Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Την άποψή μας ότι στους σύγχρονους ιστορικούς αναθεωρητές και πλαστογράφους της Ιστορίας πρέπει να απαντάμε χωρίς μισόλογα, την έχουμε διατυπώσει πολλές φορές.
Και πρέπει να το κάνουμε τώρα. Γιατί στο διαδίκτυο έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία ιστορικής παραχάραξης. Με ψέματα, μισές αλήθειες, επιλεκτικές «πηγές» και την παλιά δοκιμασμένη συνταγή: λέγε, λέγε, κάτι θα μείνει.
Και το πιο επικίνδυνο είναι ότι αυτή η προπαγάνδα απευθύνεται κυρίως σε νέους ανθρώπους που δεν έχουν ούτε τις γνώσεις ούτε την ιστορική εμπειρία για να ξεχωρίσουν το ντοκουμέντο από το κατασκευασμένο αφήγημα.
Κάποιες φορές, βέβαια, αυτά που γράφουν είναι τόσο εξωφρενικά, που πραγματικά δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις αν πρέπει να γελάσεις ή να οργιστείς με τις απιθανότητες που γράφουν.
Αφορμή για το σημερινό μας σχόλιο ένα e-mail που μας έστειλε αναγνώστης, παραπέμποντάς μας σε ανάρτηση λογαριασμού στο Χ με το ψευδώνυμο «Αμαλία».
Και τι δε διαβάσαμε σ’ αυτή! Ότι ο Παναγιώτης Στούπας, διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Μελιγαλά, με την επιλογή που έκανε να υπηρετήσει τις κατοχικές δυνάμεις και να εγκληματήσει με θύματα Ελληνες το έκανε γιατί «θέλησε να εκπληρώσει το πατριωτικό του καθήκον»!!
Μάλιστα! Ο Στούπας, λοιπόν, δεν ήταν συνεργάτης των κατακτητών. Ήταν… πατριώτης! Τα Τάγματα Ασφαλείας δεν ήταν ένοπλοι μηχανισμοί που συγκροτήθηκαν με τη στήριξη των κατοχικών αρχών για να χτυπήσουν την Αντίσταση. Ήταν… «εθνικές δυνάμεις»!
Και οι άνθρωποι που κυνηγήθηκαν, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από αυτούς δεν ήταν Έλληνες πατριώτες. Ήταν… «εχθροί του Έθνους»!
Αυτή είναι η ιστορική παραχάραξη γίνεται που επιχειρείται μπροστά στα μάτια μας!
Και επειδή εμείς δεν έχουμε συνηθίσει να απαντάμε στους πλαστογράφους με συνθήματα, αλλά με ντοκουμέντα, ας θυμηθούμε ποιος ήταν ο «πατριώτης» Στούπας.
Ο Παναγιώτης Στούπας, μαζί με τον νομάρχη Μεσσηνίας Δημήτρη (Μίμη) Περρωτή, τον αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου Διονύσιο Παπαδόγγονα και τον διαβόητο Ευάγγελο Μαγγανά, συνδέθηκε με τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας και την αιματηρή καταστολή της Αντίστασης στη Μεσσηνία. Και δεν χρειάζεται να τον «καταδικάσουμε» εμείς. Καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του. Στις 30 Μάη, σαν διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας Μελιγαλά, δήλωνε δημοσίως: «Σας λέγουν ότι συνεργαζόμεθα με τους Γερμανούς. Ναι». Ναι! Το είπε ο ίδιος. Δεν το λέμε εμείς. Δεν το είπε κάποιος μεταγενέστερος ιστορικός. Το είπε ο ίδιος ο Στούπας. Και εξηγούσε ότι οι Γερμανοί τους παρείχαν οπλισμό για την «καταπολέμησιν του κομμουνισμού».
Αυτό είναι το «πατριωτικό καθήκον» που σήμερα επιχειρούν να μας σερβίρουν. Συνεργασία με τους ναζί κατακτητές και ένοπλη δράση εναντίον της Αντίστασης.
Αλλά η «Αμαλία» δεν περιορίζεται στον Στούπα. Πάει να ξεπλύνει και τον Διονύσιο Παπαδόγγονα. Και εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ενδιαφέροντα, αφού είναι γνωστό ότι όχι απλώς ο Παπαδόγκονας ήταν πειθήνιο όργανο των κατακτητών, αλλά έχει δει και το φως της δημοσιότητας το έγγραφο που υπέγραψε στις 20 Ιούλη του 1943, ο με τον Ιταλό συνταγματάρχη Ντάριο Ντομένικο, με αντικείμενο τη συνεργασία για την καταστολή των αντιστασιακών οργανώσεων στην Πελοπόννησο. Μάλιστα μιλώντας ο ίδιος στην Καλαμάτα στις 23 Απρίλη μεταξύ των άλλων, κατά το ρεπορτάζ της εποχής, «ανέπτυξε τας ενεργείας τας οποίας κατέβαλεν εν Αθήναις παρά ταις Γερμανικές αρχές διά την ενίσχυσιν των εθνικών δυνάμεων της χώρας δι’ όπλων και πολεμοφοδίων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού, εξήρε την προθυμίαν και την κατανόησιν την οποία συνήντησε εκ μέρους αυτής και εξιστόρησε τα της συστάσεως των εθνικών ταγμάτων ασφαλείας».
Και επειδή κάποιοι έχουν κοντή μνήμη, ας θυμηθούμε και κάτι ακόμη.
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, άνθρωπος που ασφαλώς δεν μπορεί να κατηγορηθεί για φιλοκομμουνιστικές διαθέσεις, είχε μιλήσει με ιδιαίτερα σκληρά λόγια για τα Τάγματα Ασφαλείας και τη δράση του Παπαδόγγονα. Ακόμη κι εκείνος αναγνώριζε ότι η δράση τους είχε προκαλέσει τεράστια ζημιά και είχε ενισχύσει την Αντίσταση. Είχε δηλώσει συγκεκριμένα: «Είναι αφάνταστος η ζημία που έγινε εις το εξωτερικόν με την ίδρυσιν των Ταγμάτων», για να προσθέσει ότι «στην Τρίπολη ο Παπαδόγγονας εσκότωσε, εκρέμασε, εδήωσε και το αποτέλεσμα ήταν να πενταπλασιασθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες η δύναμη του ΕΛΑΣ», καθώς και ότι ο Κουρκουλάκος και ο Παπαδόγγονας είχαν επιστρατεύσει μερικούς αλήτες.
Και υπάρχει και το κερασάκι στην τούρτα.
Στις 20 Ιούλη 1944, ο Παπαδόγγονας έστειλε ευχές για τη διάσωση του Αδόλφου Χίτλερ από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του.
Αλλά σήμερα, σύμφωνα με τους σύγχρονους αναθεωρητές, όλα αυτά προφανώς είναι… λεπτομέρειες. Γιατί ο στόχος είναι άλλος: Να αλλάξει ο ένοχος. Να αλλάξει το θύμα. Να ξαναγραφτεί η ιστορία στα καλούπια της δεξιάς.
Και φτάνουμε στην κορύφωση της γελοιότητας.
Η «Αμαλία» γράφει ότι ο Στούπας, επειδή θεώρησε «ατίμωση» την παράδοσή του στους «εχθρούς του Έθνους», αυτοκτόνησε στην Πύλο και πέρασε στο «Πάνθεον των ηρώων του Έθνους».
Εδώ πλέον η Ιστορία σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ένας συνεργάτης των κατοχικών δυνάμεων στο Πάνθεον των ηρώων!
Αν συνεχίσουν έτσι, σε λίγο θα μας πουν ότι οι ναζί ήρθαν στην Ελλάδα για τουρισμό, τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν προσκοπικές οργανώσεις και το ΕΑΜ ήταν… πράκτορας των Γερμανών.
Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί η αναθεωρητική προπαγάνδα. Ξεκινάει με μια «λεπτομέρεια». Μετά αλλάζει έναν χαρακτηρισμό. Ύστερα ξαναγράφει ένα γεγονός. Μετά αντιστρέφει τους ρόλους.
Και στο τέλος ο δοσίλογος γίνεται «πατριώτης» και ο αντιστασιακός «προδότης».
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα. Η Ιστορία δεν είναι πλαστελίνη. Δεν αλλάζει επειδή κάποιοι αποφάσισαν να φτιάξουν ένα καινούργιο αφήγημα για τα social media.
Και η αλήθεια δεν αλλάζει. Μετά την ήττα των ταγματασφαλιτών στον Μελιγαλά, η οργή όσων είχαν υποστεί την τρομοκρατία τους ξέσπασε με ακραίες μορφές. Υπήρξαν εκδικητικές πράξεις, λιντσαρίσματα, συνοπτικές διαδικασίες και εκτελέσεις. Αυτά είναι επίσης κομμάτι της Ιστορίας. Δεν τα κρύβουμε, και τα έχουμε γράψει στον ιστότοπό μας.
Και για την ιστορία. Μετά το στραπάτσο που έπαθαν στην μάχη του Μελιγαλά οι ταγματασφαλίτες, ο Στούπας με τα υπολείμματα της συμμορίας του κατέφυγε στο Κάστρο της Πύλου, καθώς ο κλοιός γύρω του έσφιγγε. Και όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την προοπτική να λογοδοτήσει στον λαό, υποθέτοντας τι τον περιμένει επέλεξε την αυτοκτονία.
Αυτή είναι η ουσία. Όχι το παραμύθι περί «Πανθέου των ηρώων».
Και κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Η Ιστορία είναι πολιτικό όπλο. Και αυτοί που επιχειρούν σήμερα να εμφανίσουν τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το παρελθόν. Ενδιαφέρονται για το σήμερα. Θέλουν να σβήσουν από τη συλλογική μνήμη το γεγονός ότι υπήρξαν Έλληνες που, την ώρα που η χώρα βρισκόταν κάτω από τη ναζιστική μπότα, επέλεξαν να πολεμήσουν τον κατακτητή. Και υπήρξαν άλλοι που επέλεξαν να συνεργαστούν μαζί του.
Αυτή η διάκριση τους ενοχλεί. Γι’ αυτό και προσπαθούν να την εξαφανίσουν. Να κάνουν το μαύρο άσπρο. Να βαφτίσουν τον δοσίλογο «πατριώτη». Να βαφτίσουν τον ταγματασφαλίτη «ήρωα». Να βαφτίσουν τον συνεργάτη των ναζί «εθνικόφρονα». Και να ρίξουν στη λήθη αυτούς που πολέμησαν την Κατοχή.
Ε, όχι, δεν θα τους περάσει. Τουλάχιστον εμείς, σ’ αυτό το μετερίζι, θα προσπαθήσουμε με όσες δυνάμεις έχουμε να τους χαλάσουμε τη δουλειά. Γιατί μπορεί να έχουν αλγόριθμους, ανώνυμους λογαριασμούς, μηχανισμούς προπαγάνδας και άφθονο ψηφιακό μελάνι. Εμείς όμως έχουμε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο για τους πλαστογράφους: τη μνήμη. Και κυρίως έχουμε τα ντοκουμέντα. Τα έγγραφα. Τις υπογραφές. Τις μαρτυρίες.Τις εφημερίδες της εποχής. Τα γεγονότα.
Και αυτά δεν σβήνονται με ένα post στο Χ.
Όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία, δεν θα τους αφήσουμε να το κάνουν ποντάροντας στην ιστορική άγνοια κάποιων νέων ανθρώπων. Γιατί απέναντι στην παραχάραξη υπάρχει μόνο μία απάντηση: Αλήθεια, τεκμήρια και μνήμη.
0 Comments