Της Πόλα Ρούπα

Στις 14 Σεπτεμβρίου ο σύντροφος Νίκος Μαζιώτης θα αποφυλακιστεί έχοντας εκτίσει το σύνολο της ποινής που του έχει επιβληθεί. Επτά δικαστικά συμβούλια είχαν απορρίψει τα αιτήματά του για αποφυλάκιση με όρους ζητώντας του δηλώσεις μετανοίας, τις οποίες φυσικά, ποτέ δεν έκανε.

Ο σύντροφος δημοσιοποίησε ένα κείμενο για το γεγονός της αποφυλάκισής του, δηλώνοντας και δημόσια ότι δεν έχει μετανιώσει για τη συμμετοχή του στον Επαναστατικό Αγώνα και δεν έχει αποκηρύξει τη δράση του.

Αρκετοί δημοσιογράφοι που αναπαρήγαγαν το γεγονός της αποφυλάκισης και το κείμενο του συντρόφου, δήλωναν έκπληκτοι επειδή παραμένει αμετανόητος.

Τι ακριβώς περίμεναν και τι ακριβώς περιμένουν αυτοί που εκφράζουν έκπληξη για τις δηλώσεις που έκανε ο σύντροφος μέσα από το κείμενο που δημοσιοποίησε; Τι περιμένουν οι δικαστές, οι καθεστωτικοί πολιτικοί και ορισμένοι δημοσιογράφοι από ένα συνειδητοποιημένο πολιτικό κρατούμενο; Ότι μια παρατεταμένη όσο δεν πάει φυλακή, θα τον κάνει να αλλάξει πολιτικά πιστεύω, να αποκηρύξει τις πολιτικές επιλογές αγώνα που έχει κάνει και θα δηλώσει υποστηρικτής του πολιτικού και οικονομικού συστήματος εξουσίας για να αποφυλακιστεί;

Ενώ τα προηγούμενα χρόνια –από την περίοδο έναρξης της δράσης του Επαναστατικού Αγώνα και τα χρόνια που ακολούθησαν το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης στη χώρα και τα “μνημόνια”– τα περισσότερα ειδησεογραφικά μέσα είχαν απαλείψει από το λεξιλόγιό τους τις λέξεις “τρομοκράτης” και “τρομοκρατική οργάνωση” όταν μιλούσαν για τον Επαναστατικό Αγώνα και εμάς, εν όψει της αποφυλάκισης του συντρόφου οι όροι αυτοί επανέρχονται με ιδιαίτερη έμφαση. Προφανώς για να δηλώσουν τη μεγάλη αφοσίωση των υπογραφόντων στο καθεστώς εξουσίας, καθώς το καθεστωτικό πολιτικό φάσμα ανεξαιρέτως κινείται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο δεξιά και οι κοινωνικές αντιστάσεις αντιμετωπίζονται ως “απειλή για την κοινωνική ομαλότητα”.

Μάλλον πρέπει να επαναλάβω τα βασικά και τα αυτονόητα για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, την οποία το πολιτικό σύστημα εξουσίας ευελπιστεί ότι θα χειραγωγήσει.

Ο Επαναστατικός Αγώνας δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση και η κοινωνική βάση ποτέ δεν είδε τη δράση του ως απειλή ούτε τρομοκρατήθηκε από τις ενέργειές του. Αντιθέτως, η συγκεκριμένη επαναστατική οργάνωση έχει μείνει στην πολιτική ιστορία των αντιστάσεων αυτού του τόπου και έχει χαραχτεί στις κοινωνικές συνειδήσεις ως μια οργάνωση που δρούσε πλάι και αλληλέγγυα στον λαό, που αγωνιζόταν για τα συμφέροντα των κοινωνικά αδύναμων.

Ας θυμηθούμε τα βασικά. Ποια είναι η πραγματική τρομοκρατία για τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις; Ποια είναι αυτά που προκαλούν τρόμο στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε αυτή τη χώρα;

Τρομοκρατία είναι να δουλεύεις σαν σκλάβος μια, δυο ακόμα και τρεις δουλειές και να μην μπορείς να εξασφαλίσεις ούτε τα βασικά. Τρομοκρατία είναι να πηγαίνεις για το μεροκάματο και να μην ξέρεις αν θα επιστρέψεις στο σπίτι σου ζωντανός ή νεκρός.

