Μια χαρακτηριστική περίπτωση για το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί του αστικού κράτους, όταν έχουν να χειριστούν υποθέσεις που αφορούν την εγκληματική συμπεριφορά των ανδρών των κατασταλτικών μηχανισμών, είναι η περίπτωση του Γιάννη Καυκά.

Τηλεγραφικά η περίπτωση του. Ηταν 11 Μάη 2011, όταν ο διαδηλωτής Γιάννης Καυκάς τραυματίστηκε βαρύτατα, κατά την επίθεση των γεννιτσάρων πραιτοριανών των ΜΑΤ εναντίον μπλοκ διαδηλωτών στην αρχή της οδού Πανεπιστημίου, στο ύψος των οδών Βουκουρεστίου και Αμερικής.
Μεταφέρεται ετοιμοθάνατος στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας στο οποίο νοσηλεύτηκε επί 19 ημέρες, τις περισσότερες από τις οποίες σε βαθύ λήθαργο στην εντατική. Τελικά κερδίζει την μάχη με την ζωή.

Η συνήγορός του Αντωνία Λεγάκη καταγγέλλει ότι “είναι σαφές για εμάς ότι υπήρξε μια εντολή που κατέτεινε ότι θέλαν να προκαλέσουν θανατηφόρο αποτέλεσμα προκειμένου όλος αυτός ο κόσμος να τρομοκρατηθεί και να μη ξανακατέβει σε διαδήλωση. Δεν είναι δηλαδή τυχαίος ούτε ο τραυματισμός του Καυκά, ούτε ο τραυματισμός τόσων άλλων διαδηλωτών που ευτυχώς δεν κινδύνευσαν”.

Και εδώ έχει την σημασία του να κάνουμε μια παρένθεση. Την εποχή αυτή που η χώρα μας συγκλονιζόταν από πανεργατικές διαδηλώσεις υπουργός μπάτσων και καταστολής ήταν Χρήστος Παπουτσής και από τους κύριους υπεύθυνους γιατί στην απόπειρα ανθρωποκτονίας του Γ. Καυκά δεν τιμωρήθηκε τιμωρήθηκε κανένας μπάτσος (Θα αναφερθούμε στην συνέχεια γι’ αυτό).

Ας θυμηθούμε μια δήλωσή του:

«Δεν θα επιτρέψουμε να εγκλωβιστεί η Ελλάδα στο φαύλο κύκλο της βίας και της ανομίας. Αυτή είναι η υποχρέωση κάθε δημοκρατικής κυβέρνησης προς την κοινωνία… Η νόμιμη άσκηση κρατικής βίας αποτελεί μέσο επιβολής του νόμου σε κάθε σύγχρονο κράτος…. Για να μην τίθενται σε κίνδυνο ευρύτερα η ευταξία και η ευνομία εξαιτίας παρατεταμένων κοινωνικών κρίσεων.»,

Χ. Παπουτσής, 5-7-2011, Ημερησία

H δήλωση του τότε υπουργού ΠροΠο αυτή την χρονική περίοδο με τις μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις “μεταφράστηκε” από την ένστολη αλητεία ότι έχει το πράσινο φως να μακελεύει διαδηλωτές, με χαρακτηριστική την περίπτωση του δημοσιογράφου Μανώλη Κυπραίου ο οποίος έχασε την ακοή του σε ποσοστό 100% (πλήρης κώφωση), από χειροβομβίδα κρότου -λάμψης που εκτόξευσε στοχευμένα εναντίον του ματατζής.

Επανερχόμαστε τώρα στην περίπτωση απόπειρας ανθρωποκτονίας από μπάτσους στον διαδηλωτή Γιάννη Καυκά.

Μετά τον σάλο που δημιουργείται ο τότε υπουργός Χ. Παπουτσής, έκανε τις αναμενόμενες δηλώσεις περί “άπλετου φως στην υπόθεση”, διατάχτηκε μια προσχηματική ΕΔΕ και μια αυτεπάγγελτη εισαγγελική έρευνα. Το αποτέλεσμα μηδέν. Κανείς μπάτσος απ’ όσους εξετάστηκαν δεν γνώριζε τίποτα, ενώ μια κάμερα ασφαλείας τράπεζας που θεωρητικά έπρεπε να είχε καταγράψει το περιστατικό είχε “περιέργως” χαλάσει δυο μέρες πριν το περιστατικό, όπως δήλωσε ο υπεύθυνος του συγκεκριμένου τραπεζικού υποκαταστήματος.

Η υπόθεση πήγε στο αρχείο, κανείς απ’ τους επίδοξους μπάτσους δολοφόνους του Γιάννη δεν κατηγορήθηκε και προφανώς κυκλοφορούν ανάμεσα μας.

Ο Γ. Καυκάς όμως δεν το άφησε έτσι. Κατέθεσε αγωγή εναντίον του Δημοσίου, ώστε να αναγνωριστούν οι κρατικές ευθύνες στην απόπειρα δολοφονίας του και να του καταβληθεί αποζημίωση.  Μετά από πολυετή δικαστικό αγώνα, το Νοέμβρη του 2003 το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών δικαίωσε τελεσίδικα τον Γιάννη Καυκά, επιδικάζοντάς του το ποσό των 100.000 ευρώ ως αποζημίωση για τον σοβαρό τραυματισμό του από τις δυνάμεις των ΜΑΤ.

