Σε μια επίδειξη ασύλληπτου πολιτικού κυνισμού και πλήρους αποκοπής από την εργασιακή πραγματικότητα, προχώρησε η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ελεονώρα Μελέτη. Μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου για τις προκλήσεις και τους ψυχοκοινωνικούς κινδύνους στους χώρους εργασίας, η «γαλάζια» εκπρόσωπος επέλεξε να μην ψελλίσει λέξη για τον εργασιακό μεσαίωνα των χαμηλών μισθών, των απλήρωτων υπερωριών και της πλήρους απορρύθμισης. Αντίθετα, το μεγάλο της άγχος και η «ενσυναίσθησή» της εξαντλήθηκαν στη σκληρή μοίρα των… αφεντικών!

«Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται;», μας είπε η κ. Μελέτη, ενώ κατέληξε: «Και οι εργοδότες αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Ξέρετε πόσοι εργοδότες εκβιάζονται από αντιεπαγγελματίες εργαζόμενους; […] Και οι εργοδότες είναι θύματα των ψυχοκοινωνικών παραγόντων, όχι μόνο οι εργαζόμενοι».

Σύμφωνα με αυτή την απίστευτη νεοδημοκρατική λογική, το πρόβλημα στην ευρωπαϊκή και ελληνική αγορά εργασίας δεν είναι η εργοδοτική αυθαιρεσία, η τρομοκρατία της απόλυσης ή η εντατικοποίηση που τσακίζει κορμιά. Το πρόβλημα είναι οι… «κακοί» και «αντιεπαγγελματίες» εργαζόμενοι που με κάποιον μαγικό τρόπο έχουν στριμώξει στον τοίχο τα ανίσχυρα αφεντικά τους και τα εκβιάζουν.

Την ώρα που η κυβερνητική παράταξη ανακαλύπτει «ψυχικά τραύματα» στους εργοδότες, η σκληρή πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς τη διαψεύδει με τον πιο αιματηρό τρόπο. Τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα —που στην πραγματικότητα αποτελούν προδιαγεγραμμένα εργοδοτικά εγκλήματα λόγω της πλήρους έλλειψης μέτρων ασφάλειας και της διάλυσης των ελεγκτικών μηχανισμών— θερίζουν την εργατική τάξη.

Είναι να απορεί κανείς πώς δεν ακούσαμε ακόμη ότι τα θύματα στις σκαλωσιές, στα ντελίβερι και στα εργοστάσια θυσιάζονται επίτηδες για να πλήξουν την ψυχική υγεία και τη φήμη των επιχειρήσεων.

Αυτή η τοποθέτηση δεν είναι μια απλή γκάφα. Είναι η επίσημη ιδεολογική γραμμή του κεφαλαίου, μεταφερμένη στα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου. Στόχος είναι η πλήρης εξίσωση του θύτη με το θύμα, η ενοχοποίηση των εργαζομένων που διεκδικούν τα αυτονόητα δικαιώματά τους και η νομική και ηθική θωράκιση της εργοδοτικής ασυδοσίας.

Απέναντι στο θράσος των «γαλάζιων» στελεχών που κλαίνε για τα κέρδη και την ψυχολογία των βιομηχάνων και των μεγαλοεργοδοτών, η απάντηση θα δοθεί εκεί που τρέμουν: στους οργανωμένους ταξικούς αγώνες.

Υ.Γ: Προφανώς το θέμα μας δεν είναι η τηλεπερσόνα που εξαργύρωσε την αναγνωρισιμότητά που απέκτησε από την καθημερινή της τηλεοπτική παρουσία με μια θέση στην ευρωβουλή, λαμβάνοντας 173.530 ψήφους. Αλλωστε κάτι παρόμοιο συνέβη με μια εντελώς άγνωστη γυναίκα, από το Διδυμότειχο. Αυτή η οποία δεν έχει δημοσιεύσει βιογραφικό, δεν έχει συμμετάσχει στα κοινά, δεν έχει δώσει καμία συνέντευξη, εκλέχτηκε στο ευρωκοινοβούλιο, με το κόμμα του Βελόπουλου, επειδή το όνομα της ήταν πρώτο στο ψηφοδέλτιο! Αναφερόμαστε στην 76χρονη Αλεξανδράκη Γαλατώ.

Το πρόβλημα δηλαδή είναι το εκλογικό σώμα που κάνει αυτές τις επιλογές, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.