Οι πρόσφατες εξελίξεις στο εσωτερικό της Αθηναϊκής Λέσχης φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τον βαθιά συντηρητικό και ταξικό χαρακτήρα αυτού του ιδιότυπου άβατου της εγχώριας οικονομικής και κοινωνικής ελίτ.

Όπως έγινε γνωστό, το Διοικητικό Συμβούλιο της Λέσχης αποφάσισε την προσωρινή εξάμηνη απομάκρυνση του γιατρού Ηλία Θεοδωρόπουλου, μετά την προφυλάκισή του για την υπόθεση του θανάτου του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη.
Μια απόφαση που λήφθηκε με γνώμονα τη «διαφύλαξη του κύρους» του Club, αποδεικνύοντας πώς τα αστικά προνομιακά δίκτυα σπεύδουν να πάρουν αποστάσεις όταν τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν πάνω σε ποινικά έκθετα μέλη τους.

Ωστόσο, για εμάς που κοιτάζουμε πίσω από τη βιτρίνα της «υψηλής κοινωνίας», η κίνηση αυτή δεν αποτελεί παρά ένα προπέτασμα καπνού. Η πραγματική ηθική της Αθηναϊκής Λέσχης δεν κρίνεται από τις προσωρινές αποβολές, αλλά από τις μόνιμες, δημόσιες και συνειδητές πολιτικές της επιλογές, καθώς και από τον ίδιο τον τρόπο δόμησης των μελών της.

Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ίδρυσής της το 1875 μέχρι σήμερα, η Λέσχη διατηρεί μια ακραία αυστηρότητα σχετικά με την εκλογή των μελών της, κρατώντας τον αριθμό τους περιορισμένο και ελεγχόμενο. Δεν πρόκειται απλώς για έναν χώρο κοινωνικής συναναστροφής, αλλά για έναν μηχανισμό αναπαραγωγής της ταξικής κυριαρχίας με βαθιά αναχρονιστικά χαρακτηριστικά.

Η διαδικασία εγγραφής θυμίζει μεσαιωνικό τάγμα ή μυστική στοά. Για να περάσει κανείς το κατώφλι, πρέπει να είναι υποχρεωτικά άνδρας και να έχει συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας του – ένας έμφυλος αποκλεισμός που επιβιώνει προκλητικά στον 21ο αιώνα. Η συνέχεια είναι ακόμα πιο περίπλοκη: απαιτείται πρόταση από τουλάχιστον δύο παλαιά μέλη (με πενταετή θητεία), έγκριση από το Διοικητικό Συμβούλιο και, τέλος, μυστική ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση, όπου ο υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει το θηριώδες ποσοστό των τριών τετάρτων (75%) των θετικών ψήφων.

Με την εγγραφή να ανέρχεται στα 1.500 ευρώ και την ετήσια συνδρομή στα 760 ευρώ, γίνεται σαφές ότι το οικονομικό φίλτρο αποκλείει τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, για τις οργανικές σχέσεις της Λέσχης με το αστικό κράτος είναι η πρόβλεψη ότι οι εκάστοτε Υπουργοί θεωρούνται αυτομάτως μέλη, χωρίς να χρειάζεται να περάσουν από καμία διαδικασία έγκρισης. Η πολιτική εξουσία και το μεγάλο κεφάλαιο συστεγάζονται επίσημα, στο ίδιο κτίριο της οδού Πανεπιστημίου.

Αυτή η ελίτ, στενά συνδεδεμένη ιστορικά με τον θεσμό της βασιλείας (καθώς οι εκάστοτε Βασιλείς διατελούσαν επίτιμοι Πρόεδροί της), δεν έκρυψε ποτέ τις πολιτικές της προτιμήσεις. Για τα μέλη της, η υπονόμευση της δημοκρατίας και η στήριξη του φασισμού δεν αποτελούν παραφωνία, αλλά φυσική συνέχεια όταν διακυβεύονται τα συμφέροντά τους. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το φωτογραφικό ντοκουμέντο, μέσα από τα ίδια τα γραφεία της Λέσχης. που δημοσιεύουμε.

Σε περίοπτη θέση, κάτω από τον τίτλο «ΟΙ ΠΡΩΤΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ 1940-41», η Αθηναϊκή Λέσχη έχει αναρτήσει το πορτρέτο του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά. Τοποθετημένος δίπλα στον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ και τον Αλέξανδρο Παπάγο, ο φασίστας αρχηγός του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου «ξεπλένεται» ιστορικά από την αστική τάξη.

Η Λέσχη επιλέγει εσκεμμένα να «ξεχάσει»:Την κατάλυση του Συντάγματος και τις μαζικές εξορίες των κομμουνιστών και των αγωνιστών στην Ανάφη και τον Άη Στράτη. Το διαβόητο «Ιδιώνυμο» και τα βασανιστήρια με ρετσινόλαδο από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη. Την ιδεολογική συγγένεια του καθεστώτος με τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, την οποία ο Μεταξάς έκρυβε πίσω από τον «Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό».

Το να τιμά η Αθηναϊκή Λέσχη έναν δικτάτορα δεν είναι απλώς ανιστόρητο· είναι ταξικά αυτονόητο. Η αστική ελίτ ποτέ δεν σοκαρίστηκε από τον φασισμό, αρκεί αυτός να προστάτευε τα οικονομικά της συμφέροντα και να κρατούσε το εργατικό κίνημα στον γύψο. Ο Μεταξάς υπήρξε δικός τους άνθρωπος, ο σωτήρας των προνομίων τους απέναντι στον «κομμουνιστικό κίνδυνο».
Γι’ αυτό και σήμερα, η υποκρισία τους περισσεύει. Ενοχλούνται και απομακρύνουν προσωρινά έναν προφυλακισμένο γιατρό επειδή τσαλακώνει το γκλαμουράτο προφίλ τους και απειλεί το «κύρος» τους. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να γευματίζουν κάτω από το βλέμμα του ανθρώπου που αιματοκύλισε τους εργατικούς αγώνες της χώρας.

Οι λέσχες των κυρίων με τις αυστηρές ψηφοφορίες, τους έμφυλους αποκλεισμούς και τις αυτόματες υπουργικές καρέκλες είναι οι φυσικοί φορείς της αντίδρασης. Η ιστορική μνήμη δεν παραχαράσσεται στους τοίχους των μεγαλοαστών. Ο Μεταξάς ήταν, είναι και θα παραμείνει στη συνείδηση του λαού ένας στυγνός δικτάτορας. Και οι θαυμαστές του, απλώς οι μόνιμοι χρηματοδότες της κοινωνικής οπισθοδρόμησης.

Πληροφορίες από περασμένη ανάρτησή μας