Ακούσαμε και διαβάσαμε ότι στο υπόγειο γκαράζ στην οδό Καισάρειας στη Νέα Σμύρνη, η «αντιτρομοκρατική» εντόπισε υποπολυβόλα, πιστόλια, Καλάσνικοφ κ.λ.π. Προσέξτε τώρα κάτι. Στο τηλεοπτικό κανάλι contra βγήκε ο αστυνομικός συντάκτης Παναγιώτης Σπυρόπουλος –δέστε το βίντεο, είναι πολύ διαφωτιστικό– και είπε επί λέξει ότι «αναφορικά με το σπίτι της Καισάρειας είναι γνωστό στην ασφάλεια από τον Απρίλιο-Μάϊο του 2009 … εκεί είχε οδηγηθεί η αντιτρομοκρατική από την παρακολούθηση ενός υπόπτου … στο συγκεκριμένο σπίτι δεν είχαν προκύψει κάποια ενοχοποιητικά στοιχεία τότε …». 

Αν ισχύουν όλα αυτά και δεν έχουμε κανέναν λόγο να τα αμφισβητήσουμε τότε έχουμε να κάνουμε με μια άλλη «κατασκευή γιάφκας» από τους μπάτσους.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο. Μετά την μεταπολίτευση το συγκεκριμένο έργο έχει επαναληφθεί πολλές φορές με τους ίδιους πρωταγωνιστές –τους μπάτσους- και τους ίδιους χειροκροτητές. Τα ΜΜΕ.

Απλώς να θυμίσουμε ένα παρόμοιο, ίσως και το πιο χαρακτηριστικό περιστατικό. Το πως το ημιϋπόγειο της οδού Καλαμά 25 στα Σεπόλια έγινε η «γιάφκα» της «Αντικρατικής Πάλης».

Να και η επίσημη εκδοχή της ασφάλειας όπως την διαβάζουμε στην “Αστυνομική Επιθεώρηση” του Ιανουαρίου 1987, και με διάφορες παραλλαγές φιλοξενήθηκε σε όλες τις φυλλάδες της εποχής.
Με τίτλο «Ανακαλύφθηκε το οπλοστάσιο της `Αντικρατικής Πάλης», η έκδοση της ΕΛΑΣ πανηγύριζε για την «μεγάλη επιτυχία» των δυνάμεων καταστολής, που προήλθε όπως έλεγαν από ένα τυχαίο γεγονός:
«Εκπληκτοι αντίκρισαν οι αστυνομικοί, ο υδραυλικός, ο κλειδαράς και ο ιδιοκτήτης υπόγειου διαμερίσματος στα Σεπόλια το μεγάλο οπλοστάσιο που “στεγαζόταν” εκεί. Είχαν αναγκαστεί να παραβιάσουν την πόρτα, ύστερα από μια βλάβη στην εγκατάσταση αποχέτευσης της πολυκατοικίας, που πλημμύρισε νερά το υπόγειο. Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, Χρήστος Νάζος, επειδή δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τον ενοικιαστή του, ζήτησε τη συνδρομή της αστυνομίας και με την παρουσία της οδήγησε σ’ αυτό τον κλειδαρά και τον υδραυλικό που θα επισκεύαζε τη βλάβη … Μέσα στα δυο δωμάτια του σπιτιού, που είχαν ισοπεδωθεί αφού οι χρήστες έβγαλαν τα ντουλάπια τους, βρέθηκαν 10 πιστόλια, 2 περίστροφα, 2 αυτόματα όπλα, 4 δίκαννα όπλα, 3 νάρκες, 2 επιθετικές χειροβομβίδες, 3 πυροδοτικοί μηχανισμοί Μ605, 2 εναυστήρες βραδύκαυστου Μ60, 3 προσαρμοστές αντιαρματικής νάρκης Μ1, 2.002 σφαίρες, 1 χοάνη εκτόξευσης χειροβομβίδων, 34 κοινοί πυροκροτητές (…) 12 θήκες πιστολιών, 6 συσκευές CB” κι ένα πλήθος άλλων αντικειμένων -από “διάφορες γκραβούρες με ιστορικές απεικονίσεις” μέχρι “διάφορα διαρρηκτικά εργαλεία”, φιλμ και μήτρες κρατικών σφραγίδων, πλαστές ταυτότητες, κλοπιμαία και άλλα συναφή».

 Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και η όλη ασφαλίτικη σκευωρία βγήκε στον αφρό. Στη δίκη της Βαγγελιώς Βογιατζή και του Γεράσιμου Μπουκουβάλα, το Νοέμβρη του 1988, αποκαλύφθηκε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι, ένα 48ωρο πριν “αποκαλυφθεί”, η περιβόητη “γιάφκα” της οδού Καλαμά υπήρχαν δεκάδες μπάτσοι που μπαινόβγαιναν στο συγκεκριμένο σπίτι. 

Στο δικαστήριο αποδείχτηκε ότι κανείς από όσους μπήκαν στο επίμαχο ημιυπόγειο για την απόφραξη της αποχέτευσης δεν είδε το παραμικρό ύποπτο στοιχείο. Είναι αποκαλυπτικές οι καταθέσεις τους. “Ο αστυνομικός που ήρθε”, δήλωσε ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, Χρήστος Νάζος, “μπήκε μέσα κι έκανε περιοδεία στο διαμέρισμα. Ο κλειδαράς άνοιξε την πόρτα και μπήκανε δυο υδραυλικοί και καθαρίσανε. Οπλα εγώ δεν είδα. Τις σφαίρες τις είδα την επόμενη μέρα. Για τα όπλα μού είπε ο αστυνομικός Χριστοδουλάκης. Οταν του ζήτησα να τα δώ, μου είπε “θα τα δείς στην τηλεόραση”. Εδώ να πούμε ότι πρόκειται για το μάρτυρα που σύμφωνα με το κατηγορητήριο είχε δεί πρώτος τα όπλα και ειδοποίησε την αστυνομία!!!!

Αλλα πέντε άτομα θα περάσουν από τον ίδιο χώρο, χωρίς επίσης να αντιληφθούν το παραμικρό. Το απόγευμα, τρεις αστυνομικοί θα εμφανιστούν και θα “δανειστούν” για μερικές μέρες τα κλειδιά του υπογείου, χωρίς να δώσουν και πολλές εξηγήσεις. Ακολουθούν κάτι μυστήρια ολονύκτια πηγαινέλα και το επόμενο πρωί γίνεται η “αποκάλυψη”. Καταθέτει η διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, Παρασκευή Λαμπράκη: “Ηρθαν δυο αστυνομικοί με πολιτικά και μου είπανε ότι θέλουνε να δούνε στο διαμέρισμα. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, και η εξωτερική και η εσωτερική, που οδηγούσε στο κεντρικό δωμάτιο. Τότε μου λένε οι αστυνομικοί: `Κοίτα, κάτι βαλιτσάκια. Του νοικάρη θα είναι. Να τα ανοίξουμε;’ Τα ανοίγουν και τι να δώ. Πιστόλια, στιλέτα, καραμπίνες, μου κόπηκε το αίμα. Χριστέ και Παναγιά”. Με την παρατηρητικότητα της νοικοκυράς, η ίδια μάρτυς θα καταθέσει μίαν ακόμη αλλαγή που διαπίστωσε ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη επίσκεψή της στο υπόγειο: την πρώτη μέρα υπήρχε εκεί “μόνο ένα καφετί καναπεδάκι”, ενώ την επόμενη είδε “ακριβώς απέναντι, έναν πάγκο και πάνω τα βαλιτσάκια, σαν εκείνα που έχουν οι δικηγόροι”.  Ετσι ακριβώς στήθηκε η σκευωρία που ευτυχώς αποκαλύφθηκε.

Πλεονασμός να πούμε ότι κανένας δεν έψαξε να βρει τον εγκέφαλο αρχιμπάτσο της σκευωρία, -αν πήρε προαγωγή δεν το ξέρουμε- ούτε αναζητήθηκαν ευθύνες από τα «όργανα της τάξεως» «κατασκευαστές γιάφκας». Και στην προκειμένη περίπτωση με το σπίτι της Καισάρεια, αν ισχύουν όσα είπε ο δημοσιογράφος του contra, έχουμε επανάληψη του ίδιου σκηνικού.