Αν κάτι αποδεικνύει η επανεμφάνιση του Γρηγόρη Δημητριάδη στο πολιτικό προσκήνιο, είναι ότι ορισμένοι άνθρωποι της εξουσίας μπορεί να απομακρύνονται προσωρινά από τις επίσημες θέσεις τους, αλλά δεν εγκαταλείπουν ποτέ τα δίκτυα, τις φιλοδοξίες και τους μηχανισμούς που τους ανέδειξαν.

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς μαγειρεύει το σκοτεινό επιτελείο του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού. Εκείνο που ξέρουμε, όμως, είναι ότι πρόκειται για το πρόσωπο που έχει συνδέσει το όνομά του με μία από τις μεγαλύτερες υποθέσεις θεσμικής εκτροπής των τελευταίων χρόνων: το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Άλλωστε, ο ίδιος είχε περιγράψει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο τον πολιτικό του ρόλο, λέγοντας ότι «έφαγε τη σφαίρα για να μην τη δεχθεί το αφεντικό». Μια φράση που συμπυκνώνει ολόκληρη τη λογική της πολιτικής αυτοπροστασίας: όταν ξεσπάει το σκάνδαλο, κάποιος αναλαμβάνει να βγει μπροστά, ώστε να μείνει στο απυρόβλητο το πραγματικό κέντρο της εξουσίας.

Μόνο που οι πολιτικές ευθύνες δεν εξαφανίζονται με παραιτήσεις, ούτε οι δικαστικές εκκρεμότητες σβήνονται με επικοινωνιακές επιχειρήσεις.

Όπως έχει επισημάνει ο καθηγητής Νομικής στην Οξφόρδη, Παύλος Ελευθεριάδης, ο Γρηγόρης Δημητριάδης εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με εξαιρετικά σοβαρές δικαστικές αιτιάσεις, καθώς παραμένει, σύμφωνα με τη διατύπωσή του, «ακόμα ύποπτος πολύ σοβαρών κακουργημάτων».

Και ενώ η υπόθεση Predator εξακολουθεί να ρίχνει βαριά τη σκιά της πάνω στο πολιτικό σύστημα, έρχεται το δημοσίευμα του «Βηματοδότη» να προσθέσει ένα ακόμη επεισόδιο στο εσωκομματικό σίριαλ της Νέας Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η περιβόητη «Ομάδα Αλήθειας» –ή, όπως την αποκαλούν οι επικριτές της, «Ομάδα Αλητείας»– και ο Γρηγόρης Δημητριάδης φέρονται να συγκροτούν έναν αυτόνομο μηχανισμό επιρροής, ένα «κόμμα μέσα στο κόμμα», με βλέψεις στον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αποκαλυπτική: Από τη μία, ο «ανιψιός» του πρωθυπουργού, ο άνθρωπος που βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης των υποκλοπών και αποχώρησε από το Μέγαρο Μαξίμου, αναλαμβάνοντας τότε την πολιτική ευθύνη της υπόθεσης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εξαντλήθηκαν οι πολιτικές και δικαστικές εκκρεμότητες. Από την άλλη, ένας οργανωμένος επικοινωνιακός μηχανισμός, που έχει συνδεθεί με τη συστηματική διαδικτυακή υπεράσπιση της κυβερνητικής πολιτικής, τις επιθέσεις σε πολιτικούς αντιπάλους και τις επιχειρήσεις απαξίωσης όσων ασκούν κριτική στην κυβέρνηση.

Και τώρα, σύμφωνα με τις πληροφορίες του δημοσιεύματος, οι δύο πλευρές φαίνεται να συναντιούνται σε μια κοινή πολιτική διαδρομή, με αντικείμενο όχι απλώς την επικοινωνιακή υποστήριξη της κυβέρνησης, αλλά την απόκτηση εσωκομματικής ισχύος.

Εδώ, βέβαια, αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί όταν ένας πρώην πανίσχυρος ένοικος του Μαξίμου, που το όνομά του εξακολουθεί να συνδέεται με το σκάνδαλο των υποκλοπών, συναντιέται πολιτικά με έναν μηχανισμό διαδικτυακής προπαγάνδας, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα ελέγχει τη Νέα Δημοκρατία. Είναι και ποια αντίληψη για την πολιτική, την ενημέρωση και τη δημοκρατία επιχειρείται να επιβληθεί.

Προφανώς, στη Νέα Δημοκρατία δεν αρκούνται στους επίσημους κομματικούς μηχανισμούς, στα κυβερνητικά επιτελεία και στα φιλικά μέσα ενημέρωσης. Χρειάζονται και τους δικούς τους διαδικτυακούς στρατούς, τις δικές τους επιχειρήσεις πολιτικής επιρροής και τα δικά τους παράλληλα κέντρα αποφάσεων.

Και κάπως έτσι, το κόμμα που κυβερνά τη χώρα κινδυνεύει να μετατραπεί σε πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα σε διαφορετικά δίκτυα εξουσίας, με κοινό παρονομαστή τη διατήρηση της πολιτικής κυριαρχίας και την προστασία των μηχανισμών τους.

Το πραγματικά ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν είναι αν ο Δημητριάδης επιστρέφει για να πάρει τη ρεβάνς από τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Είναι ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν έχει κλείσει, οι σοβαρές δικαστικές εκκρεμότητες παραμένουν και ο άνθρωπος που εμφανίστηκε κάποτε ως ο πολιτικός «αυτοφωράκιας» του Μαξίμου φέρεται τώρα να επιχειρεί να ξαναχτίσει τη δική του βάση ισχύος.

Με δυο λόγια: εκεί που νομίζαμε ότι είχαμε δει όλο το έργο, φαίνεται πως το σύστημα ετοιμάζει καινούργια παράσταση. Με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τους ίδιους μηχανισμούς και τον ίδιο διακαή πόθο: να παραμένει η εξουσία απρόσβλητη από κάθε έλεγχο.