Τα αντανακλαστικά του κράτους τα … αναμενόμενα σ’ αυτές τις περιπτώσεις

Πάμε να δούμε την συνέχεια από ανάρτηση που έκανε σήμερα 4 Νοέμβρη το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις:

Στις 9 Νοεμβρίου 2026 ο συνάδελφος Γιάννης Καυκάς, θα βρεθεί ξανά στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ στη διαδήλωση της 11ης Μαΐου 2011, το Ελληνικό Δημόσιο συνεχίζει να επιδιώκει την ανατροπή των αποφάσεων που αναγνώρισαν την ευθύνη του για τον βαρύ τραυματισμό του.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, το κράτος εξακολουθεί να υπερασπίζεται όχι μόνο τους φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης αλλά συνολικά το καθεστώς ατιμωρησίας της αστυνομικής βίας…

Ακολούθησαν χρόνια συγκάλυψης και καθυστερήσεων.

Πρώτα ήρθε το απαλλακτικό βούλευμα που έκλεισε την ποινική διαδικασία χωρίς καμία καταδίκη. Παρά τις φωτογραφίες, τους μάρτυρες, τα στοιχεία και το γεγονός ότι ένας άνθρωπος βρέθηκε σε προθανάτια κατάσταση από χτύπημα των ΜΑΤ στο κέντρο της Αθήνας, το κράτος “δεν μπόρεσε” να βρει κανέναν υπεύθυνο.

Στη συνέχεια ακολούθησαν χρόνια αναμονής στα διοικητικά δικαστήρια. Χρειάστηκαν σχεδόν δέκα χρόνια μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση στο Διοικητικό Πρωτοδικείο και ακόμη περισσότερος χρόνος μέχρι την απόφαση του Εφετείου που επιβεβαίωσε την ευθύνη του Δημοσίου και αύξησε την αποζημίωση.

Και ακόμη και τότε, το ίδιο το Ελληνικό Δημόσιο επέλεξε να συνεχίσει μέχρι τέλους τη δικαστική εξόντωση του συναδέλφου αντί να αναλάβει την ευθύνη.

Μόνο στο Συμβούλιο της Επικρατείας η υπόθεση έχει ήδη αναβληθεί τρεις φορές.

Τρεις φορές η εκδίκαση μετατέθηκε. Τρεις φορές η αναμονή έγινε κομμάτι της τιμωρίας.
Τρεις φορές επιβεβαιώθηκε ότι η καθυστέρηση είναι μέρος της ίδιας της κρατικής διαχείρισης της δικαιοσύνης.
Τρεις φορές επιβεβαιώθηκε ότι για τους μηχανισμούς της εξουσίας η καθυστέρηση δεν είναι δυσλειτουργία αλλά εργαλείο φθοράς.

Η δική του υπόθεση δεν είναι εξαίρεση. Είναι κομμάτι μιας μακράς ιστορίας κρατικής βίας και κοινωνικού ελέγχου.
Είναι η ίδια αλυσίδα που συνδέει τη δική του υπόθεση με τον ξυλοδαρμό και τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου, με βασανισμούς μέσα σε αστυνομικά τμήματα, με δολοφονίες μεταναστών και Ρομά, με επιθέσεις σε διαδηλωτές, φοιτητές και αγωνιζόμενους ανθρώπους.
Κάθε φορά το ίδιο μοτίβο:κρατική βία, συγκάλυψη, ΕΔΕ, αναβολές, αθωώσεις και τελικά λήθη.
Όμως δεν πρόκειται για “παρεκτροπές”.Πρόκειται για τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας της εξουσίας.

Η αστυνομική βία δεν είναι εξαίρεση της δημοκρατίας τους. Είναι οργανικό στοιχείο της. Είναι ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο επιβάλλεται η κοινωνική πειθάρχηση όταν οι από κάτω αντιστέκονται.

Γι’ αυτό και στις 9 Νοεμβρίου δεν δικάζεται μόνο μια αποζημίωση.

Δικάζεται το δικαίωμα του κράτους να χτυπά, να σακατεύει και μετά να μην λογοδοτεί ποτέ.
Δικάζεται η ίδια η δυνατότητα να κατονομάζουμε τη βία της εξουσίας ως αυτό που πραγματικά είναι.

Απέναντι στη λήθη, τη συγκάλυψη και τον φόβο, επιμένουμε στη μνήμη, τη συλλογική αντίσταση και την
αλληλεγγύη.

Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται.

Γιατί η δικαιοσύνη δεν απονέμεται από τους θεσμούς της εξουσίας — κατακτιέται μέσα στους κοινωνικούς αγώνες.

Καμία ειρήνη με την κρατική βία.
Καμία λήθη.
Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις
Σηστού 7, Αθήνα, ΤΚ 10445