Η ιστορία της 13ης Οκτώβρη 1307 δεν είναι μια ιστορία για προκαταλήψεις, γρουσουζιά και μεταφυσικά φαινόμενα. Είναι η καταγραφή μιας από τις πιο άγριες, κυνικές και συντονισμένες κρατικές εκκαθαρίσεις της μεσαιωνικής Ευρώπης. Τότε με εντολή του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ’ του Ωραίου, χιλιάδες μέλη του Τάγματος των Ναϊτών συλλαμβάνονται, βασανίζονται απάνθρωπα και οδηγούνται στην πυρά. Κι αυτό για να λεηλατήσει τα πλούτη τους.

Πίσω από το θρησκευτικό προπέτασμα καπνού και τις κατασκευασμένες κατηγορίες για «αίρεση», «ειδωλολατρία» και «ομοφυλοφιλία», κρυβόταν η διαχρονική αλήθεια της ταξικής και πολιτικής επιβίωσης: τα οικονομικά συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Τα προσχήματα δηλαδή που βρίσκει για να εξαπολύει στρατιωτικές επεμβάσεις και αιματηρούς πολέμους με αποκλειστικό σκοπό να εξυπηρετηθούν οικονομικά συμφέροντα.

Για να δικαιολογηθεί μια μαζική εξόντωση στα μάτια της κοινωνίας, η εξουσία χρειάζεται πάντα ένα ισχυρό ιδεολογικό αφήγημα.

Ας κάνουμε, λοιπόν μια σχετική αναφορά, αφού όπως διαβάζουμε σαν σήμερα  το 1307 με εντολή του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου του Ωραίου, συλλαμβάνονται ο Μέγας Διδάσκαλος και χιλιάδες μέλη του Τάγματος των Ναϊτών. Υποβάλλονται σε βασανιστήρια και «ομολογούν» ότι είναι αιρετικοί, ενώ λίγους μήνες αργότερα θα καούν στην πυρά. Είναι Παρασκευή και 13 και από τότε αυτή η μέρα θεωρείται ότι φέρνει γρουσουζιά.

Τον 14ο αιώνα, το απόλυτο όπλο μαζικής χειραγώγησης ήταν η θρησκεία. Ο Φίλιππος ο Ωραίος, σε απόλυτη συνεργασία με μια ελεγχόμενη από τον ίδιο Παπική αυλή, «έντυσε» την κρατική τρομοκρατία με τον μανδύα της κάθαρσης.
Οι Ναΐτες, που μέχρι χθες θεωρούνταν οι «στρατιώτες του Χριστού», βαφτίστηκαν μέσα σε μια νύχτα εχθροί της πίστης. Τα βασανιστήρια χρησιμοποιήθηκαν ως το επίσημο εργαλείο για την απόσπαση «ομολογιών», οι οποίες στη συνέχεια νομιμοποιούσαν τις εκτελέσεις. Η μέθοδος είναι γνώριμη σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας: αποανθρωποποίηση του αντιπάλου, κατασκευή εσωτερικού εχθρού και παρουσίαση της εκκαθάρισης ως πράξη δικαιοσύνης.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, βρισκόταν στα λογιστικά κατάστιχα του γαλλικού στέμματος. Το Τάγμα των Ναϊτών δεν ήταν απλώς ένας στρατιωτικός μηχανισμός· ήταν η πρώτη πολυεθνική τράπεζα της Ευρώπης. Διέθετε τεράστια ακίνητη περιουσία, φορολογικές απαλλαγές και, κυρίως, λειτουργούσε ως ο βασικός δανειστής των Ευρωπαίων μοναρχών.

Ο Φίλιππος ο Ωραίος ήταν χρεωμένος μέχρι τον λαιμό στους Ναΐτες λόγω των συνεχών και δαπανηρών πολέμων του. Τα κρατικά ταμεία της Γαλλίας ήταν άδεια. Ο βασιλιάς είχε δύο επιλογές: είτε να αποπληρώσει τα τεράστια χρέη του, χάνοντας την πολιτική του κυριαρχία, είτε να εξαφανίσει τον δανειστή του. Επέλεξε το δεύτερο.

Με την εξόντωση των Ναϊτών, ο Φίλιππος πέτυχε με έναν σμπάρο πολλά τρυγόνια:

• Διέγραψε μονομερώς όλο το δημόσιο χρέος της Γαλλίας προς το Τάγμα.
• Κατάσχεσε και οικειοποιήθηκε τον μυθικό πλούτο, τα χρυσά αποθέματα και τις γαίες τους.
• Συγκέντρωσε όλη την εξουσία στα χέρια του, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όποιον άλλον τολμούσε να αμφισβητήσει την οικονομική παντοδυναμία του στέμματος.

Η τραγωδία των Ναϊτών δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τον κανόνα της ιστορικής εξέλιξης. Από τις Σταυροφορίες και το Κυνήγι των Μαγισσών, μέχρι τους σύγχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον έλεγχο των αγορών, το μοτίβο παραμένει απαράλλακτο.
Όταν τα οικονομικά συμφέροντα των λίγων απειλούνται ή όταν παρουσιάζεται η ευκαιρία για νέα συσσώρευση πλούτου, οι μηχανισμοί της εξουσίας εφευρίσκουν «ανθρωπιστικές κρίσεις», «απειλές για την εθνική ασφάλεια», «εκδημοκρατισμούς» ή «αιρέσεις». Οι πόλεμοι και οι εκκαθαρίσεις δεν ξεκινούν ποτέ από ιδεολογική ρομαντικότητα· ξεκινούν από τα οικονομικά επιτελεία και καταλήγουν στα πεδία των μαχών και στα ικριώματα.

Η Παρασκευή και 13 του 1307 μας θυμίζει ότι πίσω από κάθε «κατάρα» και πίσω από κάθε μεγάλο «ιδεολογικό» διωγμό, κρύβεται πάντα η μυρωδιά του κέρδους, της αρπαγής και της κυνικής διατήρησης της εξουσίας με κάθε κόστος.