Η καταστολή της πορείας του Πολυτεχνείου δεν σταμάτησε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Οι καταγγελίες για όσα ακολούθησαν τον ξυλοδαρμό νεαρής διαδηλώτριας μέσα στο νοσοκομείο «Γεννηματάς» είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Και την ίδια στιγμή, μια ακόμη καταγγελία για τη προκλητική απόφαση της αστικής “δικαιοσύνης” έρχεται να προστεθεί στο παζλ.
Η φετινή επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σημαδεύτηκε από τη μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων και νέων στην καθιερωμένη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Μια μαζική κινητοποίηση μνήμης και αγώνα, που όμως, αντιμετωπίστηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις με ένα οργανωμένο όργιο δολοφονικής καταστολής.
Και δεν αναφερόμαστε μόνο στις εικόνες των ΜΑΤ που χτυπούσαν διαδηλωτές με τα γκλομπ, ούτε στις επιθέσεις των αστυνομικών μονάδων ΔΙΑΣ και ΔΡΑΣΗ που είχε σαν συνέπεια ακόμα και σήμερα μια νεαρή διαδηλώτρια να νοσηλεύεται με σοβαρό χτύπημα στο κεφάλι κάτι που δεν αποκλείεται να δημιουργήσει προβλήματα που θα την συνοδεύουν στην υπόλοιπη ζωή της.
Αναφερόμαστε σε μια αλληλουχία γεγονότων που ξεκίνησε με τον εγκλωβισμό διαδηλωτών, συνεχίστηκε με επιθέσεις και αδιάκριτες προσαγωγές, κορυφώθηκε με τον σχεδόν δολοφονικό τραυματισμό μιας νεαρής γυναίκας και, όπως καταγγέλλεται, συνεχίστηκε ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε για περίθαλψη.

Πώς στήθηκε ο αστυνομικός εγκλωβισμός
Ιδιαίτερη σημασία έχει η μαρτυρία του δημοσιογράφου και φωτορεπόρτερ Γιάννη Κέμμου, ο οποίος περιγράφει όσα συνέβησαν μετά την ολοκλήρωση της πορείας.
Σύμφωνα με την περιγραφή του, ενώ τα προηγούμενα μπλοκ διαλύονταν ειρηνικά και οι διαδηλωτές μπορούσαν να αποχωρήσουν από τους γύρω δρόμους, όταν έφτασαν στο σημείο τα μπλοκ των αντιεξουσιαστών, οι αστυνομικές δυνάμεις δεν τους επέτρεψαν να διαλυθούν και να αποχωρήσουν ελεύθερα.
Αντίθετα, τους υποχρέωσαν να παραμείνουν συγκροτημένοι σε μπλοκ και τους οδήγησαν μέχρι τη συμβολή με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, υποδεικνύοντάς τους στη συνέχεια να κατηφορίσουν οργανωμένα τη λεωφόρο.
Η μαρτυρία του είναι αποκαλυπτική και για όσα ακολούθησαν.
Όσοι διαδηλωτές προσπαθούσαν να αποχωρήσουν από κάθετους δρόμους δέχονταν, όπως αναφέρει, λεκτική και σωματική βία, ενώ υποχρεώνονταν να παραμείνουν στο σώμα της πορείας.
Η κατάσταση αυτή δημιούργησε συνθήκες ασφυξίας και πανικού. Στη συμβολή της Αλεξάνδρας με την Πανόρμου, ο κόσμος άρχισε να τρέχει προς κάθε κατεύθυνση αναζητώντας διέξοδο.
Τότε, σύμφωνα με τον φωτορεπόρτερ, ΜΑΤ, ΔΙΑΣ και ΔΡΑΣΗ εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον του συγκεντρωμένου πλήθους, χτυπώντας αδιάκριτα με γκλομπ και κλοτσιές.
Ακολούθησαν προσαγωγές, πολλές από τις οποίες, σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, γίνονταν χωρίς συγκεκριμένο κριτήριο, ακόμη και σε ανθρώπους που απλώς παρακολουθούσαν τα γεγονότα.
Παρόμοιες καταγγελίες διατυπώνονται και για την αστυνομική έφοδο στον σταθμό του Μετρό στους Αμπελόκηπους, όπου αστυνομικοί έφτασαν μέχρι τις αποβάθρες και προχώρησαν σε βίαιες προσαγωγές.
Ο Γιάννης Κέμμος επισημαίνει ότι η μεγάλη απόσταση ανάμεσα στον αριθμό των προσαγωγών και εκείνον των συλλήψεων επιβεβαιώνει, κατά την εκτίμησή του, τον αυθαίρετο χαρακτήρα αυτών των αστυνομικών ενεργειών.