Τρομοκρατία είναι να σου κλέβει το κράτος και οι πολυεθνικές τον πενιχρό σου μισθό. Να μην μπορείς να εξασφαλίσεις μια κανονική διατροφή για σένα και την οικογένειά σου. Να σου κλέβουν οι τράπεζες τα πάντα για τα δάνεια που έχεις πάρει και στο τέλος να σε πετάνε στις εταιρείες-κοράκια του χρέους για να σου πάρουν το σπίτι. Τρομοκρατία είναι να γυρνάς από τη δουλειά και να μην ξέρεις αν το κλειδί σου θα ανοίξει την πόρτα ή αν θα σε έχουν πετάξει στο δρόμο.

Τρομοκρατία είναι η αστεγία, η μόνιμη πλέον απειλή που κρέμεται πάνω από εκατομμύρια ανθρώπους γιατί η πολιτική εξουσία σε αγαστή συνεργασία με το μεγάλο κεφάλαιο αποφάσισε και μετέτρεψε τη στέγη στο πιο προσφιλές εμπόρευμα για τις εταιρείες real astate, με αποτέλεσμα τα νοίκια να ρουφάνε ολόκληρους μισθούς. Μέσα από ένα τρομοκρατικό και ληστρικό σχέδιο του κράτους και της κυβέρνησης έχουν εκτοξευτεί μέσα σε λίγα χρόνια τα νοίκια και η αξιοπρεπής στέγαση έχει γίνει είδος πολυτελείας.

Τρομοκρατία είναι η διάλυση της κοινωνίας, η εξάλειψη της κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης, ο κοινωνικός κανιβαλισμός που περνάνε οι πολιτικές του κράτους και του κεφαλαίου με τις κυρίαρχες αρχές να σου λένε πως “ο καθένας είναι μόνος του”, “μόνο οι ισχυροί επιβιώνουν”, “το κέρδος και ο πλουτισμός είναι νόμιμος και ηθικός”. Αυτές οι αρχές του καπιταλισμού και του κράτους εξασφαλίζουν ότι η κοινωνική πλειοψηφία θα είναι μονίμως εγκλωβισμένη σε ένα τρομοκρατικό αδιέξοδο και σε ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων. Οι αδύναμοι να πατάνε τους πιο αδύναμους για λίγα ευρώ, οι ιδιοκτήτες σπιτιών να ζητάνε υπέρογκα νοίκια -μέσα στο πλαίσιο του χρηματιστηρίου της στέγης και του “νόμου της αγοράς” -χωρίς να διστάζουν να πετάξουν οικογένειες στους δρόμους. Τρομοκρατία είναι να χάνει μια κοινωνία την ψυχή της στο όνομα του κέρδους.

Τρομοκρατία είναι όταν ακούς την κυβέρνηση να λέει ότι η άνοδος των τιμών στη στέγη “είναι υγεία για την οικονομία”. Και τότε περιμένεις ακόμα πιο άγριες συνθήκες. Τρομοκρατία είναι να φοβάσαι μην αρρωστήσεις γιατί το ΕΣΥ είναι διαλυμένο και δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις όπως οι πλούσιοι για να σωθείς. Τρομοκρατία είναι να πεθαίνεις καθημερινά στα επείγοντα γιατί “δεν σε πρόλαβαν”, όταν γιατροί και νοσηλευτές έχουν εξαντληθεί από το καθημερινό φορτίο δουλειάς που σηκώνουν ή να πεθαίνεις περιμένοντας το ΕΚΑΒ που δεν έρχεται.

Τρομοκρατία είναι να μην έχεις ρεύμα, να μην έχεις τρόπο να φροντίσεις και να ζεστάνεις τα παιδιά σου. Να είσαι υπερήλικας και να μην έχεις λεφτά για να αγοράσεις φάρμακα. Τρομοκρατία είναι να πεθαίνουν τα γερόντια από το κρύο και τις αρρώστιες.

Τρομοκρατία είναι να υποσιτίζονται τα παιδιά σου. Τρομοκρατία είναι να μην βλέπεις μέλλον για τη ζωή των παιδιών σου. Να βλέπεις ότι μεγαλώνεις νέους σκλάβους που δεν θα χαρούν τη ζωή, που θα πεθαίνουν στη δουλειά για να πλουτίζουν οι λίγο και να αναπαράγεται ένα εγκληματικό και δολοφονικό σύστημα εξουσίας.

Τρομοκρατία είναι να ταξιδεύει το παιδί σου με τα τρένα και να μην ξέρεις αν θα φτάσει. Να μην ξέρεις αν κάποια νέα “Τέμπη” του πάρουν τη ζωή.

Τρομοκρατία είναι να ξέρεις ότι δεν μπορείς να βρεις το δίκιο σου πουθενά, ότι θα μπεις στη φυλακή για χρέη στο κράτος ή για κάποιο γελοίο παράπτωμα. Τρομοκρατία είναι να βλέπεις ότι οι ισχυροί μένουν πάντα στο απυρόβλητο, όποιο έγκλημα κι αν έχουν διαπράξει, όσο μεγάλο και ειδεχθές κι αν είναι αυτό. Γιατί όποιος έχει τη ισχύ, δεν τον αγγίζει τίποτα.

Τρομοκρατία είναι να βλέπεις ότι ένα ανθρωποφάγο σύστημα εξουσίας γίνεται όλο και πιο αμείλικτο, στρέφεται σε πολέμους που απειλούν με αφανισμό την ανθρωπότητα, στρέφεται στον φασισμό που πλασάρεται ως “πατριωτισμός” και “εθνικισμός” για να “δώσει λύσεις” με το μίσος και τη βία. Που δηλητηριάζει με τη μισαλλοδοξία τους ανθρώπους και κυρίως τη νεολαία μας. Μίσος απέναντι στο “άλλο”, όποιο κι αν είναι αυτό. Μίσος του αδύναμου απέναντι στον ακόμα πιο αδύναμο. Πόλεμος με άλλους λαούς και εξόντωση όποιου φτωχού έχει άλλο χρώμα, άλλη θρησκεία, άλλη εθνική προέλευση.

Τρομοκρατία είναι να ζεις σε μια κατεστραμμένη φύση. Είναι η καταστροφή του πλανήτη στο όνομα ενός ανθρωποκεντρικού συστήματος κοινωνικής οργάνωσης με επίκεντρο το κέρδος. Τρομοκρατία είναι μια ζωή πνιγμένη μέσα στα δηλητήρια που αφήνει πίσω του ο καπιταλισμός, καθώς εξοντώνει κάθε τι που δεν προσφέρει το κέρδος.

Αυτά είναι η τρομοκρατία. Τρομοκρατία είναι το Κράτος και το Κεφάλαιο γιατί αυτοί είναι οι παράγοντες που έχουν διαλύσει την κοινωνία και τον πλανήτη, που τρομοκρατούν καθημερινά, που εξοντώνουν, που δολοφονούν.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τη δράση του διεκδικούσε την κοινωνική απελευθέρωση από κάθε παράγοντα που έσπερνε την τρομοκρατία και το έγκλημα στην κοινωνία. Διεκδικούσε την κατάργηση του Κράτους και του Κεφαλαίου ως τη μόνη λύση για την αναβίωση της κοινωνικής αλληλεγγύης, την επανασυγκρότησή της σε νέα οριζόντια κοινωνική βάση, χωρίς Κράτος και αφεντικά, χωρίς φτωχούς και πλούσιους, χωρίς κοινωνικούς διαχωρισμούς. Διεκδικούσε τη σωτηρία του πλανήτη. Γιατί άλλο σπίτι πέρα από τη γη, δεν έχουμε.

