Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούν πλέον οι «θεσμοί» του αστικού κράτους στην υπόθεση του σκανδάλου των υποκλοπών.
Μετά από 77 μέρες απόλυτης σιωπής και θεσμικής υπνηλίας, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έβαλε σήμερα, 17 Νοέμβρη, και τυπικά «ταφόπλακα» στη μηνυτήρια αναφορά που είχε καταθέσει την 1η Σεπτέμβρη ο εν ενεργεία ανώτερος υπάλληλος της ΕΥΠ, Γιάννης Παπαδόπουλος.
Η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο με διάταξη του εισαγγελέα Ευάγγελου Μπακέλα, χωρίς οι ανακριτικές αρχές να μπουν καν στον κόπο να καλέσουν τον μηνυτή ή τον συνήγορό του, Απόστολο Πόντα, για να καταθέσουν! Έκριναν, δηλαδή, «από μακριά» και χωρίς να εξετάσουν τον άνθρωπο που κρατούσε στα χέρια του κρίσιμα κρατικά μυστικά, ότι… «δεν προέκυψαν νέα στοιχεία»!
Οι καταγγελίες των δικηγόρων και η «ασυγχώρητη αδράνεια»
Το μέγεθος της θεσμικής εκτροπής αποτυπώνεται ανάγλυφα στις παρεμβάσεις των νομικών που χειρίζονται την υπόθεση των υποκλοπών, οι οποίοι είχαν προειδοποιήσει εγκαίρως για τη μεθόδευση:
• Απόστολος Πόντας (συνήγορος του μηνυτή): Από την πρώτη στιγμή της κατάθεσης της μήνυσης, είχε υπογραμμίσει τη χαοτική διαφορά αυτής της υπόθεσης από τις υπόλοιπες. Είχε τονίσει ότι η παγίδευση ενός εν ενεργεία ανώτερου στελέχους της ΕΥΠ –που υπηρετούσε σε ευαίσθητες θέσεις και χειριζόταν απόρρητα δεδομένα– συνιστά ευθεία προσβολή της εθνικής ασφάλειας και αυτοτελές κακούργημα κατασκοπείας. Παράλληλα, είχε ξεκαθαρίσει ότι στόχος της μήνυσης δεν ήταν μια τυπική επανάληψη, αλλά η αποκάλυψη των ηθικών αυτουργών και των συνεργών που έδωσαν την εντολή, πέρα από τους τέσσερις γνωστούς ιδιώτες.
• Ζαχαρίας Κεσσές (συνήγορος θυμάτων των υποκλοπών): Είχε στηλιτεύσει δημόσια την «ασυγχώρητη αδράνεια» του εισαγγελέα Μπακέλα, καταγγέλλοντας ότι δεν ενεργοποιήθηκε ούτε το στοιχειώδες πρώτο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης. Όπως εύστοχα επισημαίνεται από νομικούς κύκλους, αποτελεί πρωτοφανές παράδοξο να απορρίπτεται μια καταγγελία ως «στερούμενη νέων στοιχείων», όταν η ίδια η Εισαγγελία αρνείται να καλέσει τον μηνυτή για να προσκομίσει τα στοιχεία και τις μαρτυρίες του!
Η πρόκληση του «δεδικασμένου»
Το σκεπτικό της αρχειοθέτησης είναι μνημείο νομικού κυνισμού και συγκάλυψης. Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου επικαλείται «οιονεί δεδικασμένο» για το κακούργημα της κατασκοπείας και «εκκρεμοδικία» ενόψει της δίκης σε δεύτερο βαθμό των τεσσάρων «αυτοφωράκηδων» ιδιωτών (Ντίλιαν, Μπίτζιος, Λαβράνος, Χάμου) στις 11 Δεκέμβρη.
Με απλά λόγια:
• Ένα εν ενεργεία υψηλόβαθμο στέλεχος της μυστικής υπηρεσίας της χώρας καταγγέλλει ότι παγιδεύτηκε με το Predator, κάτι που σημαίνει ότι επιχειρησιακά σχέδια και διαβαθμισμένες πληροφορίες εκτέθηκαν σε ιδιώτες και ξένα κέντρα.
• Ζητά να ερευνηθεί ποιοι κρύβονται πίσω από την εντολή παρακολούθησης, ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί και οι συνεργοί πέρα από τους τέσσερις καταδικασθέντες.
• Και η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη απαντά: «Μην ενοχλείτε, το θέμα έκλεισε, δεν υπάρχουν νέα στοιχεία», κλείνοντας ερμητικά τον φάκελο πριν καν ανοίξει!
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Αυτή η κυνική αρχειοθέτηση επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά τον ταξικό και πολιτικό ρόλο του κρατικού μηχανισμού.
Όταν πρόκειται για έναν απεργό, έναν διαδηλωτή, έναν αγωνιστή ή έναν άνθρωπο του αντιεξουσιαστικού χώρου, οι εισαγγελείς και οι αστυνομικές αρχές κινούνται με ταχύτητα φωτός. Στήνονται δικογραφίες με ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, γίνονται προσαγωγές, προφυλακίσεις και καταδίκες χωρίς κανένα στοιχείο.
Όταν, όμως, η έρευνα αγγίζει τον σκληρό πυρήνα του παρακράτους, τις σκοτεινές διαδρομές του Μαξίμου και τη λειτουργία της ΕΥΠ, τότε εφευρίσκονται «νομικά κωλύματα», «εκκρεμοδικίες» και «αοριστίες» για να πέσει βαθύ σκοτάδι.


Ούτε τα προσχήματα δεν κρατούν πλέον οι «θεσμοί» του αστικού κράτους στην υπόθεση του σκανδάλου των υποκλοπών.
0 Comments