Και καταλήγει με μια επισήμανση που αξίζει να κρατήσουμε: τα αστυνομικά δελτία Τύπου δεν αποτελούν την πραγματικότητα των γεγονότων. Η μαρτυρία εκείνων που βρίσκονταν στο σημείο έχει τη δική της ιδιαίτερη αξία.
Το γκλομπ στο κεφάλι της διαδηλώτριας
Μέσα σε αυτό το σκηνικό σημειώθηκε το σοβαρότερο περιστατικό.
Βιντεοληπτικό υλικό που κυκλοφόρησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγράφει αστυνομικό να χτυπά επανειλημμένα με το γκλομπ μια νεαρή διαδηλώτρια στο κεφάλι και στο σώμα, αφήνοντάς την σχεδόν αναίσθητη στο οδόστρωμα.
Η γυναίκα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Γεννηματάς» με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και εισήχθη στη Β΄ Χειρουργική Κλινική.
Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας καταγγέλλει το περιστατικό, ζητώντας να αποδοθούν όχι μόνο ποινικές ευθύνες στον αστυνομικό που πραγματοποίησε την επίθεση, αλλά και στους επικεφαλής των αστυνομικών μέτρων, στους υπηρεσιακούς προϊσταμένους και στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, με πρώτο τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών διέταξε αυτεπάγγελτη προκαταρκτική εξέταση, ενώ ανακοινώθηκε και η διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης.
Ωστόσο, η Εναλλακτική Παρέμβαση εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις για τον νομικό χαρακτηρισμό της υπόθεσης ως «επικίνδυνης σωματικής βλάβης», θεωρώντας ότι δεν ανταποκρίνεται στη βαρύτητα της επίθεσης και των συνεπειών της.
Παράλληλα, χαρακτηρίζει επικοινωνιακού χαρακτήρα τη φημολογούμενη μετακίνηση του αστυνομικού, επισημαίνοντας ότι τέτοιου είδους υπηρεσιακές μεταβολές δεν αποτελούν λογοδοσία ούτε εξασφαλίζουν την απόδοση ευθυνών.
Αστυνομικοί μέσα στο νοσοκομείο!
Και εδώ η υπόθεση αποκτά ακόμη σοβαρότερες διαστάσεις.
Η Αγωνιστική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στο ΓΝΑ «Γεννηματάς» δημοσιοποίησε καταγγελία σύμφωνα με την οποία η αστυνομική παρενόχληση της τραυματισμένης γυναίκας συνεχίστηκε ακόμη και κατά τη νοσηλεία της.
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν η ίδια, οι συνοδοί της και η δικηγόρος της, κατά τη διαδικασία της εισαγωγής της στο νοσοκομείο, άγνωστος άνδρας φωτογράφισε τα παραπεμπτικά και τον φάκελο εισαγωγής της.
Την επόμενη ημέρα, 18 Νοέμβρη, άνδρες της Ασφάλειας εμφανίστηκαν στην κλινική και επέμεναν να λάβουν την κατάθεσή της.
Μάλιστα, όπως μεταφέρθηκε από τη δικηγόρο της, η τραυματισμένη γυναίκα δέχτηκε την απειλή ότι, αν δεν καταθέσει, θα πρέπει να μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ!
Οι ασφαλίτες αποχώρησαν τελικά μετά τις αντιδράσεις και την κατακραυγή.
Η καταγγελία των εργαζομένων δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Καταγγέλλουν την παρουσία της Αστυνομίας μέσα στο νοσοκομείο, τη φωτογράφιση ιατρικών δεδομένων κατά παράβαση κάθε έννοιας ιατρικού απορρήτου και τον εκφοβισμό μιας τραυματισμένης γυναίκας που νοσηλευόταν με διάσειση.
Και υπάρχει μια ιστορική λεπτομέρεια που κάνει την υπόθεση ακόμη πιο φορτισμένη.
Το ίδιο νοσοκομείο, πριν από 53 χρόνια, με την τότε ονομασία «Ρυθμιστικό», είχε υποδεχτεί νεκρούς και τραυματίες της δολοφονικής επίθεσης της χούντας κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι εργαζόμενοι θυμίζουν την αυτοθυσία των συναδέλφων τους εκείνης της εποχής, οι οποίοι όχι μόνο περιέθαλψαν τα θύματα, αλλά φρόντισαν και να καταγράψουν όσα συνέβησαν.
Η ιστορική αυτή μνήμη, όπως επισημαίνουν, τους δημιουργεί σήμερα ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να μην αποδεχτούν την αστυνομική αυθαιρεσία μέσα στον χώρο περίθαλψης.
Και μια ακόμη υπόθεση στις δικαστικές αίθουσες
Σήμερα, μια διαφορετική υπόθεση που αφορά τον Γιώργο Καλαϊτζίδη, μέλος του Ρουβίκωνα, ήρθε να προσθέσει ένα ακόμη επεισόδιο στη συζήτηση για τη λειτουργία των δικαστικών μηχανισμών.
