Από την Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης και τον Τύρναβο μέχρι την Κάτω Τούμπα, οι εργαζόμενοι και οι συλλογικότητες αλληλεγγύης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να μην πεταχτούν ηλικιωμένοι άνθρωποι στον δρόμο. Τρεις υποθέσεις μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα αποκαλύπτουν το σκληρό πρόσωπο της εμπορευματοποίησης της κατοικίας, αλλά και τη δύναμη της συλλογικής αντίστασης.
Ηλιούπολη: Προσωρινή αναστολή της έξωσης 92χρονης με αναπηρία 87%
Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, εργατικά σωματεία και πολίτες κινητοποιήθηκαν στην Ηλιούπολη Θεσσαλονίκης, προκειμένου να αποτρέψουν την έξωση μιας 92χρονης γυναίκας, μητέρας έξι παιδιών, με πιστοποιημένη αναπηρία 87%.
Η ηλικιωμένη, χαμηλοσυνταξιούχος, κινδύνευε να χάσει την πρώτη και μοναδική κατοικία της, στην οποία ζει επί δεκαετίες. Το σπίτι είχε περάσει στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας μετά από πλειστηριασμό το 2021, λόγω δανειακής οφειλής που συνδεόταν με δύο παιδιά της.
Η κινητοποίηση έφερε αποτέλεσμα: η προγραμματισμένη έξωση αναβλήθηκε και η απομάκρυνσή της από το σπίτι δεν πραγματοποιήθηκε εκείνη την ημέρα.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί μια σημαντική, έστω προσωρινή, νίκη της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ο αγώνας, ωστόσο, δεν έχει τελειώσει, καθώς παραμένει ανοιχτό το ζήτημα της οριστικής προστασίας της κατοικίας της.
Τύρναβος: Στο πλευρό ηλικιωμένου ζευγαριού απέναντι στα funds
Μια ανάλογη υπόθεση ήρθε στο προσκήνιο, χτες, Κυριακή 1 Νοέμβρη, αυτή τη φορά στον Τύρναβο.
Όπως έγινε γνωστό μέσα από παρέμβαση του Ρουβίκωνα, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, το οποίο αποτελεί την πρώτη και μοναδική κατοικία του.
Η υπόθεση εντάσσεται στο ευρύτερο κύμα απώλειας κατοικιών μέσα από διαδικασίες που κινούνται από τράπεζες και εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων.
Ο Ρουβίκωνας δήλωσε την αλληλεγγύη του στο ζευγάρι, ξεκαθαρίζοντας ότι παραμένει σε επαγρύπνηση απέναντι σε οποιαδήποτε εξέλιξη απειλήσει την παραμονή του στο σπίτι.
Το μήνυμα είναι σαφές: οι άνθρωποι που βρίσκονται αντιμέτωποι με την απώλεια της κατοικίας τους δεν πρέπει να μένουν μόνοι απέναντι σε ισχυρούς οικονομικούς μηχανισμούς.
Κάτω Τούμπα: Κινητοποίηση για να μην πεταχτεί στον δρόμο ηλικιωμένο ζευγάρι
Σήμερα το πρωί, Δευτέρα 2 Νοέμβρη, νέο μέτωπο αλληλεγγύης άνοιξε στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης.
Εργατικά σωματεία, συλλογικότητες και πολίτες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Ένωσης Ενοικιαστών Θεσσαλονίκης και της Επιτροπής Εργατικών Σωματείων ενάντια στους πλειστηριασμούς, συγκεντρωμένοι έξω από κατοικία στην οδό Καππαδοκίας 64, για να αποτρέψουν την έξωση ενός ζευγαριού 77 και 75 ετών.
Πρόκειται για δύο χαμηλοσυνταξιούχους, πολιτικούς πρόσφυγες από την Τσεχοσλοβακία, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν την πρώτη και μοναδική κατοικία τους.
Η οικογενειακή τους περιπέτεια συνδέεται με στεγαστικό δάνειο ύψους 145.000 ευρώ που είχε λάβει ένας από τους γιους τους, με τον πατέρα να αναλαμβάνει ρόλο εγγυητή. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του TheOpinion, η οφειλή διογκώθηκε στις 280.000 ευρώ, ενώ το ακίνητο του ηλικιωμένου ζευγαριού εκποιήθηκε το 2021 έναντι 85.000 ευρώ.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δραματική εξαιτίας της υγείας του 77χρονου, ο οποίος δίνει μάχη με τον καρκίνο, υποβάλλεται σε θεραπεία, αντιμετωπίζει άνοια και έχει υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό επεισόδιο.
Οι συγγενείς υποστηρίζουν ότι ενημερώθηκαν μόλις τρεις ημέρες πριν από την προγραμματισμένη έξωση. Η οικογένεια έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη, με την εκδίκαση της έφεσης να έχει προσδιοριστεί για τις 7 Μαρτίου.
Η παρουσία των συγκεντρωμένων είχε στόχο να εμποδίσει την απομάκρυνση των ηλικιωμένων πριν ολοκληρωθεί η δικαστική διαδικασία. Κατά την άφιξη της δικαστικής επιμελήτριας σημειώθηκε ένταση, ενώ η κινητοποίηση συνεχιζόταν σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα ρεπορτάζ.
Μέχρι τη δημοσίευση των σχετικών αναφορών, δεν είχε επιβεβαιωθεί οριστικά η έκβαση της κινητοποίησης.
Τρία περιστατικά, ένα κοινό πρόβλημα
Οι τρεις υποθέσεις δεν είναι απλώς τρεις ανθρώπινες ιστορίες που προκαλούν θλίψη και αγανάκτηση.
Αποκαλύπτουν μια κοινωνική πραγματικότητα στην οποία η κατοικία αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο ως εμπόρευμα, ενώ οι άνθρωποι που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις βρίσκονται αντιμέτωποι με την απώλεια του ίδιου τους του σπιτιού.
Τράπεζες, funds και εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων κινούνται μέσα σε ένα θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει την αναγκαστική εκποίηση περιουσιών. Και όταν απέναντί τους βρίσκονται ηλικιωμένοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας ή οικογένειες που δοκιμάζονται οικονομικά, οι κοινωνικές συνέπειες είναι συντριπτικές.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη λειτουργία των αγορών και την επίκληση των συμβατικών υποχρεώσεων. Η προστασία της κατοικίας, ιδιαίτερα για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, είναι ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης.
0 Comments