Η ποιο προσοδοφόρα δουλειά είναι “επάγγελμα πρώην κομμουνιστής”, ήταν η σαρκαστική ατάκα που κυκλοφορούσε κάποτε και μιλούσε σκωπτικά για το πώς σταδιοδρόμησαν επαγγελματικά κάποια άτομα που είχαν θητεύσει σε κομμουνιστικές οργανώσεις και στην συνέχεια αποκήρυξαν τις πεποιθήσεις τους.
Το γράφουμε αυτό, επειδή μέσα από τον διάλογο που ακολούθησε την ανάρτηση του Παύλου Πολάκη στο Facebook μάθαμε ότι ο Γιώργος Πιτσιλής, διοικητής της ΑΑΔΕ, απολαμβάνει διακομματική αποδοχή. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας, ο Πιτσιλής διορίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλία των Χουλιαράκη και Κουτεντάκη, και διατηρήθηκε στη θέση του από τη Νέα Δημοκρατία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει η εμπλοκή του Φραγκίσκου Κουτεντάκη, όπως την περιγράφει ο Πολάκης. Πρόκειται για ένα πρόσωπο που έχει διανύσει μια εντυπωσιακή πολιτική διαδρομή, η οποία δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Στα φοιτητικά του χρόνια, όταν σπούδαζε οικονομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ο Κουτεντάκης εμφανιζόταν ως δυναμικό στέλεχος της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση και μαχητικός αγωνιστής των ΕΑΑΚ. Η πολιτική του ταυτότητα παρέπεμπε τότε στον μαρξισμό-λενινισμό και στην αντικαπιταλιστική Αριστερά.
Μετά την αποφοίτησή του, όμως, η διαδρομή του πήρε διαφορετική κατεύθυνση. Εντάχθηκε στο περιβάλλον του ΣΥΡΙΖΑ και, από το 2012, συμμετείχε στην ομάδα που διαμόρφωνε το οικονομικό πρόγραμμα του κόμματος υπό τον Γιάννη Δραγασάκη.
Η μετέπειτα ανέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή. Τον Φλεβάρη του 2015 ανέλαβε προϊστάμενος του Οικονομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, ενώ το 2018 τοποθετήθηκε επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, ύστερα από πρόταση του τότε προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση.
Από την αντικαπιταλιστική ρητορική των φοιτητικών χρόνων, στους διαδρόμους της κυβερνητικής εξουσίας και στους θεσμούς διαχείρισης της οικονομικής πολιτικής.
Η περίπτωση Κουτεντάκη επαναφέρει ένα διαχρονικό ερώτημα για την Αριστερά: πόσο εύκολα οι ριζοσπαστικές διακηρύξεις μετατρέπονται σε διαπιστευτήρια πολιτικής ανέλιξης και πόσο γρήγορα η αμφισβήτηση του συστήματος δίνει τη θέση της στη διαχείρισή του;
Και, βέβαια, η υπόθεση της ΑΑΔΕ αναδεικνύει κάτι ακόμη: τη συνέχεια του κρατικού μηχανισμού και τη δυνατότητα διαφορετικών κυβερνήσεων να διατηρούν στις ίδιες θέσεις πρόσωπα που υπηρετούν κρίσιμες λειτουργίες του. Εκεί όπου η κομματική αντιπαράθεση εμφανίζεται ως αδυσώπητη, η διαχείριση της εξουσίας μπορεί να αποδεικνύεται πολύ πιο συναινετική.
0 Comments