Η ιστορική αλήθεια δεν παραχαράσσεται, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όση λάσπη κι αν επιστρατεύσει η αστική προπαγάνδα. Μια συγκλονιστική αποκάλυψη από τα αμερικανικά διπλωματικά αρχεία, που έφερε στο φως η «Εφημερίδα των Συντακτών», γκρεμίζει συθέμελα το μεταπολιτευτικό αφήγημα των αστών περί του «δημοκράτη εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Τα επίσημα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι το φθινόπωρο του 1960, ο τότε πρωθυπουργός της Δεξιάς δεν δίστασε να εισηγηθεί στην αμερικανική πρεσβεία και στον αρχηγό της CIA την εγκαθίδρυση δικτατορίας στην Ελλάδα. Ο στόχος; Να ξεπεράσει τις «δυσκολίες» στο εσωτερικό μέτωπο και να διασφαλίσει την καρέκλα του, μπροστά στο φόβο μιας διαφαινόμενης εκλογικής συντριβής.

Η αποκάλυψη βασίζεται σε εμπιστευτική επιστολή (με ημερομηνία 18 Νοεμβρίου 1960) του βοηθού υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζορτζ Λιούις Τζόουνς, προς τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα, Έλις Μπριγκς. Στο έγγραφο αυτό γίνεται ρητή αναφορά σε μνημόνιο του σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, Λάφλιν Κάμπελ, το οποίο κατέγραφε τη συνομιλία του Καραμανλή με τον διαβόητο αρχηγό της CIA, Άλεν Ντάλες.

Οι ίδιοι οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές σημείωναν με ανησυχία ότι η «δικτατορική λύση» που πρότεινε ο Καραμανλής ως φάρμακο για τις πολιτικές του δυσκολίες αποτελούσε μια «ανησυχητική προοπτική».

Εκείνη την περίοδο, το αστικό καθεστώς ένιωθε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του: Η ΕΔΑ είχε αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση, συσπειρώνοντας τις λαϊκές δυνάμεις.

Το διαβόητο [Σκάνδαλο Μέρτεν] και οι αποκαλύψεις για τον Καραμανλή και στελεχών της κυβέρνησης του για τη συνεργασία στελεχών της κυβέρνησης με τους Ναζί προκαλούσαν τριγμούς.

Ποιοι είναι, τελικά, οι «ξενοκίνητοι»;

Για δεκαετίες, η εγχώρια αντίδραση και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κεφαλαίου γέμιζαν τα μυαλά του κόσμου με θεωρίες συνωμοσίας για τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και τους «ξενοκίνητους» αριστερούς. Σήμερα, τα ίδια τα αρχεία των αφεντικών τους, τους διαψεύδουν πανηγυρικά. Αποδεικνύεται, για άλλη μια φορά, ότι ο πραγματικός κίνδυνος για τις λαϊκές ελευθερίες ήταν πάντοτε η ίδια η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, που διαχρονικά ήταν υποχείρια του ξένου παράγοντα.

Μάλιστα, όταν ζορίζονται, όταν το εργατικό και λαϊκό κίνημα αμφισβητεί την κυριαρχία τους, δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να τρέχουν στους ιμπεριαλιστές πάτρωνες τους και να συνωμοτούν στο σκοτάδι με τη CIA προτείνοντας τανκς για να σώσουν το σύστημά τους.

Η ιστορία δεν παραγράφεται. Μπορεί το φθινόπωρο του 1960 οι Αμερικανοί να επέλεξαν να μην ανάψουν ακόμα το πράσινο φως για το πραξικόπημα, άνοιξαν όμως τον δρόμο για το όργιο που ακολούθησε στις στις εκλογές της Βίας και Νοθείας του 1961], όπου επιστρατεύτηκε μέχρι και ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Η συνέχεια είναι γνωστή, με το αμερικανοκίνητο [Παρακράτος της Δεξιάς] και τους μηχανισμούς τύπου «Κόκκινη Προβιά» να οδηγούν τελικά στη χούντα των συνταγματαρχών το 1967.

Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε τους λακέδες του ιμπεριαλισμού.