Ο Θάνος Πλεύρης βγήκε στο Action 24 και, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιβεβαίωσε αυτό που ήδη κυκλοφορούσε στο διαδίκτυο: γνώριζε τον Ηλία Θεοδωρόπουλο, έναν από τους γιατρούς που βρίσκονται στο επίκεντρο της υπόθεσης του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη.

Η εξήγηση του υπουργού ήταν απολύτως καθησυχαστική: «ιατρική γνωριμία». Τον είχε επισκεφθεί ως ασθενής, του είχε προτείνει διατροφικό πρόγραμμα και κάπου εκεί τελειώνει η ιστορία.

Ωραία. Να το δεχτούμε.

Άλλωστε στην Ελλάδα της «αριστείας» και του «νόμου και της τάξης» οι υπουργοί μπορούν να έχουν τις πιο απρόβλεπτες γνωριμίες. Άλλος γνωρίζει έναν γιατρό, άλλος έναν επιχειρηματία, άλλος έναν «παράγοντα», άλλος έναν άνθρωπο της νύχτας. Και όταν κάποιος από αυτούς βρεθεί αργότερα στο επίκεντρο μιας σκοτεινής υπόθεσης, εμφανίζεται η γνωστή εξήγηση «τυχαία συνάντηση». Μια δικαιολογία που έχει εξελιχθεί σε κάτι σαν καθαριστήριο.

Ο «γραβατωμένος υπόκοσμος»

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι για να μην παρεξηγούμαστε.

Μια γνωριμία δεν αποδεικνύει συνενοχή. Μια φωτογραφία δεν αποτελεί απόδειξη εγκληματικής σχέσης. Και ασφαλώς δεν θα κάνουμε εμείς τη δουλειά των αστικών δικαστηρίων. Όμως υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πολιτικό ζήτημα που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Γιατί ο υπόκοσμος δεν είναι πάντοτε αυτός που φανταζόμαστε. Δεν φοράει υποχρεωτικά μαύρο μπουφάν, δεν συχνάζει μόνο σε σκοτεινά υπόγεια και δεν κυκλοφορεί πάντα με ύφος μπράβου.

Υπάρχει και ο άλλος υπόκοσμος. Ο γραβατωμένος υπόκοσμος.

Αυτός που φοράει ακριβά κοστούμια, διαθέτει πρόσβαση σε ισχυρούς ανθρώπους, φωτογραφίζεται με πολιτικούς, επιχειρηματίες και θεσμικούς παράγοντες και μπορεί να αποκτήσει μέσα από αυτές τις συναναστροφές κάτι πολύ σημαντικό: κοινωνική νομιμοποίηση.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Στην Ελλάδα έχει γίνει σχεδόν κανονικότητα να αποκαλύπτονται εκ των υστέρων πρόσωπα με πολύ σκοτεινές δραστηριότητες και αμέσως μετά να ξεκινά η παρέλαση των «δεν γνώριζα».

Το είδαμε και στην υπόθεση του Κολωνού. Ο Ηλίας Μίχος, πριν αποκαλυφθεί η εγκληματική του δράση, είχε καταφέρει να εμφανίζεται ως «παράγοντας» της περιοχής και να φωτογραφίζεται με πολιτικούς και θεσμικούς ανθρώπους.

Και μετά; Μετά ήρθε η γνωστή χορογραφία. «Δεν τον γνωρίζω». «Μια τυχαία φωτογραφία ήταν». «Δεν υπήρχε σχέση». Φημολογείται ότι το ίδιο σκηνικό θα παρακολουθήσουμε στην συνέχεια με τον κομπογιαννίτη γιατρό που διώκεται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο για τον θάνατο του Μαζωνάκη. 

Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί στην Ελλάδα οι «τυχαίες φωτογραφίες» και οι «τυχαίες γνωριμίες» έχουν τόσο μεγάλη πολιτική πυκνότητα.

Ο Θάνος Πλεύρης δεν είναι ένας ιδιώτης που περνούσε τυχαία από την πλατεία. Είναι υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Είναι ένας από τους πολιτικούς που έχουν ταυτίσει το όνομά τους με το δόγμα της καταστολής, της «ασφάλειας» και του «νόμου και της τάξης». Γι’ αυτό ακριβώς δικαιούμαστε να του θέτουμε πολιτικά ερωτήματα.

Όχι επειδή μια φωτογραφία αποδεικνύει κάτι. Όχι επειδή η γνωριμία με έναν γιατρό, έστω και αλμπάνη, συνιστά αδίκημα. Αλλά επειδή όταν είσαι υπουργός, οι συναναστροφές σου, οι επιλογές σου και οι άνθρωποι στους οποίους εμπιστεύεσαι την υγεία σου δεν είναι αδιάφορες πολιτικές λεπτομέρειες.

Ο Θάνος Πλεύρης ήταν υπουργός υγείας όταν ξέσπασε η θανατηφόρα πανδημία του κορωνοϊού. Και εδώ μπαίνει αυθόρμητα το ερώτημα. Οταν την προσωπική σου υγεία την εμπιστεύεσαι σε κάποιον που εδρεύει σε έναν χώρο που σου δίνει την αίσθηση λατρευτικού στεκιού παραθρησκευτικής οργάνωσης, πώς θα θεωρηθείς ικανός σαν υπουργός να διαχειριστείς πια τόσο σοβαρή υγειονομική κρίση;

 Μπορεί να μην αναρωτηθούμε πώς γίνεται άνθρωποι που εμφανίζονται αργότερα ως «τέρατα» ή «εγκληματίες επιστήμονες»  είχαν προηγουμένως τόσο εύκολη πρόσβαση στους κύκλους της κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί.