Σήμερα, 9 Οκτώβρη, η χριστιανική παράδοση τιμά τη μνήμη του «Δικαίου Λωτ». Για την επίσημη θεολογία, η μέρα είναι μια απλή επέτειος. Είναι όμως και μια ευκαιρία να αναδείξουμε πώς η δομική φαλλοκρατία του χριστιανικού οικοδομήματος επιστρατεύτηκε ανά τους αιώνες για να παραγράψει τα βιβλικά «όργια» των ανδρών, ενοχοποιώντας μόνιμα τη γυναίκα.

Ο μισογυνισμός της Χριστιανικής θρησκείας δεν προέκυψε τυχαία. Εχει βαθιές ιδεολογικές ρίζες και έναν συγκεκριμένο αρχιτέκτονα: τον Απόστολο Παύλο. Ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια της έμφυλης υποταγής, μετατρέποντας τη χριστιανική διδασκαλία σε ένα αυστηρά ανδροκρατούμενο εργαλείο εξουσίας.

Οι επιστολές του Παύλου αποτελούν το μανιφέστο της πατριαρχικής καταπίεσης:

• «Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» (Εφεσίους 5:33): Η θεσμοθέτηση της γυναικείας υποταγής ως θεϊκή εντολή.

• «Γυνή εν ησυχία μανθανέτω εν πάση υποταγή· διδάσκειν δε γυναικί ουκ επιτρέπω, ουδέ αυθεντείν ανδρός» (Α’ Τιμόθεον 2:11-12): Η πλήρης φίμωση της γυναίκας στον δημόσιο και εκκλησιαστικό βίο. Η γυναίκα οφείλει να σωπαίνει και να υπακούει.

• Η ενοχή της Εύας: Ο Παύλος ξεκαθαρίζει ότι ο Αδάμ δεν εξαπατήθηκε, αλλά «η γυνή απατηθείσα εν παραβάσει γέγονε». Η γυναίκα, επομένως, κουβαλά το αιώνιο στίγμα της πηγής της αμαρτίας.

Αιώνες αργότερα, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος πήρε τη σκυτάλη από τον Παύλο και απογείωσε τη μισογυνική ρητορική, μετατρέποντάς τη σε καθημερινό κήρυγμα μίσους και υποτίμησης. Τα γραπτά του για το γυναικείο φύλο σοκάρουν με την εμπάθειά τους: «Τι άλλο είναι η γυναίκα παρά μια αναγκαία κακία, ένας φυσικός πειρασμός, μια επιθυμητή συμφορά, ένας οικιακός κίνδυνος, μια θανάσιμη γοητεία;».

Για τον Χρυσόστομο, η γυναίκα είναι ένα ον κατώτερο, μια «παγίδα» για τον άνδρα. Την περιγράφει ως «εύκολη στο να εξαπατηθεί, πηγή ακολασίας, γεμάτη μικροπρέπεια», ενώ αφιερώνει αμέτρητες σελίδες για να καταγγείλει τον στολισμό της, απαιτώντας να παραμένει κλεισμένη στο σπίτι, αόρατη και υποταγμένη στον άνδρα-ιδιοκτήτη.

Πώς συμπεριφέρεται, όμως, αυτός ο ίδιος σκληρός τιμητής της ηθικής απέναντι στα πεπραγμένα ενός άνδρα; Εδώ αποκαλύπτεται όλη η υποκρισία του φαλλοκρατικού συστήματος.

Στη Γένεση (19:6-8), ο Λωτ, προκειμένου να προστατεύσει τους δύο άνδρες φιλοξενούμενούς του από τον όχλο των Σοδόμων, προσφέρει τις δύο παρθένες κόρες του για να τις κακοποιήσει. Η αφήγηση είναι ανατριχιαστική: για να προστατευθούν οι άνδρες, (αγγέλους τους ονομάζει το θρησκευτικό παραμύθι) οι γυναίκες μπορούν να θυσιαστούν.

Αυτό είναι το πρώτο ηθικό σκάνδαλο της ιστορίας. Η ασφάλεια των ανδρών τοποθετείται πάνω από τη σωματική ακεραιότητα των γυναικών. Οι κόρες δεν αντιμετωπίζονται ως αυτόνομα ανθρώπινα πρόσωπα, με δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια, αλλά ως μέσα που ο πατέρας μπορεί να προσφέρει για να πετύχει τον σκοπό του.

Η πατριαρχική λογική αποκαλύπτεται εδώ χωρίς κανένα περιτύλιγμα: η γυναικεία ύπαρξη είναι διαθέσιμη προς θυσία όταν διακυβεύονται τα συμφέροντα ή η τιμή των ανδρών.

Και όταν η ιστορία καταλήγει στο περιβόητο «όργιο» της σπηλιάς, όπου ο Λωτ αποκτά παιδιά από τις δύο κόρες του, ο Χρυσόστομος επιστρατεύει μια πρωτοφανή εφευρετικότητα για να τον αθωώσει:
1. Ο άνδρας είναι το θύμα: Ο Λωτ παρουσιάζεται ως ένας άγιος άνθρωπος που έπεσε θύμα της «πανουργίας» των γυναικών. Φταίει το κρασί, φταίει η μέθη, φταίει η γυναικεία φύση που παρασύρει. Ο ίδιος, ως άνδρας και αρχηγός, διατηρεί το «ακαταλόγιστο».

2. Η γυναίκα είναι ο ένοχος: Οι κόρες του, παρά το γεγονός ότι δρούσαν μέσα σε καθεστώς απόλυτου τρόμου πιστεύοντας ότι η ανθρωπότητα είχε καταστραφεί, φορτώνονται όλο το ηθικό βάρος της αιμομιξίας.

Η συμπερίληψη του Λωτ στο χριστιανικό εορτολόγιο ως «Δικαίου» είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα της ταξικής και έμφυλης μεροληψίας της θρησκείας. Από τον Παύλο μέχρι τον Χρυσόστομο, η ιδεολογία της Εκκλησίας χτίστηκε πάνω στην υποτίμηση της γυναίκας.
Για το φαλλοκρατικό κατεστημένο, οι άνδρες της εξουσίας και της «πίστης» δικαιούνται πάντα ένα ιστορικό πλυντήριο για τα εγκλήματά τους, ενώ οι γυναίκες καταδικάζονται να κουβαλούν την αιώνια ενοχή. Και το παραμύθι του Λωτ δεν είναι παρά η χριστιανική “ιερά” αντίληψη της ανδρικής ασυλίας και της μισογυνικής λογικής της θρησκείας.