Άλλο ένα έγκλημα έμφυλης βίας προστίθεται στη μακρά λίστα των γυναικοκτονιών, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες των «αγίων ελληνικών οικογενειών» αναπαράγεται η πιο ωμή πατριαρχική βαρβαρότητα.
Μία ακόμη γυναίκα έπεσε νεκρή από τα χέρια του συντρόφου της, αυτή τη φορά στην καρδιά της Αθήνας, στην περιοχή του Θησείου (Ακρόπολη). Το έγκλημα αποκαλύφθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης (19 Νοεμβρίου), όταν ο 63χρονος δράστης κάλεσε ο ίδιος την Άμεση Δράση λίγο μετά τις 02:00, δηλώνοντας κυνικά ότι είχε χτυπήσει τη 61χρονη σύζυγό του και πως εκείνη βρισκόταν αναίσθητη στο έδαφος μέσα στο διαμέρισμά τους, στην οδό Αίθρας.
Το χρονικό της αγριότητας
Στο σημείο έσπευσαν αστυνομικές δυνάμεις και ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, με τους διασώστες να διαπιστώνουν απλώς τον θάνατο της άτυχης γυναίκας. Σύμφωνα με τα ευρήματα της ιατροδικαστικής εξέτασης, η 61χρονη έφερε εκτεταμένα χτυπήματα και μώλωπες σε ολόκληρο το σώμα της από άγριο ξυλοδαρμό, ενώ ο θάνατός της επήλθε τελικά από στραγγαλισμό.
Ο 63χρονος ομολόγησε την πράξη του στους αστυνομικούς και συνελήφθη περίπου μιάμιση ώρα αργότερα, λίγο μετά τις 03:30. Όπως προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία της προανάκρισης, δεν υπήρχε καταγεγραμμένο ιστορικό καταγγελιών για ενδοοικογενειακή βία — γεγονός που επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πόσο βαθιά ριζωμένη και αθέατη παραμένει η κακοποίηση μέχρι τη στιγμή που καταλήγει στον θάνατο.
Όχι «οικογενειακή τραγωδία», αλλά ταξικό και πατριαρχικό έγκλημα
Για άλλη μια φορά, τα αστικά ΜΜΕ και οι μηχανισμοί ενημέρωσης σπεύδουν να μιλήσουν για «οικογενειακή τραγωδία» ή να αναζητήσουν «ψυχολογικά αίτια» πίσω από την πράξη ενός «μεμονωμένου τέρατος». Πρόκειται για τη γνωστή συνταγή αποπολιτικοποίησης ενός βαθιά κοινωνικού και ταξικού φαινομένου.
Η γυναικοκτονία δεν είναι «κακιά στιγμή». Είναι η ακραία έκφραση της πατριαρχικής αντίληψης ιδιοκτησίας πάνω στο γυναικείο σώμα και τη ζωή, μιας αντίληψης που καλλιεργείται συστηματικά από τον ίδιο τον αστικό πολιτισμό, την εκκλησία, τα ΜΜΕ και τους θεσμούς του συστήματος.
Σε μια κοινωνία όπου η εκμετάλλευση, η φτώχεια, η ανασφάλεια και ο κοινωνικός κανιβαλισμός αποτελούν τον κανόνα, οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων βιώνουν διπλή καταπίεση:
• Στον χώρο της εργασίας και της κοινωνίας, ως φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, με μισθολογικές ανισότητες και διαρκή υποτίμηση.
• Μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, όπου καλούνται να σηκώσουν το βάρος της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, συχνά εγκλωβισμένες οικονομικά και κοινωνικά, χωρίς καμία ουσιαστική κρατική δομή προστασίας και στήριξης.
Όσο το κράτος περιορίζεται σε επικοινωνιακά «panic buttons» και ευχολόγια, αφήνοντας τις κοινωνικές δομές υποστελεχωμένες και την παιδεία να αναπαράγει τα πιο αντιδραστικά έμφυλα στερεότυπα, η λίστα των δολοφονημένων γυναικών θα συνεχίζει να μεγαλώνει.
Η πάλη ενάντια στην πατριαρχία και τις γυναικοκτονίες δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τη συνολική ταξική πάλη για την ανατροπή του συστήματος που γεννά και θρέφει κάθε μορφή βίας και εκμετάλλευσης.


Άλλο ένα έγκλημα έμφυλης βίας προστίθεται στη μακρά λίστα των γυναικοκτονιών, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες των «αγίων ελληνικών οικογενειών» αναπαράγεται η πιο ωμή πατριαρχική βαρβαρότητα.
0 Comments