Του Μάκη Γεωργιάδη

Οι αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των ΕΛΜΕ  σε όλη την Ελλάδα με τα συντριπτικά ποσοστά υπερψήφισης της απεργίας  και τη μαζική συμμετοχή αποτελούν  ένα πραγματικό ράπισμα για την κυβέρνηση  της δικτατορικής νοοτροπίας των επιστρατεύσεων αλλά και για την υποταγμένη, προδοτική και  περιγέλαστη  συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΑΔΕΔΥ.  Η  αγωνιστική  διάθεση των καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης  υπερβαίνει  και διαλύει  στην παρούσα φάση  τις κομματικές γραμμές και τις  κάθε λογής νομενκλατούρες εφόσον  στην πραγματικότητα  η απεργία  υπερβαίνει κάθε συνδικαλιστικό  αίτημα και αποκτά καθαρά πολιτικό περιεχόμενο ανατροπής της βαρβαρότητας  που επιβάλλει η πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ο αγώνας  αυτός δεν είναι μια απλή  σύγκρουση για την ικανοποίηση συντεχνιακών αιτημάτων όπως  βαυκαλίζεται  η κυβέρνηση και τα αργυρώνητα  «παπαγαλάκια» της  που έχουν προ καιρού μετατρέψει τον κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας σε κουρελόχαρτο.

Η απεργία είναι μια πραγματική μάχη για τη ζωή και την αξιοπρέπεια  όλης της κοινωνίας και για την  υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου. Σε αυτό το πλαίσιο  είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι   η μοναδική πολιτική δύναμη η οποία είχε  μιλήσει για τις αρνητικές εξελίξεις στη δευτεροβάθμια εκπαιδεύσει, είχε  προειδοποιήσει για τις προθέσεις της κυβέρνησης και είχε ξεκάθαρη  θέση για  απεργιακές κινητοποιήσεις, ήταν η αντικαπιταλιστική Αριστερά. 

Η επικράτηση   μιας συγκροτημένης και αποφασιστικής αντίληψης συνολικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση και τον πυρήνα της πολιτικής του μνημονίου δίνει  ποιοτικά χαρακτηριστικά  και προσδίδει μια δυναμική  η οποία μπορεί να αποτελέσει τη σπίθα της ανατροπής. Στοιχεία τα οποία συστηματικά έχουν  υποτιμήσει οι ηγεσίες τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του ΚΚΕ και δείχνουν να αγνοούν  η κυβέρνηση και οι κολαούζοι της.

Το διευρυνόμενο μέτωπο συμπαράστασης και απεργιακής  εγρήγορσης με πρώτους τους δασκάλους, αλλά και όλη την εκπαιδευτική κοινότητα, έρχεται να διαψεύσει τις δημοσκοπικού τύπου εκτιμήσεις του Α. Σαμαρά ότι οι απεργίες μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις  «είναι αποκρουστικές».  Κάποιος  πρέπει να υπενθυμίσει στον άνθρωπο ο οποίος διακηρύσσει  ότι θα σπάσει όλα τα «ταμπού» – εννοώντας μονομερώς τις απολύσεις στο δημόσιο –  πως όταν απειλείται ευθέως η ζωή, το ψωμί και η αξιοπρέπειά σου δεν υπάρχουν αντίστοιχα ταμπού ούτε στις εργατικές κινητοποιήσεις. Ο ανοιξιάτικος περίπατος της  επιστράτευσης  που οραματίζονται οι Γκαίμπελς   του Μαξίμου μπορεί να αποδειχτεί το Βατερλό του αυθεντικού συνεχιστή της πολιτικής της Θάτσερ  ο οποίος μάλιστα  δεν θα μπορέσει να το απολαύσει σε απευθείας σύνδεση  όντας χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά  επισκέπτης της αχανούς Κίνας.

Το πραγματικά μεγάλο στοίχημα του εκπαιδευτικού κινήματος είναι αυτή τη στιγμή να σύρει  με τη δυναμική του  ακόμη και αυτές τις προδοτικές ηγεσίες της  ΑΔΕΔΥ  και της   ΓΣΕΕ  σε μια πρώτη πανελλαδική – πανεργατική απεργία η οποία θα δώσει το έναυσμα  για μαζική αγωνιστική κινητοποίηση την Παρασκευή 17 Μαΐου και  θα ακυρώσει στην πράξη την επιστράτευση ραγίζοντας έτσι την ούτως ή άλλως εύθραυστη εικόνα της τρικομματικής κυβέρνησης.

Ο πανεργατικός ξεσηκωμός, η δημιουργία  στην πράξη ενός ενιαίου εκπαιδευτικού μετώπου   με  την ενεργοποίηση γονιών και μαθητών  σε συνδυασμό με την απαραίτητη αλληλεγγύη και την  συνδρομή  όλων των εργαζομένων στην περιφρούρηση της απεργίας  μπορούν να αποτελέσουν τα πρώτα βήματα  για έναν νικηφόρο  αγώνα και για μια  πρώτη ήττα της κυβέρνησης που θα  αναστρέψει το κλίμα στην κοινωνία και τις τάξεις των εργαζομένων. Γεγονός αναμφίβολα δύσκολο, αλλά απαραίτητο ακόμη και στην πολύ πιθανή περίπτωση που οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες  απολέσουν και το τελευταίο φύλλο συκής  που τους έχει απομείνει μετά τις εξελίξεις της περασμένης Δευτέρας.

Έτσι κι αλλιώς οι εκπαιδευτικοί και όλοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αναζητήσουμε νέους δρόμους, εργαλεία και μορφές οργάνωσης που θα υπερβαίνουν  αυτές τις ξεπερασμένες και υποταγμένες στο κεφάλαιο και την κυβέρνηση συνδικαλιστικές ηγεσίες  και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μαζικούς και νικηφόρους αγώνες ώστε επιτέλους να κάνει ξαστεριά για όλη την εργατική τάξη…

XV – V – 2013