Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών παραγόντων που, επειδή έχουν αποτύχει επανειλημμένα να αποκτήσουν οποιαδήποτε σοβαρή κοινωνική ή πολιτική επιρροή, επιχειρούν να επιβιώσουν στον δημόσιο λόγο προκαλώντας με κάθε τρόπο. Ο Θάνος Τζήμερος ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία.

Η τελευταία του ανάρτηση, με αφορμή την εκλογική συμπεριφορά των γυναικών και των μαύρων ψηφοφόρων στις ΗΠΑ, είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της πολιτικής και ιδεολογικής παρακμής.

Με περισσή αλαζονεία, ο αυτοανακηρυγμένος εκπρόσωπος του «ορθολογισμού» επιχειρεί να εξηγήσει την πολιτική στάση των γυναικών μέσα από ένα αρρωστημένο πλέγμα σεξιστικών στερεοτύπων. Οι γυναίκες, σύμφωνα με τη συλλογιστική του, είναι υποχείρια της θρησκείας, της αναπαραγωγής, της ανδρικής επιθυμίας και μιας υποτιθέμενης ανάγκης να ευνουχίζουν συμβολικά τους άντρες.

Δύσκολα θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε λίγες γραμμές τόσος κοινωνικός συντηρητισμός, τόση περιφρόνηση για τη γυναικεία αυτονομία και τόση περιφρόνηση για το δικαίωμα των ανθρώπων να αποφασίζουν οι ίδιοι για τη ζωή τους.

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά παρουσιάζονται ως προϊόν πολιτικής ανάλυσης και κοινωνικής παρατήρησης. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια παρωχημένη πατριαρχική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η γυναίκα οφείλει να χωρέσει σε έναν προκαθορισμένο ρόλο και, όταν διεκδικεί την ανεξαρτησία της, πρέπει κάποιος να της εξηγήσει ότι το κάνει από ιδεολογική σύγχυση ή ψυχολογική ανεπάρκεια.

Αυτός είναι ο πυρήνας του κοινωνικού σκοταδισμού: να μην μπορείς να αποδεχτείς ότι οι γυναίκες είναι αυτόνομες προσωπικότητες, με δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις, κοινωνικές διεκδικήσεις και δικαιώματα, χωρίς να χρειάζεται να απολογούνται σε κανέναν.

Και κάπου εδώ αποκαλύπτεται η μεγάλη υποκρισία του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Ο νεοφιλελευθερισμός τους διακηρύσσει την ατομική ελευθερία όταν πρόκειται για την αγορά, την επιχειρηματική ασυδοσία και την απορρύθμιση της εργασίας. Όταν, όμως, η ελευθερία αφορά το σώμα, τη σεξουαλικότητα, τις κοινωνικές σχέσεις και τη χειραφέτηση των γυναικών, τότε επιστρατεύονται τα πιο αναχρονιστικά πατριαρχικά στερεότυπα.

Ο Τζήμερος δεν είναι απλώς ένας μισογύνης που προκαλεί για να εξασφαλίσει λίγα λεπτά δημοσιότητας. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αναδεικνύει μια ολόκληρη ιδεολογική αντίληψη: οικονομικός νεοφιλελευθερισμός για τους ισχυρούς, κοινωνικός αυταρχισμός για τους υπόλοιπους.

Και κάτι τελευταίο: Οι γυναίκες δεν χρειάζονται ούτε πολιτικούς κηδεμόνες ούτε επίδοξους ερμηνευτές της ψυχολογίας τους. Έχουν κατακτήσει με αγώνες το δικαίωμα να αποφασίζουν, να διεκδικούν, να ψηφίζουν και να καθορίζουν οι ίδιες τη ζωή τους.

Αυτό ακριβώς φαίνεται πως ενοχλεί περισσότερο τους νοσταλγούς μιας κοινωνίας όπου οι γυναίκες έπρεπε να γνωρίζουν τη θέση τους.

Ο κοινωνικός Μεσαίωνας, όσο κι αν προσπαθεί να εμφανιστεί με κοστούμι, γραβάτα και φιλελεύθερη φρασεολογία, δεν παύει να είναι κοινωνικός Μεσαίωνας.