεται πάνω στο τραπέζι;

Από μια πιθανή συνεννόηση για το ουκρανικό μέτωπο μέχρι ανταλλάγματα γύρω από το Ιράν, την ενέργεια, τις ζώνες επιρροής και τη συνολικότερη ανακατανομή ισχύος. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Γιατί η ουσία των ενδοϊμπεριαλιστικών διαπραγματεύσεων είναι ακριβώς αυτή: κάθε πλευρά προσπαθεί να αγοράσει χρόνο, να κερδίσει χώρο και να βελτιώσει τη θέση της στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης.

Και η Ρωσία του Πούτιν δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση.

Η ρωσική καπιταλιστική εξουσία αξιοποιεί την ανάγκη της Ουάσιγκτον να συνομιλήσει μαζί της, διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο στο τραπέζι των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Δεν πρόκειται για κάποιον «ειρηνευτικό άγγελο» που εμφανίζεται ξαφνικά στο διεθνές προσκήνιο. Πρόκειται για έναν ακόμη ισχυρό καπιταλιστικό πόλο που υπερασπίζεται τα δικά του γεωστρατηγικά, ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα.

Γιατί πίσω από τις μεγάλες λέξεις βρίσκονται πάντα τα πολύ συγκεκριμένα υλικά συμφέροντα: αγορές, ενεργειακοί δρόμοι, αγωγοί, πρώτες ύλες, στρατιωτικές βάσεις, σφαίρες επιρροής και —πάνω απ’ όλα— κέρδη.

Και εδώ βρίσκεται η πραγματική ουσία.

Όταν οι ιμπεριαλιστές σφίγγουν τα χέρια κάτω από το τραπέζι, δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουν τον ανταγωνισμό. Σημαίνει ότι αναζητούν τον καλύτερο τρόπο για να τον συνεχίσουν.

Σήμερα μπορεί να διαπραγματεύονται. Αύριο μπορεί να απειλούν. Μεθαύριο μπορεί να ξαναβρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Και σε κάθε περίπτωση, εκείνοι που πληρώνουν τον λογαριασμό δεν είναι οι μεγιστάνες, οι πολυεθνικές και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους. Είναι οι εργαζόμενοι που βλέπουν τους μισθούς τους να λεηλατούνται για εξοπλισμούς, οι νέοι που καλούνται να γίνουν στρατιώτες, οι λαοί που ξεριζώνονται, οι άμαχοι που δολοφονούνται και οι κοινωνίες που βυθίζονται στη φτώχεια και την καταστροφή.

Είτε το παζάρι γίνεται στην Ουάσιγκτον είτε στη Μόσχα, είτε πίσω από τις κλειστές πόρτες της CIA είτε στα γραφεία των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, οι λαοί δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τους «προστάτες» των μονοπωλίων.

Καμία αυταπάτη για τον ιμπεριαλισμό, όποια σημαία κι αν ανεμίζει.

Η απάντηση των εργαζομένων και των λαών δεν μπορεί να είναι η επιλογή του «καλύτερου» ιμπεριαλιστή. Δεν μπορεί να είναι η προσχώρηση στο ένα στρατόπεδο απέναντι στο άλλο.

Είναι η ανεξάρτητη, διεθνιστική πάλη των λαών ενάντια στον πόλεμο, στους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων, στον εθνικισμό, στον φασισμό και στο ίδιο το σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση και τον πόλεμο.

Γιατί οι λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα μεταξύ τους.

Οι ιμπεριαλιστές έχουν να μοιράσουν τον κόσμο.

Και αυτόν τον κόσμο πρέπει να τους τον πάρουμε από τα χέρια.