Ο Επαναστατικός Αγώνας προωθούσε την επαναστατική συγκρότηση της κοινωνίας σε ομοσπονδίες Δήμων και Κοινοτήτων, όπου οι Συνελεύσεις και τα Συμβούλια θα λαμβάνουν αποφάσεις για κάθε τι που αφορά την κοινωνία. Με το κοινωνικό μοντέλο του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού, οι αποφάσεις που λαμβάνονται στην κοινωνική βάση, θα προωθούνται προς τα συμβούλια με αιρετούς εκπροσώπους –και όχι αντιπροσώπους–, οι οποίοι θα αναλαμβάνουν την εφαρμογή τους. Η ισοκατανομή του πλούτου είναι προϋπόθεση για την κοινωνική ισότητα και αυτή με τη σειρά της είναι προϋπόθεση για την πραγματική Δημοκρατία, την Άμεση Δημοκρατία.

Αυτό το κοινωνικό μοντέλο παρουσιάζαμε και προωθούσαμε από την έναρξη της εποχής των “μνημνονίων” με τη δράση και τον λόγο μας ως τη μόνη ριζική αντιμετώπιση της συστημικής κρίσης, η οποία –όπως λέγαμε από τότε– ποτέ δεν ξεπεράστηκε.

Καθώς η οικονομική συστημική κρίση σήμερα επανέρχεται με νέα δυναμική και το σύστημα του καπιταλισμού και του κράτους αναζητά πρόσκαιρες λύσεις σε διακρατικούς οικονομικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, στην ακροδεξιά και τον κοινωνικό εκφασισμό, καθώς οι κοινωνικοί διχασμοί και ανταγωνισμοί θα μεγαλώνουν και οι ταξικοί διαχωρισμοί θα βαθαίνουν περισσότερο, η πρόταση για μια ριζική αναδιοργάνωση της κοινωνίας θα επανέρχεται πιο πιεστικά, αφού δεν θα μπορούμε για πολύ ακόμα ως ανθρωπότητα να βαδίζουμε στον ίδιο λάθος, αυτοκαταστροφικό δρόμο.

Τέλος και αφού τα περισσότερα ειδησεογραφικά μέσα με αφορμή την αποφυλάκιση του συντρόφου Νίκου Μαζιώτη, αναφέρονται σε εμένα λέγοντας ότι αποφυλακίστηκα γιατί είμαι μητέρα ανήλικου παιδιού, οφείλω να επαναλάβω αυτά που είχα πει στο κείμενο που δημοσίευσα μετά την αποφυλάκισή μου τον Νοέμβριο του 2023. Δεν αποφυλακίστηκα για αυτόν τον λόγο και δεν προβλέπεται σε κανένα άρθρο στον ποινικό ή τον σωφρονιστικό κώδικα να αποφυλακίζεται μια γυναίκα γιατί είναι μητέρα ανηλίκου. Αποφυλακίστηκα γιατί το δικαστικό συμβούλιο της Θήβας δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να απορρίψει την αίτηση αποφυλάκισής μου, η οποία απόρριψη θα έπρεπε να γίνει λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων και μόνο, όπως είχε τότε αναφέρει στην πρότασή της προς το δικαστικό συμβούλιο η εισαγγελέας. Προφανώς δεν έχει γίνει κατανοητό ότι υπήρξαν στην περίπτωσή μου κάποιοι εισαγγελείς και δικαστές που αποδέχτηκαν ότι η υπόθεσή μου αφορούσε σε πολιτικές πεποιθήσεις-επιλογές και δεν μπήκαν στη διαδικασία να απαιτήσουν δηλώσεις μετανοίας για να με αποφυλακίσουν. Να θυμίσω επίσης, ότι είχε ασκηθεί έφεση κατά της απόφασης για την αποφυλάκισή μου από τον αντιεισαγγελέα Εφετών Χαλκίδας –προφανώς κατόπιν πολιτικής εντολής–, έγιναν δυο δικαστήρια και τελικά, η έφεση αυτή που σκόπευε να επιστρέψω στη φυλακή, απορρίφθηκε.

ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕ

Πόλα Ρούπα

12/09/2026