Σε ανάρτησή του, ο Καλαϊτζίδης γνωστοποίησε ότι καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δέκα μηνών από δικαστήριο στην Ευελπίδων, ύστερα από μήνυση χρυσαυγίτη και υποψήφιο βουλευτή της εγκληματικής οργάνωσης.
Η υπόθεση αφορούσε παρέμβαση του Ρουβίκωνα στο γραφείο του συγκεκριμένου προσώπου, σχετικά με την υπόθεση του κυκλώματος που κατηγορούνταν ότι δολοφονούσε ηλικιωμένους σε γηροκομείο στα Χανιά και ιδιοποιούνταν τις περιουσίες τους.
Ο Καλαϊτζίδης καταγγέλλει ότι ο μηνυτής δεν τον είχε αναγνωρίσει στην αρχική κατάθεσή του στην Ασφάλεια, αλλά τον αναγνώρισε κατά τη διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας, πέφτοντας, σε επανειλημμένες αντιφάσεις.
Επιπλέον, επισημαίνει μια ιδιαίτερα σοβαρή πτυχή: ενώ είχε παραπεμφθεί να δικαστεί για ηθική αυτουργία, τελικά καταδικάστηκε ως φυσικός αυτουργός, δηλαδή για συμμετοχή στην πράξη.
Ο ίδιος αμφισβητεί έντονα τον τρόπο με τον οποίο διεξήχθη η διαδικασία και καταγγέλλει ότι η δικαστική έδρα αντιμετώπισε ευνοϊκά τον μάρτυρα κατηγορίας.
Πρόκειται για τις καταγγελίες του ίδιου του καταδικασθέντος, ο οποίος δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να μην υποχωρήσει.
Η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν χωράει στα αστυνομικά δελτία
Ας επιστρέψουμε, όμως, στην επέτειο του Πολυτεχνείου.
Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση, η παρουσία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στους δρόμους της Αθήνας αποδεικνύει ότι το ιστορικό της μήνυμα εξακολουθεί να κινητοποιεί εργαζόμενους και νεολαία.
Και είναι ακριβώς αυτή η κοινωνική και πολιτική διάσταση που πρέπει να εξετάζεται όταν μιλάμε για την αντιμετώπιση της φετινής διαδήλωσης.
Δεν έχουμε μόνο μια καταγγελία για έναν αστυνομικό που χτύπησε μια κοπέλα στο κεφάλι. Έχουμε μαρτυρίες για εγκλωβισμό διαδηλωτών, επιθέσεις, αδιάκριτες προσαγωγές, τραυματισμούς και, στη συνέχεια, καταγγελίες για αστυνομικές παρεμβάσεις μέσα σε νοσοκομείο.
Το ζήτημα, επομένως, δεν μπορεί να περιοριστεί στην τύχη ενός αστυνομικού που ενδεχομένως θα μετακινηθεί υπηρεσιακά ή θα αντιμετωπίσει μια πειθαρχική διαδικασία.
Ποιος έδωσε τις εντολές για τον εγκλωβισμό των διαδηλωτών; Ποιοι είχαν την ευθύνη των αστυνομικών επιχειρήσεων; Ποιος θα διερευνήσει τις καταγγελίες για τις προσαγωγές και τους τραυματισμούς; Με ποια νομιμοποίηση φωτογραφίζονταν ιατρικά έγγραφα μιας τραυματισμένης γυναίκας; Και ποιος θα λογοδοτήσει για την καταγγελλόμενη προσπάθεια εκφοβισμού της μέσα στο νοσοκομείο;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις.
Και οι απαντήσεις δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μια ΕΔΕ, σε μια υπηρεσιακή μετακίνηση ή σε ανακοινώσεις περί μεμονωμένων περιστατικών.
Γιατί, όταν η αστυνομική βία καταγγέλλεται στον δρόμο, όταν η αστυνομική παρουσία καταγγέλλεται ακόμη και στον χώρο νοσηλείας ενός τραυματία και όταν παράλληλα καταγράφονται καταγγελίες για δικαστικές διαδικασίες που γεννούν σοβαρά ερωτήματα, η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί πλήρη διαλεύκανση κάθε υπόθεσης.


Η καταστολή της πορείας του Πολυτεχνείου δεν σταμάτησε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Οι καταγγελίες για όσα ακολούθησαν τον ξυλοδαρμό νεαρής διαδηλώτριας μέσα στο νοσοκομείο «Γεννηματάς» είναι εξίσου αποκαλυπτικές. Και την ίδια στιγμή, μια ακόμη καταγγελία για τη προκλητική απόφαση της αστικής “δικαιοσύνης” έρχεται να προστεθεί στο παζλ.
0 Comments