Πολύ σωστά το θέτει σήμερα η Τζίνα Μοσχολιού, και αν υλοποιηθεί η πρότασή της τότε σίγουρα ο αντιπρόεδρος του κυβερνητικού κόμματος θα χρειαστεί υπογλώσσια σαν πρεζόνι της δημοσιότητας που είναι. Η αρθρογράφος των ΝΕΩΝ, φωτογραφίζει τον Αδωνι Γεωργιάδη σαν τον υπουργό που “προκαλεί κι επιτίθεται σε δημοσιογράφους” σε δημοσιογράφου και ουσιαστικά μας λέει ότι όταν Αμερικάνικα ΜΜΕ όπως το Fox News κόβουν τον Τραμπ δεν είναι δύσκολο και τα δικά μας τηλεοπτικά κανάλια να κάνουν κάτι αντίστοιχο με τον αναιδή και προκλητικό  Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος προκαλεί κατάγματα στην νοημοσύνη σε όσους απευθύνεται.

Το άρθρο της Τ. Μοσχολιού

Συγκρίσεις

Ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε το φαινομενικά ακατόρθωτο: να ενώσει το CNN με το Fox News, όταν ο Λευκός Οίκος έκλεισε την πρόσβαση σε CNN, MSNBC και Politico, κατατάσσοντας τις διαπιστεύσεις των δημοσιογράφων τους. Δύο μέρες μετά, τη Δευτέρα, τα υπόλοιπα μεγάλα δίκτυα (Fox News, ABC, NBC, CBS κ.λπ.) αρνήθηκαν να καλύψουν το προεδρικό ρεπορτάζ. Έκαναν, ουσιαστικά, μποϊκοτάζ, ακόμη κι αυτά που υποστηρίζουν τον Τραμπ λυσσαλέα.

Την Τρίτη, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, η ένταση κορυφώθηκε. Ο Τραμπ, βλέποντας την ανταποκρίτρια του CNN Κέιτλιν Κόλινς, της είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι πρέπει να φύγει. Το CNN, από την πλευρά του, αρνήθηκε ολόκληρη την κάλυψη της ομιλίας Τραμπ, ενώ όλα τα άλλα τον κάλυψαν μέσω του επίσημου feed του ΟΗΕ, γιατί δεν έστειλαν κάμερες. Παράλληλα, τα τρία αποκλεισμένα μέσα κατέθεσαν αγωγή.

Δεν είναι, πάντως, η πρώτη φορά που ο Τραμπ συγκρούεται με το CNN. Το 2018, όταν ο Λευκός Οίκος απέκλεισε από τα μπρίφινγκ τον Τζιμ Ακόστα, το Fox News βγήκε ξανά δημόσια υπέρ του ανταγωνιστή. Αυτή η στάση των αμερικανικών ΜΜΕ δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Μιλάμε για δημοσιογραφικές επιχειρήσεις, που βρίσκονται σε μόνιμο πόλεμο κάλυψης, ύφους, ατζέντας. Όταν όμως απειλείται η δυνατότητα των ΜΜΕ να κάνουν τη δουλειά τους, τότε λειτουργούν ως κλάδος — και καλά κάνουν.

Εδώ μας λείπει αυτό. Και ξεχνάμε πως, αν μια εξουσία σήμερα στραφεί εναντίον κάποιου δημοσιογράφου, αύριο θα στοχεύσει εσένα. Κύκλους κάνουν αυτά, τα έχουμε ζήσει, είναι σαν ιός που ενδημεί σε έναν οργανισμό.

Εδώ έχουμε υπουργούς που συστηματικά προκαλούν κι επιτίθενται σε δημοσιογράφους. Αιρετούς που, επειδή θεωρούν ότι αδικήθηκαν από μια κριτική, αποδίδουν στον δημοσιογράφο ταπεινά κίνητρα — κλασικό σύνδρομο καταδίωξης. Και τι κάνουμε γι’ αυτό; Τίποτα.

Επειδή διαφωνούμε οι δημοσιογράφοι μεταξύ μας ή δεν χωνευόμαστε, νομίζουμε πως είναι το ίδιο πράγμα να εκχυδαΐζεται ο ρόλος μας από όσους ασκούν εξουσία ή πως έχουν το δικαίωμα οι θεσμικά ελεγχόμενοι να αναδείξουν τα «κακά» του ελεγκτή τους. Τους ακούμε να μας υποτιμούν και κρίνουμε «κατά περίπτωση», δηλαδή ανάλογα με τη συμπάθεια.

Δεν πάει έτσι. Αφού τα καταλαβαίνει το Fox News για τον Τραμπ, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να το καταλάβουν οι Έλληνες θαυμαστές του.

_____________________________________________

Και από την εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Αδωνις Γεωργιάδης εκτός ελέγχου!

Είναι μέγα πρόβλημα για έναν πολιτικό η παντελής έλλειψη αστικής ευγένειας

Η εικόνα ενός υπουργού που τελεί σε κατάσταση αμόκ τσιρίζει στα τηλεοπτικά παράθυρα, συμπεριφέρεται με όρους οπαδικής εξέδρας και εκπομπής ξακατινιάσματος και απευθύνεται σε δημοσιογράφους ρωτώντας αν «έχουν πάρει κανέναν μπάφο», και προσβάλλει το αξίωμα που κατέχει και διασύρει τη χώρα διεθνώς. Ο Αδωνις Γεωργιάδης είναι ένας πολιτικός που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του πουλώντας νανογιλέκα και βιβλία με το κιλό στην τηλεόραση. Συνεχίζει να πολιτεύεται με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους του κωμικοτραγικού ντεμπούτου του, μετατρέποντας τη δημόσια σφαίρα σε φτηνό τηλεμάρκετινγκ.

Είναι μέγα πρόβλημα για έναν πολιτικό η παντελής έλλειψη αστικής ευγένειας. Τεράστιο ελάττωμα ο χυδαίος τρόπος με τον οποίο επιτίθεται σε όποιον τολμά να του ασκήσει κριτική. Χειρότερη όλων, όμως, είναι η νοοτροπία του. Οταν ένας υπουργός φτάνει στο σημείο να συμπεριφέρεται σαν ηθοποιός β’ διαλογής, κάνοντας έμμεση ή άμεση προβολή ιδιωτικών κλινικών σε βαθμό που να είναι πλέον υποχρεωμένος ο Τύπος να τον ρωτήσει αν αμείβεται από αυτό, πλήττει συνολικά την κρατική λειτουργία.

Η εικόνα ενός προσώπου με εξουσία που φωνασκεί, εκτρέπεται και λειτουργεί με όρους μειωμένου καταλογισμού στέλνει ένα σαφές μήνυμα εκτός συνόρων: η Ελλάδα κυβερνάται από ανθρώπους που μπέρδεψαν την κρατική εξουσία με τηλεπαράθυρο.